เข้าสู่ระบบหลังจากพนักงานร้านเครื่องประดับกลับไปได้ไม่นาน คุณแม่ของเพลงพลอยก็ขอตัวเดินออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องธุรกิจที่สวนด้านนอก ส่วนธีธัชตั้งใจจะกลับบริษัทไปทำงานต่อ
เพลงพลอยก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะเดินออกไปยังโถงด้านหน้า
“พี่ธีคะ”
ร่างสูงชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยแววตานิ่งสนิท
“มีอะไรหรือเปล่า”
เธอยืนนิ่งมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งใจชั่วเสี้ยววินาทีก่อนตัดสินใจเอ่ยปาก
“พลอยขอคุยกับพี่ธีสักครู่ได้ไหมคะ”
“ตอนนี้?”
“ค่ะ... ถ้าพี่ธีไม่ได้รีบจนเกินไป”
เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนแพง
“พี่มีเวลาให้อีกประมาณสิบห้านาที”
น้ำเสียงและท่าทีนั้น... ช่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจัดตารางเข้าประชุมร่วมกับหุ้นส่วนธุรกิจมากกว่าจะมายืนคุยกับผู้หญิงที่เป็นว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง
เพลงพลอยเกือบเปลี่ยนใจ แต่สุดท้ายก็เดินไปนั่งที่โซฟาเล็กใกล้หน้าต่าง
“งั้นสิบนาทีก็พอค่ะ”
ธีธัชเดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เดี่ยวฝั่งตรงข้าม
“น้องพลอยอยากคุยเรื่องอะไร”
เพลงพลอยประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นบนตัก
เธอเคยด่าคนต่อหน้าคนเป็นร้อยได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก เคยเถียงกับผู้บริหารอายุหกสิบในห้องประชุมโดยไม่รู้สึกกลัว
แต่คำถามง่ายๆ ต่อหน้าผู้ชายคนเดียวกลับทำให้ต้องสูดลมหายใจเข้าอยู่หลายครั้ง
“พี่ธีอยากแต่งงานกับพลอยไหมคะ”
บรรยากาศรอบตัวนิ่งสงัดลงทันที
ธีธัชเงียบไป สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความเงียบงันเพียงชั่วพริบตานั้นกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกของเพลงพลอยหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด
“ทำไมจู่ๆ ถึงถามพี่แบบนี้”
เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พลอยแค่อยากรู้ค่ะ”
“มีใครพูดอะไรให้น้องพลอยฟังอีกหรือเปล่า”
เธอชะงักไปนิด “พี่ธีรู้ด้วยหรือคะว่ามีคนพูดเรื่องนี้”
เขาไม่ได้ตอบคำถามข้อนั้น ตรงกันข้าม เขากลับตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“น้องพลอยไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจคำพูดของคนอื่น”
“พลอยไม่ได้สนใจคนอื่นค่ะ”
เธอมองสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่หลบเลี่ยง
“พลอยสนใจแค่พี่ธี”
ธีธัชนิ่งงันไปอีกครั้ง
เพลงพลอยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถอดเกราะปกป้องตัวเองออกทีละชิ้น ทั้งๆ ที่คนตรงหน้าไม่ได้เอ่ยขอ
“พลอยรู้ว่าผู้ใหญ่สองบ้านตกลงเรื่องนี้กันก่อน พลอยรู้ดีว่าธุรกิจของเราสองตระกูลผูกพันกันแน่นหนาแค่ไหน คนอื่นเลยพูดกันว่าพี่ธีแต่งเพราะขัดผู้ใหญ่ไม่ได้”
เธอยิ้มฝืนๆ ออกมา
“พลอยก็เลยอยากฟังความจริงจากปากพี่ธีเองค่ะ”
เขานิ่งมองเธอนานโข ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ระหว่างกลาง ก่อนจะยอมเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ระลอกคลื่น
“แม่อยากให้แต่ง พี่ก็แต่ง”
คำตอบนั้นกระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง ความรู้สึกบางอย่างร่วงหล่นวูบลงไปกองที่ก้นบึ้งของความรู้สึก แต่เธอก็พยายามไม่ให้มันออกมาทางสีหน้า
“แค่นั้นเองหรือคะ”
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“น้องพลอยหมายถึงอะไร”
“พลอยถามว่าพี่ธีอยากแต่งกับพลอยไหมคะ ไม่ได้ถามว่าแม่พี่ธีอยากให้แต่งหรือเปล่า”
คราวนี้เขานิ่งเงียบสนิทนานยิ่งกว่าครั้งก่อน
