ศิษย์ตัวน้อยเก่งเกาจกว่าอาจารย์

ความรักของคังหมัวมัวเป็นของจริง คนทั้งหงเสียต่างก็คอยปกป้องนาง จูเหวินเหอซึ่งเป็นหัวหน้าคนใหม่ต้องการแสดงอำนาจ สั่งให้นางทำงานคนเดียว โดยมอบเสื้อผ้าที่ต้องซ่อมแซมทั้งหมดของหงเสียให้กับนาง เสื้อผ้าเหล่านี้มีจำนวนหลายร้อยชุด ถ้าไม่ถึงพันจะสั่งห้ามไม่ให้มีใครช่วยนาง เขาตั้งใจว่าถ้าฉินเยว่โกรธเพราะคิดว่ามีคังหมัวมัวคอยเอาอกเอาใจ เขาก็จะลงโทษนาง

แต่ฉินเยว่กลับไม่ได้ต่อต้าน นางแบกเสื้อผ้าหลายลังกลับห้องตามคำสั่ง แล้วซ่อมแซมคนเดียวอย่างไม่ปริปาก

จูเหวินเหอคิดว่าผู้หญิงคนนี้ถ้าไม่โง่จริงๆ ก็ต้องมีแผนการลึกซึ้ง เขาจึงตั้งใจจะรอดูสถานการณ์อีกสองสามวัน แต่ในระหว่างนี้ หงเสียกลับเกิดปัญหาขึ้น...

การใช้เครื่องสำอางในหงเสียมีปริมาณมาก มีหลายคนรับผิดชอบเรื่องนี้ คังหมัวมัวเองก็มีฝีมือในการทำเครื่องสำอาง โดยเฉพาะอวี้หรงส่าน[1]ที่นางทำขึ้นเอง

ขี้ผึ้งนี้เป็นสูตรลับของคังหมัวมัว เมื่อสิบกว่าปีก่อน นักแสดงชื่อดังของหงเสียชื่อเหยียนหรงใช้แล้วผิวพรรณขาวเนียนเหมือนดั่งหยก ทำให้ขี้ผึ้งนี้มีชื่อเสียงขึ้นมา ตอนนี้เหยียนหรงไม่ได้เป็นแค่นักแสดงธรรมดาแล้ว แต่ได้ก้าวเข้าสู่รั้ววังไปเป็นพระสนม ทำให้อวี้หรงส่านที่นางใช้อยู่ถูกยกย่องว่าเป็นของดี แต่เนื่องจากวัตถุดิบและขั้นตอนการทำที่ซับซ้อน จึงหายากยิ่งกว่าทองคำ

ในหงเสียมีเพียงนักแสดงหลักเท่านั้นที่จะได้ใช้ แม้จูเหวินเหอจะหยิ่งผยอง แต่เขาก็รู้ดีว่าคังหมัวมัวสามารถยืนหยัดอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ก็เพราะเคล็ดลับนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถสั่นคลอนได้

เขาสืบมาได้ว่าคังหมัวมัวมีศิษย์ตัวน้อยคนหนึ่งซึ่งมีฝีมือเก่งกาจกว่าอาจารย์ ตั้งใจว่าอีกสองสามวันหลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจะไปประจบประแจงเสียหน่อย แต่ไม่คิดว่าเมื่อเช้านี้เองก็ได้ยินมาว่าอวี้หรงส่านหมด และนักแสดงหญิงตัวหลักก็ประกาศว่าถ้าไม่มีของที่ใช้เป็นประจำ นางจะไม่ขึ้นแสดง ทำให้เขาปวดหัวมาก

เมื่อสอบถามก็รู้ว่าคังหมัวมัวป่วยจึงไม่ได้ทำเครื่องสำอางมาพักหนึ่งแล้ว เรื่องนี้ลูกศิษย์ของผู้อาวุโสนั้นสามารถทำแทนได้ แต่ตอนนี้กลับมีอาการบาดเจ็บที่มือจึงทำไม่ได้ ของจึงขาด

เขาสั่งให้คนมา พบว่าเดิมทีเตรียมจะดุด่าว่ากล่าว แต่พอคนมาถึงจึงรู้ว่าคนนี้เป็นหลานสาวของฉินเยว่ เด็กสาวตัวอ้วนๆ ที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาในวันแรกที่มาถึงหงเสีย เมื่อนึกถึงงูบนเตียงของเขาในคืนนั้น เขาก็รู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

