บทที่ 1

เป็นแฟนกันมาเจ็ดปี จี้สวินไม่เคยยอมให้ฉันแตะต้องคอมพิวเตอร์ของเขาเลย

ครั้งนี้เขาไปทำงานต่างเมือง แต่ลืมปิดคอมพิวเตอร์ไว้

ตอนที่ฉันกำลังทำความสะอาดห้องทำงาน ก็บังเอิญเห็นหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา

[พี่จี้ วันนี้พี่จัดงานแต่งงานกับโม่ลี่ที่สวิตเซอร์แลนด์จริง ๆ เหรอ]

[ถึงจะไม่ได้จดทะเบียนสมรส แต่พี่ไม่กลัวว่าถ้าหลินหว่านรู้เข้าแล้วจะอาละวาดใส่พี่หรือไง]

[กำหนดวันแต่งงานของพวกพี่ในประเทศเหลืออีกแค่สามวันสุดท้ายแล้วนะ]

[พี่ดึงสติหน่อยเหอะ!]

เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่เด็กของจี้สวินกำลังเค้นถามเขาในโปรแกรมแชต

ฉันเอามือยันโต๊ะทำงานไว้ เกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป

หลีโม่ลี่ ก็คือรักแรกในวัยสิบแปดปีของจี้สวิน

ต่อมาเพราะอยู่คนละเมือง ทั้งคู่จึงเลิกรากันไป

จนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาแปดปีแล้ว

จะเป็นไปได้ยังไง ที่จี้สวินจะไปจัดงานแต่งงานกับเธอในเวลาที่เราใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้ว

หลังมือกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา ฉันจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตตาไม่กะพริบ อยากรู้ว่าจี้สวินจะตอบกลับมาว่ายังไง

จี้สวินตอบกลับเร็วมาก

[เรื่องจริง ฉันมีสติดี]

[นี่เป็นสัญญาตอนฉันกับโม่ลี่อายุสิบแปด เธอขอร้องฉันแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ฉันต้องทำมันให้ได้]

[ส่วนหว่านหว่าน...]

ช่องแชตขึ้นข้อความ "กำลังพิมพ์..." อยู่นานมาก

[ยังไงเธอก็ไม่รู้ ต่อไปฉันก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น]

ฉันจ้องมองประโยคนั้นด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

จี้สวิน ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว

ฉันลากเก้าอี้มานั่งลง ใช้มือที่สั่นเล็กน้อยกุมเมาส์ เลื่อนไปยังหน้าต่างแชตระหว่างจี้สวินกับหลีโม่ลี่

ฉันกับจี้สวินคบกันมาเจ็ดปี ฉันกลับไม่เคยรู้เลยสักนิด

ว่าทั้งคู่ติดต่อกันทุกวัน

พอหลีโม่ลี่แชร์รูปแมวที่เจอวันนี้ จี้สวินก็จะตอบกลับว่า [น่ารักเหมือนเธอนั่นแหละ]

พอหลีโม่ลี่บ่นว่าเครียดเรื่องงาน หัวหน้ากวนใจ จี้สวินก็จะพิมพ์ข้อความอย่างตั้งอกตั้งใจว่า [เครียดเพราะกำลังก้าวหน้าไง อย่าคิดมากเลยนะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง]

พอคอนโดที่หลีโม่ลี่พักอยู่ไฟดับ เธอส่งสติกเกอร์กลัวความมืดไปให้ จี้สวินก็ตอบกลับในทันทีโดยไม่ต้องคิดเลยว่า [รอฉันนะ]

วันนั้น ฉันเป็นประจำเดือนวันแรก เพราะปวดท้องประจำเดือนเลยนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียง

จี้สวินรีบร้อนออกไปข้างนอก โดยที่ไม่ได้รินน้ำร้อนให้ฉันสักแก้วด้วยซ้ำ

ฉันค่อย ๆ กวาดสายตาดูเศษเสี้ยวชีวิตประจำวันพวกนี้ ทุกจุดสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของจี้สวิน

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรับไม่ได้มากที่สุด ก็คือช่วงเดือนล่าสุดนี้

จี้สวินกับหลีโม่ลี่ 'เตรียมงานแต่ง'

เขาถามเธอว่า [งานแต่งอยากได้รูปแบบไหน ภูเขาหิมะหรือทุ่งหญ้า หรือว่าจะจัดทั้งสองแบบเลยดี]

เขาส่งรูปชุดเจ้าสาวหลากหลายสไตล์ไปให้เธอ [ชุดเจ้าสาวพวกนี้เธอชอบชุดไหน เรียบหรู ผ้าซาติน หรือแบบปักละเอียด ฉันยกเลิกการประชุมช่วงบ่ายแล้ว บ่ายสามจะไปรับเธอไปลองชุดนะ]

ตั้งแต่เรื่องใหญ่อย่างสถานที่จัดงานแต่ง ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ อย่างจะใชัพลุกระดาษหรือริบบิ้นสีในงานแต่ง จี้สวินรับจัดการเองทั้งหมด

เขายุ่งจนหัวหมุน

แต่พอเป็นงานแต่งงานของเรา

ฉันถามจี้สวินว่าจะจัดที่บ้านเกิดหรือจัดในเมืองดี เขาดันตอบว่า "ยังไงก็ได้"

ฉันอยากให้เขาไปเป็นเพื่อนลองชุดเจ้าสาว เขาก็บอกว่ายุ่งมากไม่มีเวลา ให้ฉันเลือกตามสบาย

ฉันร่างรายชื่อแขกเหรื่อเสร็จเรียบร้อย อยากให้เขาช่วยตรวจดูรอบสุดท้ายและเซ็นชื่อ เขาก็ยังคงพูดว่า

"เธอตัดสินใจเลย ฉันยังไงก็ได้"

ฉันหลงคิดไปว่าจี้สวินเป็นคนที่ "ยังไงก็ได้" จริง ๆ

จนกระทั่งวันนี้ ที่ฉันได้เห็นข้อความการสนทนาระหว่างเขากับหลีโม่ลี่

แค่เพราะหลีโม่ลี่ลังเลว่าจะใส่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหรือสวมมงกุฎ จี้สวินกลับทำสไลด์นำเสนอความยาวยี่สิบหน้าให้เธอถึงสามชุด