ชีวิตนางมีค่าไม่เท่าม้าตัวหนึ่ง

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่อยากแก้ตัวให้ตัวเอง อย่างไรสิ่งที่ทุกคนเห็นก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะครุ่นคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าตีโดนที่ขาของม้าเท่านั้น ไม่น่าจะตายได้ แต่ตอนนี้ม้าตายแล้ว แม้จะไม่สมเหตุสมผลแค่ไหน ตายก็คือตาย และบัญชีนี้ก็ถูกคิดไว้ที่หัวของนางแล้ว ว่านางเป็นคนตีม้าตาย...

“เจียวเจียว เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าม้าที่เจ้าตีตายน่ะมีที่มาไม่ธรรมดาเลยนะ ได้ยินว่าม้าตัวนั้นเป็นม้าพันธุ์ดีจากซีเป่ยเชียว ต้องใช้เงินหลายพันตำลึงถึงจะได้มา แต่กลับถูกเจ้าใช้ไม้คานอันเดียวตีจนตาย”

จ้าวเยี่ยนเจียวเบิกตากว้าง หลายพันตำลึง?! ก็แค่เป็นม้าตัวหนึ่ง แถมยังเป็นม้าที่อ่อนแอถึงเพียงนั้น แต่กลับมีราคาหลายพันตำลึงเลยหรือ? นี่มันหลอกลวงต้มตุ๋นกันชัดๆ

ไม่ใช่ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะดูถูกตัวเอง แต่นางรู้สึกจริงๆ ว่าชีวิตของนางต่อให้มีราคาสูงที่สุดก็ไม่ถึงหลายพันตำลึง นางรู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างโหดร้าย นางดูมีค่ายังไม่เท่าม้าตัวหนึ่งเสียด้วยซ้ำ...

เฉียวติ่งซานถามนางว่า “เจียวเจียว ถ้าหากคนคนนั้นมาตามหาให้เจ้าชดใช้ค่าม้า เจ้าจะทำอย่างไร?”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกได้ว่าร่างกายของฉินเยว่ที่อยู่ข้างๆ พลันแข็งทื่อ นางจ้องเฉียวติ่งซานด้วยความไม่พอใจ นี่จงใจพูดแต่เรื่องที่ทำให้ท่านป้าของนางต้องเป็นกังวล

“ข้าช่วยเหลือเขาด้วยความหวังดี ทำไมต้องให้ข้าชดใช้ด้วย? ลองคิดดูดีๆ สิ ถ้าไม่มีข้า คุณชายสูงศักดิ์คนนั้นตอนนี้อาจกลายเป็นศพเย็นชืดไปแล้วก็ได้”

“ก็จริงอย่างที่เจ้าพูด” เฉียวติ่งซานพยักหน้าเห็นด้วย “ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ ที่ทำให้เขารอดชีวิตมาได้ แต่ก็น่าเสียดายที่ขาหักไปข้างหนึ่ง นับว่าเป็นโชคดีในความโชคร้าย”

จ้าวเยี่ยนเจียวขมวดคิ้ว “ขาหัก?! เขาไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย จะไปขาหักได้อย่างไร?”

“แต่ขาของคุณชายคนนั้นหักจริงๆ นะ ได้ยินว่าบ่าวรับใช้ของเขาใช้เกี้ยวหามเขาเข้าไปในเป่าชิ่งโหลว แถมยังมีคุณชายรองจากจวนผู้ตรวจการเกลือตามประกบอย่างใกล้ชิด ดูท่าทางจะเป็นกังวลมาก”

เมื่อวานจ้าวเยี่ยนเจียวตรวจสอบกระดูกทั่วทั้งร่างของจางเจิ้งเหอ

ด้วยตัวเองแล้วว่าไม่มีปัญหาใดๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางขาหักได้ เมื่อนึกถึงตอนที่เขายิ้มและจะให้นางชดใช้ค่าม้า ตอนนี้ยังมีเรื่องขาหักโผล่ขึ้นมาอีก นางก็รู้สึกเย็นเยียบในกระดูก หากคนคนนี้จะให้นางชดใช้ทั้งค่าม้าและค่าขาหักด้วย จะทำอย่างไรดี?

“พี่ซาน แขกคนสำคัญคนนี้จะกลับเมื่อไหร่?”

“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ข้ารู้แค่ว่าแขกคนนี้มาจากตระกูลที่ร่ำรวยจริงๆ อาจารย์ของข้าทำอาหารขึ้นชื่อไปหลายจาน แต่ก็ถูกนำกลับมาเกือบจะเหมือนเดิม สุดท้ายก็ต้องทิ้งไปทั้งหมด น่าเสียดายจริงๆ”

อาหารและสุราดีๆ ทั้งโต๊ะถูกทิ้งไปหมด!

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน จางเจิ้งเหอเป็นพวกผลาญเงินโดยแท้ ทำของดีให้เสียเปล่า คนเช่นเขาควรถูกฟ้าผ่าตาย!

“วันนี้อาจารย์ยังกำชับเป็นพิเศษ ให้ข้าไปซื้อวัตถุดิบมาเพิ่ม เขาต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่ เพื่อให้แขกคนสำคัญคนนั้นกินอย่างเอร็ดอร่อย” เฉียวติ่งซานรู้ว่าอาจารย์ของเขาไม่พอใจ เพราะฝีมือการทำอาหารของอาจารย์หลินของเป่าชิ่งโหลวในหยางโจวนั้นเป็นที่เลื่องลือ ใครได้กินก็ต้องยกนิ้วให้ แต่แขกคนสำคัญที่มาจากเมืองหลวงคนนี้กลับไม่ยอมแตะต้องอาหารเลยแม้แต่น้อย ทำให้อาจารย์หลินรู้สึกเสียศักดิ์ศรีเป็นอย่างมาก

จ้าวเยี่ยนเจียวนึกขึ้นได้ว่าจางเจิ้งเหอมีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นอาหารที่กินจึงต้องระวังเป็นพิเศษ กินก็น้อย ดูเหมือนว่าเวลาผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เขายังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก

จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนตะกละ ไม่ว่าอารมณ์จะดีหรือไม่ดีนางก็อยากกิน  เวลาตื่นเต้นตกใจนางยิ่งกินเยอะ ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าการไม่มีความอยากอาหารเป็นความรู้สึกอย่างไร

“เมื่อวานเขาเพิ่งเจอม้าตกใจ ก็เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีความอยากอาหาร ถ้าตอนที่ร่างกายไม่ดี แล้วเอาอาหารและสุราดีๆ มาให้เขาก็กินไม่ลงอยู่ดี เปลืองของเปล่าๆ สู้เอาน้ำแกงปลาสดๆ ไปให้เขาสักถ้วย หรือนกย่างสักตัวน่าจะดีกว่า”

เฉียวติ่งซานคิดตามแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าพูดมีเหตุผลจริงๆ พวกเราไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย อีกเดี๋ยวพอพวกเราไปที่สวน เลือกปลาสดๆ สักสองสามตัวกลับไปด้วย พอกลับไปแล้วข้าจะบอกอาจารย์กับคนดูแลร้าน  ถ้าทำให้แขกคนสำคัญกินอะไรลงไปได้ เจ้าก็ถือว่าทำความดีความชอบอย่างยิ่งใหญ่เลยนะ”