เข้าสู่ระบบเช้าวันถัดมา เพลงพลอยลงมาที่ห้องรับแขกตรงเวลาสิบโมงพอดี
บนโต๊ะกลางมีถาดกำมะหยี่สามถาดวางเรียงกันอยู่แล้ว แหวนแต่ละวงสวยจนเธอต้องหยุดมองจริงจัง
วงแรกเป็นเพชรเม็ดกลางทรงเรียบหรู
วงที่สองดูหวานกว่าเล็กน้อย
ส่วนวงที่สามเรียบที่สุด แต่เป็นแบบที่เพลงพลอยมองแล้วชอบตั้งแต่ครั้งแรก
ตัวเรือนบางกว่าอีกสองวง เพชรไม่ได้ใหญ่จนเว่อร์เกินไป และเมื่อสวมลงบนนิ้วกลับพอดีราวกับทำมาเพื่อเธอ
พนักงานจากร้านยิ้ม
“วงนี้คุณธีเลือกไว้เป็นตัวแรกเลยค่ะ”
เพลงพลอยเงยหน้าขึ้นทันที
“จริงหรือคะ”
“ค่ะ”
หัวใจเธอกระตุกเบาๆ
“พี่ธีเลือกแบบนี้เอง?”
“ใช่ค่ะ คุณธีแจ้งว่าคิดว่าน่าจะเหมาะกับคุณเพลงพลอยที่สุด”
ความรู้สึกบางอย่างพองขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
เพลงพลอยมองแหวนที่นิ้วอีกครั้ง
เธอรู้สึกดีอยู่หลายวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน
แม่บ้านเดินเข้ามาแจ้ง
“คุณธีธัชมาค่ะ”
เพลงพลอยเงยหน้าจากแหวนทันที ซึ่งเร็วมาก เร็วจนแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เหลือบมองแล้วอมยิ้ม
“เมื่อกี้ยังทำเป็นไม่สนใจอยู่เลย”
“พลอยยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะแม่”
“แม่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”
เพลงพลอยเม้มปากแล้วหันกลับไปมองแหวน เหมือนตัวเองสนใจมันมากกว่าคนที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมา
ไม่กี่อึดใจต่อมา ธีธัชก็เข้ามาในห้องรับแขก
เขาอยู่ในชุดทำงานเหมือนเดิม เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงสแลค ไม่มีสูท และสีหน้ายังคงเรียบจนเดาไม่ออกว่าเขารีบมาหรือแค่บังเอิญผ่านมา
“สวัสดีครับ”
เขาไหว้ผู้ใหญ่ก่อน แล้วจึงหันมาทางเธอ
“น้องพลอย”
เพลงพลอยยกมือที่สวมแหวนขึ้นเล็กน้อย
“พี่ธีเลือกวงนี้หรือคะ”
ธีธัชมองมือเธอ
“อืม”
เธอนิ่งรออยู่ครู่หนึ่ง เผื่อว่าเขาจะมีประโยคขยายความอะไรต่อมากกว่าคำสั้นๆ พยางค์เดียว แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบเป็นปกติ
เพลงพลอยจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นเสียเอง
“แล้วทำไมถึงเลือกวงนี้ล่ะคะ”
ดวงตาคมกริบเลื่อนกลับมามองที่แหวนอีกครั้ง
“มันดูเหมาะดี”
“เหมาะยังไงคะ... พูดแค่นี้พลอยจะไปเข้าใจอะไรล่ะ”
“ก็... เหมาะกับน้องพลอยดีแค่นั้นแหละครับ”
คำตอบไม่ได้หวานอะไรเลย แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้มุมปากของเพลงพลอยกระตุกยิ้มขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
เธอรีบดึงสติแล้วตีสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อน
“พลอยนึกว่าพี่ธีจะใจป้ำเลือกวงที่ราคาแพงที่สุดในร้านเสียอีกนะคะ เห็นรวยนักนี่”
“ไม่จำเป็น”
“กลัวเปลืองเงินหรือคะ”
“บ้านน้องพลอยไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องนั้น”
เพลงพลอยหลุดหัวเราะ
“ดีค่ะ อย่างน้อยพี่ธีก็ยังจำได้ว่าบ้านพลอยรวย”
“น้องพลอย”
แม่หันมาปรามเบาๆ
“พลอยพูดเล่นค่ะ”
ธีธัชไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วคุยกับพนักงานร้านเรื่องขนาดแหวนกับกำหนดส่ง
เพลงพลอยนั่งเงียบฟังบทสนทนาระหว่างพวกเขาสองคนไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งฟัง... เธอก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ
เขารู้ขนาดเบอร์นิ้วมือของเธออย่างแม่นยำ
เขารู้ว่าเธอไม่ชอบตัวเรือนแหวนหนาเตอะเทอะทะ
และเขารู้ว่าเธอมักไม่ชอบสวมแหวนเพชรเม็ดโตเทอะทะในชีวิตประจำวันเพราะมันเกะกะการใช้ชีวิต
ขณะที่เธอกำลังอึ้ง พนักงานขายคนเดิมก็พูดเสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
“คุณธีธัชเนี่ยรอบคอบจังเลยนะคะ ตอนที่สั่งแบบไว้เมื่อวานยังย้ำกับทางร้านเป็นดิบเป็นดีเลยค่ะว่า คุณเพลงพลอยไม่ชอบตัวเรือนแบบหนาๆ เพราะเวลาใส่ติดมือทุกวันมันจะไม่ค่อยสะดวก”
