Share

บทที่ 9

Author: เจ้าเหมียวแวววาว
“ถ้าเธอมีปัญญา ก็ไปหาคุณฮั่วให้เขาเปลี่ยนตำแหน่งให้เองสิ ในเมื่อมาฝึกงานที่แผนกเลขาก็ต้องทำตามกฎระเบ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (1)
goodnovel comment avatar
Yum Nattaya
สนุกมากค่ะ
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 698

    หลังจากเสร็จสิ้นการจัดการพิธีศพของบ้านสามสวี่เพียวเพียวก็กลับมาที่บริษัท และทันทีที่เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ก็ได้รับแบบร่างดีไซน์จำนวนมากจากฮั่วสวินเจินส่งตรงเข้ามาไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคร้ายที่กลายเป็นโชคดีหรือเปล่าช่วงนี้เธอกลับมีประกายไอเดียพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสายไม่เพียงแต่ออกแบบเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ประจำฤดูกาลของ à l'aube สำเร็จเท่านั้น แต่เธอยังออกแบบสินค้าไฮไลท์สำหรับแบรนด์ทองคำได้เสร็จเรียบร้อยแล้วอีกด้วยโดยเน้นไปที่ธีมงานแต่งงานมีดวงดาวและดวงจันทร์เป็นองค์ประกอบหลัก ผสมผสานเข้ากับงานฝีมือลายลูกไม้ ทำให้ชุดเครื่องประดับทั้งชุดดูราวกับงานศิลปะชั้นฮั่วสวินเจิน “ฉันลองไตร่ตรองดูแล้ว หลายคนเวลาแต่งงานมักจะซื้อเครื่องประดับทองน้ำหนักมาก แต่พอล่วงเลยงานแต่งไปแล้วกลับไม่สะดวกที่จะหยิบมาสวมใส่ในชีวิตประจำวัน ฉันก็เลยออกแบบทองคำน้ำหนักมากที่ยังคงสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้ง่าย กับทองคำขนาดกะทัดรัดน้ำหนักเบาแต่มีความประณีตบรรจงค่ะ”สวี่เพียวเพียวกวาดสายตามองแบบร่างดีไซน์เหล่านั้นดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาวาววับสำหรับคนที่ปกติแล้วไม่ค่อยชอบเครื่องประดับทองคำ และมั

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 697

    “ใครต่อใครต่างก็พูดกันว่า ฉันเป็นแค่เด็กที่ตระกูลฮั่วไม่ต้องการ วันข้างหน้าถ้าไม่ได้ใช้ประโยชน์จากการแต่งงานเพื่อสร้างผลประโยชน์ให้กับตระกูลแล้ว ฉันก็ไม่มีค่าอะไรหลงเหลืออยู่อีกเลย”ฮั่วสวินเจินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงหยาดน้ำตาเอ่อล้นไหลรินลงมาตามหางตาของเธอ“ฉันเคยคิดว่าชีวิตของฉันคงมีอยู่แค่นี้แหละ คงเป็นได้แค่หุ่นเชิดที่มีคุณค่าและว่าง่ายตัวหนึ่ง แต่แล้วฉันก็ได้มาพบกับพี่สะใภ้ใหญ่”“แม่ของฉันก็กลับมาด้วย”“เธอพาฉันไปพบคุณตาคุณยาย และพูดคุยกับฉันตั้งมากมาย ฉันเคยนึกว่าชีวิตของฉันกำลังจะดีขึ้นแล้วแท้ ๆ ”ต่อให้จะเป็นฮั่วสวินเจินผู้เจิดจรัส ก็ยังคงมีความทุกข์ระทมในแบบที่คนธรรมดาทั่วไปยากจะจินตนาการความเชื่อใจและความปรารถนาดีครั้งแรกที่เธอได้รับ ล้วนมาจากสวี่เพียวเพียวทั้งสิ้นและก็เป็นเพราะสวี่เพียวเพียวเช่นกัน พี่ใหญ่ถึงยอมเปิดทางให้พ่อแม่ของเธอกลับบ้านได้ทว่าผลกรรมและเหตุปัจจัยเหล่านี้ กลับระเบิดขึ้นมาทั้งหมดก็เพราะภัยพิบัติที่ถูกฝังรากลึกไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนความแค้นเคืองและความขมขื่นที่สะสมมานานหลายปี ไม่เคยจางหายไปจากใจของเจินอวิ๋นเลยแม้แต่น้อยมันทวี

