ตอนที่ 6 ถึงเนื้อถึงตัว

"เสแสร้ง"

จู่ ๆ แจ่มใสก็พูดออกมาเสียงดังแล้วก็มองหน้าภูริตา ป้าวันทาที่รู้ว่าลูกสาวคิดยังไงจึงฟาดเผียะไปที่แขนของเธอหนึ่งที เด็กสาวลูบแขนป้อย ๆ และกำลังจะพูดตัดพ้อคนเป็นแม่ แต่ว่าป้าวันทาก็ด่าออกมาเสียก่อน

"อีแจ่มใสเอ็งอย่าพูดมาก ไปเก็บตะไคร้กับใบมะกรูดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ !"

พอแม่พูดแบบนั้นเด็กสาวก็กะฟัดกะเฟียดเดินออกไปทันที แต่ก่อนออกไปจากห้องครัวก็ยังไม่วายส่งสายตาเขียวปั้ดมาให้ภูริตา

"อย่าไปสนใจมันเลยค่ะคุณ อีนี่มันบ้า"

ภูริตาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับชะโงกหน้าไปดูหม้อกับข้าวที่กำลังเดือดซึ่งเป็นฝีมือของป้าวันทา

"อะไรเหรอคะ ?"

หญิงสาวเอ่ยถามออกมา พลางมองแม่ครัวประจำบ้านใช้ทัพพีคนแกงในหม้อ ซึ่งส่งกลิ่นหอมโชยมา กลิ่นหอมแบบนี้แกงหม้อนี้คงจะอร่อยน่าดู

"แกงเหลืองจ้ะ เคยทานไหม ? เป็นอาหารของทางใต้"

"ไม่เคยค่ะ หนูอยากทำเป็นบ้างจัง ป้าสอนหน่อยได้ไหมคะ ?"

"ได้สิ ได้อยู่แล้ว ว่าแต่คุณตาเคยทำกับข้าวเหรอ ?"

ป้าวันทาถามแล้วก็มองภูริตาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าหน้าตาสวย ๆ แบบนี้จะทำกับข้าวเป็นด้วย แกก็ไม่ได้ดูถูกนะแค่ดูตามรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

"พอทำได้ค่ะ อยู่ที่บ้านหนูก็ทำให้คนที่บ้านทานประจำ แต่ว่าอาหารปักษ์ใต้นี่หนูยังไม่เคยลองทำเลย"

ป้าวันทายิ้มในใจนึกเอ็นดูเมียของนายหัวขึ้นมาทันที นอกจากหน้าตาจะสะสวยแล้ว ยังไม่ถือเนื้อถือตัวอีกด้วย

"วันนี้ป้าทำเสร็จแล้วน่ะสิ เอาไว้วันหลังละกันนะเดี๋ยวป้าสอน อาหารปักษ์ใต้มีหลายอย่างเลย อร่อย ๆ ทั้งนั้น นายหัวก็ชอบทานด้วย"

"ขอบคุณค่ะป้า แล้วต้องตื่นกี่โมงคะ ถึงจะตื่นทันป้า ?"

นี่เพิ่งจะตีห้าแต่ว่าป้าทำกับข้าวเสร็จแล้ว ก็แสดงว่าต้องตื่นให้เร็วกว่านี้ จะตื่นกี่โมงเธอก็ไหวอยู่แล้ว เพราะอยู่ที่บ้านหวังรักษ์เธอก็ตื่นตั้งแต่ตีสี่ทุกวัน เพื่อมาทำกับข้าวและคอยปรนนิบัติคนในบ้าน

"ก็ประมาณตีสี่ค่ะคุณ เพราว่านายหัวต้องออกไปทำงานแต่เช้า กับข้าวกับปลาก็เลยต้องเตรียมพร้อมเอาไว้แต่เช้า"

"ค่ะป้า"

แค่ตีสี่เองสบายมากหญิงสาวคิดในใจ แล้วภูริตาก็ช่วยป้าวันทาเก็บล้างห้องครัว การกระทำของเธอดูแล้วคล่องแคล่วไปหมดทุกอย่าง ถูกใจแม่ครัวใหญ่เป็นที่สุด ไม่เหมือนกับลูกสาวแกที่วัน ๆ เอาแต่คิดจะจับนายหัว ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยชายตาแลมันเลยสักครั้ง แต่ก็ยังเพ้อฝันลม ๆ แล้ง ๆ

"ฮัดชิ่ว !"

แจ่มใสจามเสียงดังพลางคิดในใจใครนินทาเธอกันนะ แล้วก็รีบเก็บตะไคร้ใบมะกรูดใสตะกร้าเพื่อนำไปให้แม่

หลังจากที่ช่วยงานในครัวเสร็จเรียบร้อยภูริตาก็จะขึ้นไปอาบน้ำ พอเธอเข้ามาในห้องก็ปรากฎว่าเมฆายังอยู่ เขาอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มนั่งกึ่งเอนหลังอยู่บนเตียง แผ่นหลังกว้างพิงกับหัวเตียงท่าทางสบาย ๆ

เมฆาสวมใส่เสื้อผ้าแบบเดิมก็คือเสื้อเชิ้ตลายสก็อตและกางเกงยีนส์สีเข้ม ๆ แต่กลับดูดีมาก เพราะรูปร่างสมส่วนและสูงใหญ่ของเขา

"ป้าวันทาทำกับข้าวเสร็จแล้วเหรอ ?"