เพลงพลอยหันขวับไปมองหน้าคนตัวโตทันที
“พี่ธีรู้เรื่องนี้ด้วยหรือคะว่าพลอยไม่ชอบแบบไหน”
ธีธัชมองสบตากลับมานิ่งๆ
“เคยเห็น”
“เห็นตอนไหนคะ พลอยไม่เห็นเคยจำได้ว่าเคยบอก”
“หลายครั้ง”
จบ... มีแค่นั้นจริงๆ
ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม ไม่มีประโยคบอกเล่าหวานซึ้งอะไรให้เธอเก็บเอาไปมโนเข้าข้างตัวเองได้มากกว่านั้นอีกเลย
เพลงพลอยจึงพยักหน้าแล้วหันกลับไปคุยเรื่องแหวนต่อ แต่ในใจกลับยังมีความหวังบางอย่างงอกขึ้นมาเงียบๆ
มันอาจจะไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เธอมีความกล้า ที่จะเอ่ยถามคำถามสำคัญบางอย่างที่มันค้างคาอยู่ในใจของเธอมานาน
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน
ธีธัชยังไม่ได้แตะต้องเธอหลังจากบทสนทนาวันนี้ ดูเหมือนเขาจะระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเพลงพลอยมองอยู่พักหนึ่งก็อดไม่ได้“พี่ธีคะ”“ครับ”“วันนี้พี่ธีขออนุญาตจับมือพลอยไปแล้วหนึ่งรอบ”เขารอฟัง“ถ้าจะทำอะไรต่อจากนี้ จะถามทุกอย่างเลยหรือคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากให้ถามครับ”เพลงพลอยเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยกมือจับปกเสื้อเชิ้ตของเขา“คืนนี้ไม่ต้องให้พื้นที่พลอยแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือครับ”“ค่ะ”เธอดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด“แล้วถ้าพี่ธียังถอยอีก คราวนี้พลอยจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ”ประโยคคาดโทษยังไม่ทันจะหลุดรอดริมฝีปากดี ธีธัชก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากเธอทันทีอย่างไม่รอช้าเพลงพลอยหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากแนบชิดกันสัมผัสเดิม...อ้อมกอดเดิม...และกลิ่นกายสะอาดที่เธอคุ้นเคยซึ้งใจจนสามารถจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตาแต่ความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาในอก กลับไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมาในอดีตหากเป็นเมื่อก่อน ยิ่งร่างกายแนบชิดกันมากเท่าไร คำถามในใจก็ยิ่งมากตามขึ้นเท่านั้น แต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพลงพลอยโอบแขนรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสอย่างไม่ลังเล แ
เธอนั่งมองสามีอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงอีกเรื่อง“แล้วเรื่องลดน้ำหนักล่ะคะ”ธีธัชตั้งใจฟัง“วันที่พี่ธีบอกว่า ถ้าลดแล้วสุขภาพดีขึ้นก็ควรลด พลอยน้อยใจมาก”“พี่รู้ทีหลังครับ”“พี่อยากให้พลอยผอมลงหรือเปล่า”เขาใช้เวลาคิดนานกว่าคำถามอื่นเล็กน้อย“พี่อยากให้น้องพลอยสุขภาพดีขึ้นครับ”“ถ้าพลอยไม่ลดล่ะคะ”“พี่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับครับ”“ถ้าพลอยยังอ้วนเท่าเดิมล่ะคะ”“ก็ยังเป็นน้องพลอยของพี่เหมือนเดิม”เพลงพลอยจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นครั้งนี้ธีธัชคงรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาอาจทำให้เธอตีความผิดเพี้ยนไปอีก จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขยายความออกมาให้ชัดเจน“วันนั้นหมอมีค่าบางอย่างที่อยากให้ระวัง พี่เลยคิดเรื่องสุขภาพก่อน เรื่องรูปร่างไม่ใช่ประเด็นสำหรับพี่ แล้วพี่ก็ไม่เคยคิดว่าน้องพลอยต้องเปลี่ยนตัวเองถึงจะดีพอ”เพลงพลอยเงียบงันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่เธออยากได้ยินในวันนั้นไม่ได้ต้องการให้เขาบอกว่าสวยไม่ได้ต้องการให้ค้านว่าไม่ต้องลดเธอเพียงอยากรู้ว่า การที่เขาเห็นว่าลดน้ำหนักแล้วจะดีต่อสุขภาพ ไม่ได้หมายความว่า รูปร่างเดิมของเธอเป็นสิ่งที่เขาอยากให้หายไป“แล้วทำไมตอนนั้นพี่ธีไม่พู