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 696

    หลังเสร็จสิ้นพิธีศพเจินเจิ้งเพ่ยได้ปรึกษาหารือกับทางตระกูลฮั่ว โดยขอพากระดูกของเจินอวิ๋นเดินทางกลับสู่เมืองจิงเขาต้องการให้ลูกสาวของตนได้กลับไปนอนสงบนิ่งคืนสู่มาตุภูมิในเมื่อเธอได้หย่าขาดจากฮั่วเยวียนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอก็ย่อมไม่ใช่สะใภ้ของตระกูลฮั่วอีกต่อไป แต่ยังคงเป็นลูกสาวอันเป็นที่รักของเขาคนเดิมเก่อชุนเสี่ยวร้องไห้โฮออกมาพร้อมกับต่อว่าสามี“คุณยังจะมาว่าลูกสาวดื้อรั้นอีก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลูกไม่ยอมกลับบ้านเลยสักครั้ง แต่ตาแก่หัวดองอย่างคุณก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ถ้าตอนนั้นคุณไม่คอยขัดขวางฉัน ไม่ยอมให้ฉันติดต่อลูกหรือไม่ยอมให้ฉันไปรับลูกกลับบ้าน เรื่องราวมันจะลงเอยกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน!”เจินเจิ้งเพ่ยปล่อยให้เก่อชุนเสี่ยวทุบตีโดยไม่คิดหลบเลี่ยงยามเมื่อมองดู ราวกับว่าความชราได้เข้าเกาะกุมร่างจนแก่ลงไปอีกหลายปีเขากอดโกศบรรจุอัฐิของเจินอวิ๋นไว้ในอ้อมแขน ก้าวเดินลงบันไดคฤหาสน์ไปทีละก้าวพร้อมกับเอ่ยอย่างระมัดระวัง “เสี่ยวอวิ๋น พ่อกำลังจะพาเดินลงบันไดแล้วนะ เดินระวังด้วยล่ะ ตามพ่อมาดี ๆ นะลูก”“พ่อจะพาแกกลับบ้านนะ”ราวกับหวนย้อนกลับ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 695

    การวางยาพิษ จิตใจของเจินอวิ๋นช่างเหี้ยมโหดเธอยอมแม้กระทั่งเอาชีวิตของตัวเองเข้าไปแลก เพื่อที่จะสังหารคุณปู่ฮั่วและฮั่วเยวียนด้วยยาพิษเธอรู้ดีว่า เพื่อรักษาหน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลฮั่ว ประกอบกับการที่เธอได้เขียนพินัยกรรมทิ้งไว้ล่วงหน้าแล้ว ฮั่วจี้เซินจึงไม่มีวันนำความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้มาเปิดเผยต่อสาธารณชนอย่างแน่นอนต่อให้จะมีการสืบสวนสอบสวน ก็คงเป็นเพียงข้ออ้างว่ารับประทานอาหารที่ไม่สะอาดจากภายนอกจนทำให้เกิดอาการพิษเท่านั้นและต่อให้จะสืบจนเจอความจริง ก็ยังคงยึดถือคติที่ว่าคนตายคือผู้ยิ่งใหญ่ฟันของฮั่วจี้เจ๋อขบเข้าหากันแน่นจนแทบจะแหลกละเอียด“นายคิดว่า ฮั่วจี้เซินจะปล่อยพวกเราไปจริง ๆ งั้นเหรอ?”ฮั่วจี้รุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อย่างน้อยที่สุด ก็คงไม่มีจุดจบที่เลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว พี่ใหญ่ไม่กล้าทำบาปมหันต์ขนาดนั้นหรอก”ภายในใจของฮั่วจี้เซินนั้น มีความยึดติดและห่วงหาอาทรมากจนเกินไปเพื่อสวี่เพียวเพียวและเหลียนฮว่าแล้ว เขาไม่มีทางทำเรื่องผิดศีลธรรมหรือก่อกรรมทำเข็ญอย่างแน่นอนคนที่มีความห่วงใยพะวงหน้าพะวงหลังมากมายขนาดนั้น ขนาดที่ว่าแค่คำพูดล้อเล่นเพียงประโยค