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามออกมา หญิงสาวมองใบหน้าสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลาแล้วก็หน้าแดงเล็กน้อย เมฆามีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามสูงมาก โดยเฉพาะตอนที่เขาทำหน้านิ่ง ๆ แบบนี้

"เสร็จแล้วค่ะ"

หญิงสาวพูดกับเขาเสียงแผ่วเดินเลี่ยงไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้ามาหนึ่งชุดแล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอไม่กล้าบอกให้เขาออกไปก่อน เพราะว่านี่คือบ้านของเขา ห้องนี้ก็คือห้องนอนของเขา อีกอย่างเธอก็รู้ตัวดีว่าเธอมาที่นี่ในฐานะอะไร

ราว ๆ ยี่สิบนาทีภูริตาก็อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ เธอสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ในห้องน้ำเลยเพราะไม่รู้ว่าเขาออกไปจากห้องหรือยัง และพอเธอออกมาจากห้องน้ำเพื่อทาครีมและเป่าผม เมฆาก็ยังไม่ไปไหน

"รีบ ๆ หน่อย ฉันหิวข้าวแล้ว อีกอย่างคนเค้ามีงานต้องทำไม่ได้มาอยู่เฉย ๆ เหมือนเธอ"

เขาพูดออกมาเสียงเข้มภูริตาจึงรีบจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย เธอกลัวเขาไม่พอใจและส่งเธอกลับบ้าน ถ้าเป็นอย่างนั้นทางบ้านหวังรักษ์ต้องไม่พอใจแน่ ๆ เด็กกำพร้าที่ไร้หนทางไปอย่างเธอจะทำยังไงได้

อยู่ที่บ้านหวังรักษ์เธอก็มีสถานะเป็นเพียงเด็กรับใช้ จะไปไหนมาไหนแต่ละทีก็ต้องได้รับอนุญาตจากคุณบงกชและคุณลือชาก่อน และพอมาอยู่ที่นี่สถานะของเธอก็คงไม่ต่างกัน แถมเกาะแห่งนี้ก็ห่างไกลจากโลกภายนอกมาก หากเขาไม่พอใจแล้วส่งเธอกลับก็คงดี แต่หญิงสาวกลัวว่าเขาจะโยนเธอลงทะเลน่ะสิ

เมฆานั่งมองภูริตาที่กำลังทาครีมอยู่หน้ากระจก กลิ่นหอมของครีมและสบู่เหลวอาบน้ำโชยเข้ามาปะทะจมูก ทำให้เขาอดใจไม่ไหวขยับตัวลงจากเตียงและเข้าไปประชิดตัวเธอทางด้านหลัง

ยังไงเขาก็เป็นชายหนุ่มที่ยังแข็งแรงและความต้องการทางเพศสูงด้วย ยิ่งภูริตาสวยหวานไปทั้งตัวแบบนี้มีเหรอที่เขาจะอดใจไหว แม้รูปร่างของเธอจะดูบอบบางแต่เมฆารู้ดีว่าเธอซ่อนรูป

หน้าอกที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดพอดีตัวและสะโพกผายที่อยู่ภายใต้กระโปรงผ้าเนื้อหนานั้น แค่มองดูก็รู้ว่ามันอวบอัดน่าฟัดและน่าขยำขยี้แค่ไหน แถมหน้าผากของเธอก็โหนกนูน ชายหนุ่มไม่อยากจินตนาการเลยว่าส่วนอื่นของเธอจะโหนกนูนแค่ไหน

เมฆาสวมกอดร่างบางและแนบชิดอกกว้างเข้ากับแผ่นหลังของภูริตา เธอชะงักไปและหยุดทาครีมที่แขนเรียวทันที มองการกระทำของเขาผ่านกระจกเงา

ชายหนุ่มดึงร่างบางให้ลุกขึ้นยืน และพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากันกับเขา สายตาคมเข้มก้มลงสบเข้ากับดวงตากลมโต ภูริตารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังโดนมนต์สะกด หัวใจดวงน้อยเต้นแรงและเธอก็ไม่กล้าขยับกายออกห่างจากเขา

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปประกบริมฝีปากบางเข้าหาริมฝีปากอวบอิ่มแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ ทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สองมือเล็กวางอยู่ที่หน้าอกแกร่งเธอเผลอลูบไล้กล้ามเนื้อแกร่งเบา ๆ

เมฆาใช้มือบีบตรงปลายคางมนเพื่อบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากขึ้น แล้วก็ส่งปลายลิ้นหนาเข้าไปควานหาความหวานภายในโพลงปากเล็ก ปลายลิ้นร้อน ๆ เกาะเกี่ยวหยอกล้อกับปลายลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง

ภูริตาหลับตาพริ้มเนื้อตัวร้อนผ่าว ภายในสมองของเธอว่างเปล่าขาวโพลน หญิงสาวไม่ได้นึกรังเกียจการสัมผัสจากเขาแม้แต่น้อย น่าแปลกเธอกลับชอบมันเสียอีก ในขณะที่ทุกอย่างจะเลยเถิดมากไปกว่านั้น

"นายหัวคะ แม่บอกให้มาเรียกไปทานข้าว ว้าย !"

เสียงของแจ่มใสก็ทำให้ทั้งสองคนต้องหยุดกิจกรรมทุกอย่างลง เมฆากอดร่างบอบบางเอาไว้แนบอก เพราะถ้าขืนเขาปล่อยเธอได้ร่วงลงไปกองกับพื้นแน่

"อืม..เดี๋ยวลงไป"