ชีวิตใหม่ในคณะงิ้ว

สายลมฤดูร้อนพัดพากลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ หงเสียเป็นคณะงิ้วที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเมือง

 ต่างจากคณะงิ้วทั่วไปที่มักจะแสดงเรื่องราวทั่วๆ ไป แค่เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย แต่หงเสียจะแสดงบทงิ้วที่เป็นตำนาน คนที่แสดงได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ทั้งการร้องและการรำ แต่ละคนล้วนมีฝีมือยอดเยี่ยม

จ้าวเยี่ยนเจียวชอบคนงามและชอบดูงิ้ว วันเวลาที่อยู่กับป้าในหงเสียเต็มไปด้วยความสุข นางได้ดูงิ้ว ได้มองคนงามและแน่นอนว่าขาดไม่ได้ คือการได้กินของอร่อยๆ

บนเวทีงิ้วในห้องโถงที่นางคุ้นเคย เสียงกลองและฆ้องดังสนั่นทั้งวัน ที่นั่งด้านล่างเวทีเต็มแน่นไปด้วยผู้ชม เสียงปรบมือดังสนั่นไม่ขาดสาย ไม่ว่าตัวละครงิ้วดีร้ายจะเผชิญหน้ากันอย่างไร สุดท้ายแล้วความชั่วก็ไม่อาจเอาชนะความดีได้ นี่คือเหตุผลที่นางชอบดูงิ้วที่สุด เพราะความดีและความชั่วล้วนได้รับผลตอบแทน

วันนี้ โรงงิ้วแสดงเรื่อง ‘ไป๋เหนียงจื่อต่อสู้กับฝ่าไห่’[1] เพื่อต้อนรับเทศกาลตวนอู่[2] นางเคยดูงิ้วเรื่องนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าแปดสิบครั้ง นักแสดงที่รับบทเป็นไป๋เหนียงจื่อเปลี่ยนไปแล้วสามคน

แม้ว่าเรื่องราวจะเหมือนกัน แต่เมื่อนักแสดงต่างกัน ความรู้สึกที่ได้รับตอนดูงิ้วก็ย่อมไม่เหมือนกัน ดังนั้นไม่ว่าจะดูซ้ำกี่ครั้ง นางก็ยังคงสนุกกับมัน

อย่างไรก็ตาม วันนี้นางไม่ได้ไปร่วมดูกับคนอื่นๆ ระยะหลังมานี้ จ้าวเยี่ยนเจียวคนที่เคยบ้าระห่ำในหงเสียกลับมีนิสัยเปลี่ยนไป นางอยู่ในเรือนชิงเหมย[3]ที่ลานด้านหลังอย่างสงบ ในตอนนี้ลานเงียบสงัดไร้สำเนียง

สถานที่เดียวกัน แต่ด้านหน้าเสียงดังวุ่นวาย ส่วนด้านหลังกลับราวกับเป็นคนละโลก จ้าวเยี่ยนเจียวชงชาอยู่ในห้อง กินขนมอย่างสบายใจ

“เจียวเจียว อย่างน้อยหงเสียก็ดูแลเจ้ามาหลายปี เหตุใดตอนนี้เจ้าถึงไม่คิดจะช่วยเลยแม้แต่น้อย?” จูเหวินเหอเห็นสตรีอ้วนนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังแทะเมล็ดแตงโมกินอย่างสบายอารมณ์ก็รู้สึกโกรธ เขาขบฟันจนแทบแตก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้

เขาถูกคุณชายสามเยว่จากโรงงิ้วหลี่เจิ้งในเมืองหลวง ส่งมาที่

เพื่อช่วยงานคังหมัวมัวดูแลคณะงิ้วหงเสีย ทันทีที่มาถึง เขาก็ตกตะลึงกับโรงงิ้วหงเสียที่สร้างด้วยไม้หนานมู่ มุงหลังคาด้วยกระเบื้องสีเขียว ดูใหญ่โตโอ่อ่าไม่แพ้โรงงิ้วหลี่เจิ้งในเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรือง

ขารู้สึกยินดีคิดว่าตัวเองได้เจอโอกาสทอง เริ่มหวังว่าคังหมัวมัวผู้ดูแลหลักป่วย หากวันหนึ่งวันใดแม่เฒ่าปิดตาลงแล้ว ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้เป็นคนดูแลหงเสียอย่างชอบธรรม

ไม่ว่าคนระดับไหนในหงเสีย ล้วนแต่เป็นคนรู้ความ ต่างรีบมาเอาใจเขา ผู้ที่จะเป็นคนดูแลโรงงิ้วในอนาคต แต่ในบรรดาคนเหล่านั้นกลับมีใครบางคนที่ไม่รู้จักสถานะของตัวเอง ทำให้เขาโมโหมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ไอ้ย่า หัวหน้าจู...”