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 694

    ทุกสิ่งในโลกนี้ ไม่ใช่ทุกเรื่องที่จะสามารถเยียวยาจิตใจผู้คนให้สงบลงได้ด้วยคำว่า เสียใจด้วยนะยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการต้องมาเห็นคนที่รักจากไปต่อหน้าต่อตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ฮั่วสวินเจินไม่รู้เลยว่าเหตุใดเหลียงเจียเหยียนจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ทุกครั้งที่พวกเขาพบกัน เธอมักจะปรากฏกายด้วยภาพลักษณ์ที่เฉิดฉาย สง่างาม และสดใสเจิดจ้าเสมอมีเพียงครั้งนี้เท่านั้นวันที่เธอมอมแมม ไร้เรี่ยวแรง และหลงทาง ราวกับปลาตัวเล็ก ๆ ที่สูญเสียที่พึ่งพิงทุกอย่างไปเกล็ดทุกชิ้นที่เคยอวดอ้างความภาคภูมิใจและทระนงตนถูกลอกออกและโยนทิ้งไป เหลือเพียงตัวเปล่าเปลือยที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลเหลียงเจียเหยียน ชื่อของเขาไม่ตรงกับตัวเขาเอาเสียเลย เขาไม่สามารถแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนที่สวยงามใด ๆ ออกมาได้สักประโยคเขากลับทำเพียงเอียงร่มในมือ บดบังสายฝนให้กับฮั่วสวินเจินสายฝนโปรยปรายลงมาไม่หนักนัก เคลื่อนตัวลอยละลิ่วผ่านปลายกิ่งไม้ทว่าหยาดน้ำตาของฮั่วสวินเจินกลับร้อนผ่าวหยาดน้ำตานั้นร่วงหล่นลงมาจากฝ่ามือของเหลียงเจียเหยียนไหลผ่านปลายนิ้วเรียวยาวของเขา แล้วหยดร่วงลงไปเบื้องล่างเขาราวกับได้กลิ่นอายความเจ็บป

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 693

    ฮั่วจี้จั๋วยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถพยาบาลก็ดังแว่วมาจากด้านนอกเขาเดินออกไปสั่งการให้คนนำตัวฮั่วเยวียนและคุณปู่ฮั่วขึ้นรถ จากนั้นก็หันกลับมาเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ผมขอตัวไปจัดการเรื่องนี้ก่อนนะครับ”คนทั้งสองแทบจะไม่มีทางรอดชีวิตแล้ว แต่หากปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นที่นี่จนผู้คนรู้เห็น ก็คงจะไม่ค่อยดีนักฮั่วจี้เซินเหลือบมองฮั่วจี้จั๋วแวบหนึ่งพลันรู้สึกว่าภายในคืนเดียว น้องชายคนนี้เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดยามทำสิ่งใดในตอนนี้ รู้จักคิดไตร่ตรองถึงต้นสายปลายเหตุและพิจารณาอย่างรอบคอบถี่ถ้วนแล้วเพียงแต่ว่า ราคาที่ต้องจ่ายนั้นช่างแสนแพงเหลือเกินฮั่วจี้เซินพยักหน้ารับเบา ๆ พลางตบไหล่ฮั่วจี้จั๋ว “ไปเถอะ ฉันจะส่งคนคอยติดตาม และหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จะมีคนคอยช่วยจัดการให้”“ขอบคุณครับพี่ใหญ่”ฮั่วจี้จั๋วกวาดสายตามองร่างของเจินอวิ๋นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความลึกซึ้ง ก่อนจะปรับอารมณ์ความรู้สึกของตนแล้วหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์ไปกลุ่มเมฆบนท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ทอแสงสีขาวนวลราวกับท้องปลา รุ่งอรุณแผ่ซ่านขับไล่ความมืดมิด แสงอาทิตย์สายหนึ่งทะลุผ่านหมอกดำ ท้องฟ้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status