บทที่ 2

จ้าวอู๋จี้กวาดสายตามองเชลยทีละคนอย่างไม่ใส่ใจ กระทั่งสายตาหยุดลงบนร่างหนึ่ง... บัณฑิตหนุ่มผอมบางที่ก้มหน้าจนแทบจะฝังตัวลงไปในดินโคลน

บางอย่างทำให้เขาหยุดมองนานกว่าคนอื่น

ฟึ่บ...

ปลายแส้หนังสีดำขลับในมือเลื่อนลงไปแตะใต้คางของ ‘บัณฑิตหนุ่ม’ ก่อนจะออกแรงเชิดขึ้น บังคับให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าสบตาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

วินาทีที่สายตาประสานกัน ลมหายใจของหยางมี่พลันสะดุดกึก!

ความตกใจแล่นผ่านดวงตาคู่งามเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกกลบซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว แต่นางยังคงไม่ยอมหลบสายตา

ความดื้อรั้นเช่นนั้น... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

แม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนเขม่าควัน แม้ร่างกายจะผ่ายผอมลงมากในชุดบุรุษมอมแมม ทว่ารูปหน้า สันจมูกที่เชิดรั้นเวลาไม่ยอมใคร และริมฝีปากบางที่เม้มแน่นจนซีดขาวนั้น... เขาจำได้ขึ้นใจ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ใบหน้านี้ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาแม้แต่วันเดียว

‘หยางมี่...’

หัวใจที่จ้าวอู๋จี้คิดว่าด้านชาไปนานแล้ว กระตุกวูบขึ้นมาอย่างรุนแรง

เพลิงโทสะที่ถูกสะกดไว้ตลอดห้าปีปะทุขึ้นมาในพริบตา! มือหนาที่กำแส้หนังเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

ห้าปีก่อน นางโยนหนังสือถอนหมั้นทิ้งไว้แล้วหนีหายไปโดยไม่เอ่ยคำลาแม้แต่คำเดียว... แล้ววันนี้ เขากลับพบนางในสภาพปลอมตัวเป็นบุรุษ มุดหัวซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพวกกบฏเช่นนี้!

ดี... ช่างดีเหลือเกิน!

หยางมี่รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งไขสันหลังเมื่อเห็นประกายตาคู่นั้น ทางรอดที่นางพยายามคว้าเอาไว้พังทลายลงในพริบตา

เขารู้แล้ว... จ้าวอู๋จี้จำนางได้แล้ว!

ชายหนุ่มจ้องมองนางนิ่งอยู่นาน ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้หยางมี่รู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าสายลมกรรโชกในค่ำคืนนี้

เขาหันไปทางทหารใต้บังคับบัญชา

“แยกตัวมันออกมา”

น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ ทว่ากลับยิ่งทำให้คนฟังใจหายวาบ

สายตาคมกริบตวัดกลับมาหยุดที่นางอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความลังเลสงสัย มีเพียงเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นที่คุ้นเคย และความดุดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด

“ลากตัวกบฏผู้นี้ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินศาลต้าหลี่ ลงโซ่ตรวนให้แน่นหนาที่สุด”

จ้าวอู๋จี้โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนเงาร่างทาบทับนางจนมิด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมยังคงประดับอยู่บนดวงหน้าคมคาย

“เพราะข้า... จะเป็นคนไต่สวนมันด้วยตัวเอง!”

คุกใต้ดินของศาลต้าหลี่ขึ้นชื่อว่าเป็นแดนประหารไร้ตะวัน แม้แต่วิญญาณคนตายยังต้องหวาดผวา

กำแพงหินหนาทึบชื้นแฉะไปด้วยไอเย็น กลิ่นสนิมเหล็กปนคราบเลือดเก่าฝังแน่นอยู่ในเนื้อหินมานับสิบปี อากาศเบื้องล่างอับทึบจนแสบจมูก แสงคบเพลิงริบหรี่สาดกระทบเครื่องทรมานที่แขวนเรียงราย ทั้งคีมเหล็ก แส้หนาม และโครงตรึงร่างที่ยังมีคราบเลือดสดเกรอะกรัง

ห่างออกไปไม่กี่ห้องขัง เสียงกรีดร้องโหยหวนของนักโทษกบฏดังสะท้อนมาตามทางเดินยาว ก่อนจะขาดห้วงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย

ทุกสิ่งในนรกขุมนี้ล้วนถูกสร้างขึ้นเพื่อบดขยี้สติของคนให้แหลกสลาย

แกรก...