“เจียวเจียว ข้าไม่ขออะไรมาก ขอแค่พอสำหรับคุณหนูหร่านใช้ก็พอแล้ว” จูเหวินเหออดทนอดกลั้นความโกรธ เทศกาลตวนอู่ใกล้จะถึงแล้ว หงเสียจะมีการแสดงวันละสองรอบ ทั้งเช้าและเย็น ถ้าจ้าวเยี่ยนเจียวไม่ยอมรับปาก คุณหนูหร่านก็จะไม่ขึ้นแสดงคืนนี้ เขาเพิ่งมารับตำแหน่ง จะปล่อยให้แขกไม่มีงิ้วดูไม่ได้เด็ดขาด

“หัวหน้าจู ข้าทำไม่ได้จริงๆ มือของข้า...” จ้าวเยี่ยนเจียวแกล้งยกมือขาวๆ นุ่มนิ่มของนางโบกไปมาตรงหน้าจูเหวินเหอ ด้วยความที่นางทำเครื่องสำอางทั้งหมดเอง ทำให้ผิวของนางละเอียดดีมาก “มันบาดเจ็บเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของจูเหวินเหอบัดนี้ไม่อาจรักษาความเป็นผู้ใหญ่ใจดีได้อีกต่อไป “นังหนูนี่ อย่าให้ข้าต้องบังคับเจ้า อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าก็เป็นคนของหงเสีย”

สายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเย็นชาลง แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม “ข้ารู้ดีว่านี่ที่คือหงเสีย ดังนั้นจึงไม่กล้าไปรังแกใครตามอำเภอใจ แต่กลับมีบางคนเพิ่งมาถึงก็รีบร้อนคิดกำจัดคนที่ไม่เห็นด้วย แล้วยังจ้องจะเล่นงานกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นี่สิถึงจะเรียกว่าไม่รู้จักเงาหัวของตัวเอง”

จูเหวินเหอได้ยินคำพูดประชดประชันของนาง ก็รู้สึกเสียหน้า จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ป้าของเจ้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ สัญญาขายตัวก็ยังอยู่ในมือของหงเสีย ตอนนี้คังหมัวมัวป่วย หงเสียก็เป็นข้าที่มีอำนาจมากที่สุด ข้าสั่งให้บ่าวรับใช้ทำอะไร เจ้าก็ต้องทำอย่างนั้น วันนี้เจ้าไม่ยอมเอาเครื่องสำอางออกมาก็ได้ แต่ป้าของเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข!”

ทุกคนล้วนมีจุดอ่อน และฉินเยว่ก็คือจุดอ่อนของจ้าวเยี่ยนเจียวจ้าวเยี่ยนเจียวคว้าเปลือกเมล็ดแตงโมบนโต๊ะขึ้นมาแล้วปาใส่จูเหวินเหอ

จูเหวินเหอถูกเปลือกเมล็ดแตงโมสาดใส่หัว ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็โดนเตะเข้าที่เอวอย่างแรง ล้มลงไปนั่งกับพื้น

“ข้าพูดดีๆ กับเจ้า กลับไม่คิดว่าจะทำให้เจ้าสำคัญตัวเองผิด” จ้าวเยี่ยนเจียวมองเขาจากด้านบน ใบหน้ากลมๆ เหมือนซาลาเปา แฝงคำพูดดันแต่น้ำเสียงกลับฟังดูนุ่มนวล มีความรู้สึกขัดแย้งกันอย่างบอกไม่ถูก “ผู้อาวุโสคังยังอยู่ แต่ต่อให้จะไม่มีผู้อาวุโสคัง ก็ยังมีคุณชายสามเยว่อยู่ข้างบน ต่อให้เจ้าเป็นคนที่คุณชายสามเยว่ส่งมา ก็ยังไม่ถึงคราวของเจ้า” แม้กระทั่งคำเรียกก็เปลี่ยนไป

หากคังหมัวมัวไม่ได้เป็นผู้ดูแลหงเสีย คุณชายสามเยว่ที่ทุกคนพูดถึงก็คือเจ้าของตัวจริงของหงเสีย

[1] ผงกระตุ้นความงามดุจหยก มักเป็นชื่อเรียกสูตรสมุนไพรบำรุงผิวหน้า (เป็นผงก่อนนำไปผสม)