จ้าวเยี่ยนเจียวกลืนเมล็ดแตงโมในลงไป ก็รู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อย นางยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ แล้วค่อยพูดต่อ “ไม่ใช่ว่าไม่ให้เกียรติท่าน แต่... ดูมือของข้าสิ ช่วงนี้เย็บปักเสื้อผ้าที่ใช้ใส่แสดงจนบาดเจ็บไปหมด หมออู๋จากหุยชุนถัง สั่งไว้ว่าห้ามโดนน้ำหรือเครื่องหอม ข้าช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงงาน”

จ้าวเยี่ยนเจียวมีเสียงที่อ่อนหวานมาแต่กำเนิด ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เมื่อจูเหวินเหอได้ยิน เขากลับรู้สึกขัดหู โกรธจนตากระตุก

บาดแผลที่มือที่จ้าวเยี่ยนเจียวพูดถึงก็แค่รอยถูกเข็มเย็บผ้าทิ่มสองสามครั้ง ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็แทบจะมองไม่เห็น

จ้าวเยี่ยนเจียวมองสีหน้าของจูเหวินเหอที่เขียวบ้างขาวบ้างด้วยสีหน้าเหมือนยิ้มเยาะ ตั้งแต่นางออกจากตระกูลจ้าวและย้ายมาอยู่ที่หงเสียกับท่านป้า นางก็ขอให้ท่านป้าอย่าเรียกชื่อจริงของนางอีก ให้เรียกแต่ชื่อเล่นว่าเจียวเจียวเท่านั้น นางไม่คิดจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลจ้าวอีก

นางมองจูเหวินเหออย่างสบายใจ ในใจหัวเราะเยาะ

มาจากเมืองหลวงแล้วอย่างไร? ถึงแม้ว่าในอนาคตหงเสียจะถูกเขาดูแลจริงๆ ก็อย่าหวังที่จะมาวางท่าต่อหน้าต่อให้ในอนาคตเขาได้ดูแลหงเสียจริงๆ ก็อย่าหวังว่าจะมาทำตัวใหญ่โตต่อหน้านาง ในสายตาของนาง เขาก็แค่มดปลวก ไม่ได้มีความสำคัญอะไร

“เจียวเจียว” จูเหวินเหอชั่งใจดูแล้ว ในที่สุดก็ได้แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “งานเย็บปักถักร้อยไม่ควรให้เจ้าทำเอง ควรจะยกให้บ่าวรับใช้...”

จ้าวเยี่ยนเจียววางถ้วยชาลงอย่างแรง ตัดบทคำพูดของจูเหวินเหอ “หัวหน้าจู บ่าวรับใช้ที่ท่านพูดถึงคือป้าของข้า ท่านใช้งานป้าของข้าเหมือนบ่าวรับใช้ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ งานที่ท่านมอบหมายให้ ข้าต้องช่วยทำอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้ท่านหาเรื่องทำให้ป้าของข้าลำบากใจ”

รอยยิ้มของจูเหวินเหอเกือบจะแข็งค้างบนใบหน้า ก่อนที่จะมาถึง

 เขาได้สืบมาอย่างละเอียดแล้วว่า ในหงเสียมีบ่าวรับใช้ชื่อฉินเยว่ เป็นที่โปรดปรานของคังหมัวมัวมาก และดูแลนางเหมือนบุตรสาวแท้ๆ บางทีอาจตั้งใจยกหงเสียให้บ่าวรับใช้คนนี้ก็ได้ ดังนั้นหลังจากที่มาถึง เขาก็ระวังตัวมากขึ้น จับตาดูบ่าวไพร่ที่ชื่อฉินเยว่คนนี้

แต่ที่เขาประหลาดใจคือ ฉินเยว่ที่เป็นหญิงวัยสามสิบปี มีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามพอใช้ได้ แต่มีปานแดงอยู่ที่หน้าผาก มักจะก้มหน้าอยู่เสมอ หากไม่ถามก็จะไม่พูดอะไรก่อน มีท่าทางเหมือนคนจากชนชั้นล่าง ไม่มีสง่าราศี แต่บ่าวรับใช้ที่ดูไม่น่าจะโดดเด่นคนนี้กลับเป็นที่ต้องตาของคังหมัวมัว

[1] ไป๋เหนียงจื่อ (หรือไป๋ซู่เจิน) และหลวงจีนฝ่าไห่ คือตัวละครหลักใน ตำนานนางพญางูขาว ซึ่งเป็นนิทานพื้นบ้านของจีน

[2] คนไทยรู้จักกันในชื่อ เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง