บทที่ 3

ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่นางจะเผยพิรุธไม่ได้ หยางมี่กลืนรสคาวเลือดจากริมฝีปากที่เผลอกัดแน่นลงคอ แล้วแสร้งตัวสั่นด้วยความกลัวลนลาน

“ขะ... ข้าน้อยไม่เข้าใจว่าใต้เท้าหมายถึงสิ่งใดขอรับ!”

นางเค้นเสียงร้องอย่างน่าเวทนา

“ข้าน้อยเป็นเพียงคนขลาด ไร้อำนาจจะไปหักหลังผู้ใด ได้โปรดเมตตาด้วยเถิดใต้เท้า!”

จ้าวอู๋จี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง เขานิ่งเงียบอยู่นานจนความเงียบนั้นบีบคั้นไม่ต่างจากเครื่องทรมาน

ในที่สุด เขาก็ค่อย ๆ ปล่อยมือ ล้วงมีดสั้นประดับอัญมณีสีชาดออกมาจากอกเสื้อ เมื่อปลดฝักออก คมมีดสีเงินก็สะท้อนแสงไฟวับวาว

เขาเดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลังของนางอย่างเงียบเชียบ

หยางมี่เกร็งร่างจนแข็งทื่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงคมมีดเย็นเฉียบที่แตะลงบนผิวเนื้อบริเวณหลังคอ ซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อหลวมโพรก

แควก...

คมมีดสะกิดสาบเสื้อฝ้ายเก่าจนขาดออกช้า ๆ จากนั้นจึงลากผ่านแนวกระดูกไหปลาร้าอย่างเนิบนาบ สัมผัสเย็นเยียบทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง

จ้าวอู๋จี้โน้มใบหน้าลงมา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดข้างใบหู

“คืนนี้... ข้าจะให้เวลาเจ้าทบทวนความจำในคุกนี้เงียบ ๆ”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

“ลองนึกดูให้ดีว่าเจ้าเคยทำเรื่องอะไรไว้บ้าง”

เขาเก็บมีดสั้นกลับเข้าฝักแล้วก้าวถอยหลัง

“หวังว่าพรุ่งนี้เจ้าจะยอมพูดความจริง ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน แล้วลอกหน้ากากจอมปลอมของเจ้าออกมา... ทีละชิ้น!”

จ้าวอู๋จี้หมุนตัวเดินจากไป ชายเสื้อคลุมสะบัดตามแรงก้าว เสียงฝีเท้าค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืด ก่อนที่ประตูกรงเหล็กจะถูกปิดกระแทกลง

ปัง!

ร่างของหยางมี่ทรุดฮวบ โซ่ดึงรั้งข้อมือจนตึงเปรี๊ยะ นางหอบหายใจอยู่เหนือพื้นหินชื้นแฉะ เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งแผ่นหลัง

นางหลับตาลงอย่างอ่อนล้า หัวใจยังคงเต้นกระหน่ำจนเจ็บแปลบ

เขารู้ความจริงแล้วและกำลังบีบให้นางสารภาพ หรือเขายังไม่แน่ใจจึงจงใจข่มขวัญกันแน่?

แต่สิ่งเดียวที่นางมั่นใจในค่ำคืนนี้คือ... คุกใต้ดินศาลต้าหลี่ไม่ใช่สถานที่ที่นางจะหลบหนีออกไปได้โดยง่ายอีกต่อไป

ค่ำคืนในคุกใต้ดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานราวกับอยู่ในห้วงอเวจี

หยางมี่ข่มตานอนไม่หลับแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว ความหนาวเย็นจากพื้นหินชื้นแฉะแทรกซึมลึกเข้ากระดูก โซ่ตรวนที่รั้งข้อมือทั้งสองข้างเสียดสีจนเนื้อถลอกแดงก่ำ ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดระแวงที่กัดกินหัวใจจนแทบบ้า

ถ้อยคำเชือดเฉือนของจ้าวอู๋จี้ยังคงดังก้องหลอกหลอนในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘เจ้าเคยทิ้งใครสักคนให้จมอยู่ในนรก แล้วตัวเองหนีไปอย่างขี้ขลาดหรือไม่?’

นางพยายามหลอกตัวเองว่าเขาอาจแค่หยั่งเชิง คราบเขม่าควันกับรอยโคลนหนาเตอะบนใบหน้าคงยังช่วยพรางตัวตนไว้ได้ แต่ทุกครั้งที่นึกถึงสายตาคมกริบคู่นั้น ความหวังอันริบหรี่ก็พลันมอดดับลง

หากเขาจำได้แต่แรก เหตุใดถึงไม่กระชากหน้ากากนางตั้งแต่เมื่อคืน? เหตุใดต้องทนฟังคำแก้ตัวเหล่านั้นจนจบ?

หยางมี่เม้มปากแน่น นางไม่กล้าคิดหาคำตอบ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าตราบใดที่เขายังไม่เอ่ยชื่อ นางก็ยังต้องเล่นละครต่อไป แม้จะเป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่เปราะบางเต็มที

แกรก... กึก!

เสียงปลดแม่กุญแจเหล็กดังสะท้อนดึงสติของนางกลับมา

หยางมี่สะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันที โซ่ที่ข้อมือขยับตามจนแผลเสียดสีแสบวาบ

บานประตูกรงเหล็กถูกผลักออก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำก้าวเข้ามา กลิ่นอายกดดันเยียบเย็นแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งลงทันตา

จ้าวอู๋จี้หยุดยืนตรงหน้านาง สายตาคมปรายมองถังน้ำเย็นจัดที่มุมห้อง ซึ่งผู้คุมมักใช้สาดปลุกนักโทษ ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องใบหน้ามอมแมมของนางนิ่ง

หยางมี่รีบก้มหน้าหลบสายตา

“ใต้เท้า...”

นางดัดเสียงให้แหบพร่าและสั่นระริก สวมบทบัณฑิตหนุ่มผู้ขลาดกลัวทันที

“ขะ... ข้าน้อยบอกไปหมดแล้ว ข้าน้อยไม่รู้เรื่องอันใดจริง ๆ ได้โปรดเมตตาปล่อยข้าน้อยไปเถิดขอรับ...”

จ้าวอู๋จี้ยืนนิ่งไม่ไหวติง แววตาที่มองลงมาแฝงรอยเย้ยหยันและชิงชังลึกซึ้ง

“บอกไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ?”

เขาทวนคำช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบถึงกระดูก

“แต่ข้ากลับคิดว่า... เจ้ายังซ่อนความจริงเอาไว้อีกมาก บัณฑิตน้อย”

คำเรียกขานนั้นทำให้หยางมี่หนาวสะท้านไปทั้งร่าง นางกำหมัดแน่น พยายามบังคับสายตาไม่ให้หลบเลี่ยงอย่างมีพิรุธ ทั้งที่ข้างในสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่

“ข้าน้อยสาบาน! ข้าน้อยเป็นเพียงคนพเนจร...”

“หุบปาก!”

เสียงตวาดก้องสะท้อนไปทั่วห้องขังจนหยางมี่สะดุ้งสุดตัว!

ความอดทนของจ้าวอู๋จี้ขาดผึงลงในพริบตา เขาเบื่อหน่ายกับงิ้วตบตาฉากนี้เต็มทน เบื่อที่ต้องทนดูสตรีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจตนเสแสร้งทำเป็นจำไม่ได้อยู่ตรงหน้า

ร่างสูงก้าวไปคว้าถังไม้ที่มุมห้อง ก่อนจะสาดน้ำเย็นจัดเข้าใส่ร่างที่ถูกล่ามโซ่อย่างไร้ความปรานี!

ซ่า!