เพลงพลอยนั่งนิ่งรอคอย... เฝ้ารอเพียงแค่คำตอบง่ายๆ สั้นๆ เพียงคำเดียวจากปากเขา
‘อยาก’
ขอแค่เขาเอ่ยคำนั้นออกมา คำเดียวเท่านั้น เธอก็พร้อมจะเชื่อหมดทุกอย่าง ต่อให้ไม่มีคำว่ารักก็ยังได้
แต่สิ่งที่ธีธัชเลือกตอบกลับมา... กลับไม่ใช่คำนั้น
“พี่ไม่อยากขัดใจผู้ใหญ่เรื่องนี้”
หัวใจที่พยายามประคับประคองและแอบหวังลมๆ แล้งๆ ดิ่งวูบลงเหว
เพลงพลอยฝืนหัวเราะแห้งๆ ออกมาเบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศที่เริ่มหนักอึ้ง
“พี่ธีเป็นลูกชายที่กตัญญูและเชื่อฟังผู้ใหญ่ดีจังเลยนะคะ”
ดวงตาสีเข้มมองสำรวจใบหน้าเธอ
“น้องพลอยกำลังประชดพี่อยู่หรือเปล่า”
“พลอยจะไปประชดพี่ธีทำไมล่ะคะ”
เธอยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน
ธีธัชยังไม่ได้แตะต้องเธอหลังจากบทสนทนาวันนี้ ดูเหมือนเขาจะระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเพลงพลอยมองอยู่พักหนึ่งก็อดไม่ได้“พี่ธีคะ”“ครับ”“วันนี้พี่ธีขออนุญาตจับมือพลอยไปแล้วหนึ่งรอบ”เขารอฟัง“ถ้าจะทำอะไรต่อจากนี้ จะถามทุกอย่างเลยหรือคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากให้ถามครับ”เพลงพลอยเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยกมือจับปกเสื้อเชิ้ตของเขา“คืนนี้ไม่ต้องให้พื้นที่พลอยแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือครับ”“ค่ะ”เธอดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด“แล้วถ้าพี่ธียังถอยอีก คราวนี้พลอยจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ”ประโยคคาดโทษยังไม่ทันจะหลุดรอดริมฝีปากดี ธีธัชก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากเธอทันทีอย่างไม่รอช้าเพลงพลอยหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากแนบชิดกันสัมผัสเดิม...อ้อมกอดเดิม...และกลิ่นกายสะอาดที่เธอคุ้นเคยซึ้งใจจนสามารถจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตาแต่ความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาในอก กลับไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมาในอดีตหากเป็นเมื่อก่อน ยิ่งร่างกายแนบชิดกันมากเท่าไร คำถามในใจก็ยิ่งมากตามขึ้นเท่านั้น แต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพลงพลอยโอบแขนรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสอย่างไม่ลังเล แ
เธอนั่งมองสามีอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงอีกเรื่อง“แล้วเรื่องลดน้ำหนักล่ะคะ”ธีธัชตั้งใจฟัง“วันที่พี่ธีบอกว่า ถ้าลดแล้วสุขภาพดีขึ้นก็ควรลด พลอยน้อยใจมาก”“พี่รู้ทีหลังครับ”“พี่อยากให้พลอยผอมลงหรือเปล่า”เขาใช้เวลาคิดนานกว่าคำถามอื่นเล็กน้อย“พี่อยากให้น้องพลอยสุขภาพดีขึ้นครับ”“ถ้าพลอยไม่ลดล่ะคะ”“พี่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับครับ”“ถ้าพลอยยังอ้วนเท่าเดิมล่ะคะ”“ก็ยังเป็นน้องพลอยของพี่เหมือนเดิม”เพลงพลอยจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นครั้งนี้ธีธัชคงรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาอาจทำให้เธอตีความผิดเพี้ยนไปอีก จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขยายความออกมาให้ชัดเจน“วันนั้นหมอมีค่าบางอย่างที่อยากให้ระวัง พี่เลยคิดเรื่องสุขภาพก่อน เรื่องรูปร่างไม่ใช่ประเด็นสำหรับพี่ แล้วพี่ก็ไม่เคยคิดว่าน้องพลอยต้องเปลี่ยนตัวเองถึงจะดีพอ”เพลงพลอยเงียบงันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่เธออยากได้ยินในวันนั้นไม่ได้ต้องการให้เขาบอกว่าสวยไม่ได้ต้องการให้ค้านว่าไม่ต้องลดเธอเพียงอยากรู้ว่า การที่เขาเห็นว่าลดน้ำหนักแล้วจะดีต่อสุขภาพ ไม่ได้หมายความว่า รูปร่างเดิมของเธอเป็นสิ่งที่เขาอยากให้หายไป“แล้วทำไมตอนนั้นพี่ธีไม่พู