หยางมี่ขยับตัวอย่างยากลำบาก

โซ่เหล็กเส้นใหญ่พันธนาการข้อมือทั้งสองข้าง ยึดโยงไว้กับขื่อเหนือศีรษะ ร่างผอมบางในชุดบัณฑิตซอมซ่อถูกดึงรั้งจนปลายเท้าแตะพื้นได้เพียงแผ่วเบา แขนทั้งสองข้างชาจนแทบไร้ความรู้สึก ผิวเนื้อใต้เสื้อผ้าช้ำระบมจากการถูกลากครูดมาตามทางเดินหิน

ทว่าความเจ็บปวดทางกาย ยังเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่บีบคั้นอยู่ในอก

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นกระทบพื้นหินดังแว่วมาจากความมืด

จังหวะก้าวไม่ช้าไม่เร็ว หนักแน่น มั่นคง ทหารยามที่เคยส่งเสียงเอะอะพลันเงียบกริบลงทันทีเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ก้าวผ่านเข้ามา

จ้าวอู๋จี้เดินพ้นจากเงามืด รังสีสังหารจากตัวเขากดดันจนบรรยากาศรอบข้างคล้ายหยุดนิ่ง ชุดเกราะสีดำยังมีคราบเลือดจากลานสังหาร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนหยางมี่รู้สึกคลื่นไส้ ใบหน้าคมคายเฉยชา ดวงตาสีเข้มดุดันกวาดมองนางอย่างไม่รีบร้อน

เขาไม่ได้สั่งให้ผู้คุมนำแส้หรือเหล็กร้อนเข้ามา เพียงโบกมือไล่ทุกคนออกจากห้องขัง ก่อนจะลากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งมาวางห่างจากนางไม่กี่ก้าว

ครืด...

ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นหินเสียงดังบาดหู

จ้าวอู๋จี้นั่งลง เอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ท่วงท่านั้นสุขุมเนิบช้า ทว่ากลับแผ่แรงกดดันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก

“เงยหน้าขึ้น”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่เปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการเด็ดขาด

หยางมี่เม้มปากแน่น สูดหายใจเข้าลึกจนเจ็บหน้าอก พยายามบังคับสายตาไม่ให้สั่นไหวก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

ใบหน้าของนางเปรอะเปื้อนเขม่าควัน เส้นผมยุ่งเหยิงหลุดลุ่ยตกลงมาระใบหน้า นางแสร้งทำแววตาให้ดูขลาดกลัวและลนลาน ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มชาวบ้านที่กำลังกลัวตายจนตัวสั่น

“ขะ... ข้าน้อยเป็นเพียงบัณฑิตตกยากขอรับใต้เท้า”

นางกดเสียงให้แหบพร่า ร่างกายสั่นเทา

“ข้าน้อยถูกพวกมันดักปล้นระหว่างทาง แล้วถูกบังคับให้ทำบัญชีเสบียงในค่าย ข้าน้อยไม่ได้ร่วมก่อกบฏ ใต้เท้าโปรดเมตตาไว้ชีวิตด้วยขอรับ!”

จ้าวอู๋จี้แค่นยิ้ม แววตาคู่นั้นไร้ร่องรอยของความเชื่อถือ

“บัณฑิตตกยากงั้นหรือ...”

เขาลุกขึ้นช้า ๆ ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ก่อนจะยื่นมือเปล่าเข้าคว้าข้อมือของนางไว้แน่น

แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือแทบร้าว ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามรอยด้านบนฝ่ามือและปลายนิ้วเนียนละเอียดของนาง ราวกับกำลังไล่ต้อนจับผิดทีละจุด

สายตาคมกริบตวัดจ้องลึกเข้ามา

“เจ้าอยู่กับพวกมันมานานเท่าใดแล้ว? ดูท่าจะภักดีต่อกลุ่มกบฏไม่น้อย”

“ข้าน้อย... ข้าน้อยแค่กลัวตาย จึงต้องทำตามคำสั่งขอรับ!”

หยางมี่กัดฟัน พยายามดึงมือกลับ ทว่าแรงของเขาราวกับคีมเหล็กที่ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“กลัวตายหรือ?”

คำพูดนั้นคล้ายสะกิดแผลลึกในใจของจ้าวอู๋จี้ แววตาเย็นชาของเขาวูบไหว ก่อนที่ประกายโทสะจะคุโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

กึก!

เขากระชากโซ่ที่ข้อมือนางลงมาอย่างแรงจนร่างของหยางมี่เซถลา ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ!

ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดข้างแก้ม ไอดุดันบีบคั้นจนหยางมี่แทบลืมหายใจ

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็คงพร้อมจะหักหลัง ทอดทิ้ง และเหยียบย่ำทุกคนเพื่อเอาตัวรอดสินะ”

เขาเอ่ยชิดริมหู ทว่าทุกคำกลับหนักหน่วงดั่งค้อนทุบลงกลางอก

“บอกข้ามาสิ บัณฑิตน้อย... เจ้าเคยทิ้งใครให้จมอยู่ในนรก แล้วหนีไปอย่างขี้ขลาดหรือไม่?”

ดวงตาของหยางมี่เบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก

“เจ้าเคยโยนคำสัญญาลงโคลนตมราวกับเศษขยะ เคยเหยียบย่ำหัวใจของคนที่พร้อมแลกชีวิตเพื่อเจ้า... เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวหรือไม่!”

น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงคำราม แรงบีบที่ข้อมือยิ่งทวีความรุนแรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจซ่อนมิด

หยางมี่ชาวาบไปทั้งร่าง เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลัง

เขารู้... เขากำลังพูดถึงหนังสือถอนหมั้นเมื่อห้าปีก่อน!