LOGINShare
บทที่ 4
publish date:
2026-10-15 12:00:48“อึก!”
หยางมี่หลุดเสียงสำลัก น้ำเย็นเฉียบปะทะใบหน้าและลำตัวโดยไม่ทันตั้งตัว เสื้อผ้าเปียกลู่แนบเนื้อในพริบตา เผยให้เห็นสัดส่วนบอบบางที่ซ่อนอยู่ ความหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเนื้อผ้าเข้ามาทันที
ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความหนาว คือคราบเขม่าดำและรอยโคลนที่ใช้พรางใบหน้ากำลังถูกน้ำชะล้างออกจนหมดสิ้น!
หยดน้ำสีขุ่นไหลผ่านปลายคางหยดลงสู่พื้น เผยผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ความมอมแมม
หยางมี่สำลักน้ำ ไอโขลกจนเจ็บร้าวไปทั้งอก นางรีบก้มหน้าหนี เส้นผมเปียกชุ่มลู่ลงมาปิดข้างแก้ม หวังใช้มันเป็นเกราะกำบังชิ้นสุดท้าย
ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง บังคับเชิดหน้าของนางขึ้นมาอย่างแรง!
“ปล่อย... อึก! ใต้เท้า...”
นางพยายามดิ้นหนี แต่แรงบีบมหาศาลกลับยิ่งตรึงแน่นจนเจ็บร้าว
ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านของจ้าวอู๋จี้ปาดผ่านพวงแก้ม เช็ดคราบโคลนที่ยังหลงเหลือออกอย่างไม่เบามือ สัมผัสรุนแรงนั้นฟ้องชัดถึงโทสะที่อัดแน่นอยู่ภายใน
หยางมี่หอบหายใจกระชั้น โซ่ตรวนขยับส่งเสียงกระทบกันดังกึกก้อง ตอกย้ำว่านางไม่มีทางหนีรอดไปจากเงื้อมมือคู่นี้ได้เลย
จ้าวอู๋จี้ไม่เอ่ยคำใด มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปยังมวยผมเหนือศีรษะ ปลายนิ้วเกี่ยวปิ่นไม้เก่าที่รวบผมของนางไว้ แล้วกระชากออกในคราวเดียว!
ฟุ่บ!
เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับร่วงสยายลงมาเคลียลาดไหล่และสองข้างแก้ม
ภาพบัณฑิตหนุ่มซอมซ่อมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงดวงหน้างดงามหมดจดของสตรีที่เขาไม่มีวันลืมเลือน
แม้นางจะซูบผอมลงกว่าในความทรงจำ ริมฝีปากบางจะขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด แต่ดวงตากลมโตคู่นี้... คือดวงตาคู่เดิมที่เขาจำได้แม่นยำตั้งแต่แรกเห็นริมลำธาร!
หยางมี่แข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำที่เพิ่งถูกสาดรด นางมองปิ่นไม้ในมือเขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตากลับมาสบตาตรง ๆ อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ไม่มีคำแก้ตัวใดหลุดรอดออกมาได้อีกต่อไป
จ้าวอู๋จี้โน้มใบหน้าลงมาประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม น้ำเสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาจนมีเพียงนางที่ได้ยิน ทว่าทุกคำกลับเชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเศษผ้าพวกนี้จะตบตาข้าได้... คุณหนูหยางมี่”
สิ้นเสียงเรียกขานนั้น หยางมี่พลันลืมหายใจ!
ชื่อที่ไม่ได้ยินจากปากเขามาตลอดห้าปี ดังก้องขึ้นอีกครั้งในคุกใต้ดินแห่งนี้
แววตาและน้ำเสียงของเขาไม่มีความอบอุ่นในอดีตหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเยียบเย็นที่ตอกย้ำว่านางไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป
เขาจำนางได้... และรู้มาตั้งแต่ต้น!
คำพูดเชือดเฉือนเมื่อคืน การปล่อยให้นางแก้ตัวครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงสายตาดูแคลนที่มองมา... ทุกอย่างกระจ่างชัดในทันที
เขาไม่ได้รอจับพิรุธ แต่เขารอเวลาบดขยี้นางด้วยความจริง!
ส่วนนางกลับดัดเสียง ก้มหน้า คุกเข่าวิงวอนขอชีวิตเหมือนคนโง่ ทั้งที่เขายืนมองดูละครตบตาของนางด้วยความสมเพชมาโดยตลอด
ความหวาดกลัวปะปนกับความอับอายจนใบหน้าชาวาบ
“ทะ... ท่าน...”
เสียงที่หลุดออกมาคราวนี้ ไม่ใช่เสียงต่ำของบุรุษอีกต่อไป
จ้าวอู๋จี้ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที มือที่บีบคางนางยังคงตรึงแน่น สายตาจับจ้องริมฝีปากที่สั่นระริก ราวกับกำลังรอฟังว่านางจะสรรหาคำโกหกใดมาพูดอีก
หยางมี่ขยับริมฝีปาก ทว่าลำคอกลับตีบตันจนไร้ถ้อยคำ
นางควรพูดสิ่งใด? แก้ตัวต่อไปทั้งที่เขาเรียกชื่อออกมาแล้ว หรือจะเอ่ยคำขอโทษที่ไร้ค่าในสายตาเขา?
ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายเสื้อที่หยดกระทบพื้นหิน หยางมี่หนาวจนฟันกระทบกัน แต่ยังคงฝืนสบตากับเขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังมองหาอะไรจากดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้นคู่นี้
จ้าวอู๋จี้จ้องมองนางอยู่นาน ก่อนมุมปากจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น
ในที่สุดนางก็เลิกเล่นละคร
ทว่าแม้จะถูกกระชากหน้ากากจนหมดเปลือก สตรีตรงหน้าก็ยังไม่มีคำอธิบายหรือคำแก้ตัวใดให้เขาแม้แต่ครึ่งคำ!
ชายหนุ่มสะบัดมือออกจากคางนางอย่างรังเกียจ แรงเหวี่ยงทำให้ใบหน้าของหยางมี่สะบัดไปตามแรง นางกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง
คราวนี้นางไม่ได้เรียกเขาว่าใต้เท้า และไม่ได้อ้อนวอนในคราบบัณฑิตตกยากอีก นางเพียงมองเขาอย่างคนที่รู้ดีว่าเส้นทางรอดสายสุดท้ายได้ขาดสะบั้นลงแล้ว
“ต่อจากนี้... เจ้าจะได้ลิ้มรสขุมนรกที่แท้จริง หยางมี่”
จ้าวอู๋จี้ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองสตรีที่เคยฝากแผลเป็นไว้ในใจด้วยแววตามืดมิด
“จงเตรียมตัวชดใช้หนี้แค้นที่เจ้าติดค้างข้าไว้เมื่อห้าปีก่อนให้สาสม!”
Latest chapter
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 6
รถม้าคันใหญ่แล่นฝ่าความมืดและสายฝนยามราตรี ออกจากเมืองหลวงมุ่งตรงสู่ ‘เรือนอิงเยว่’ จวนลับกลางป่าไผ่ที่ซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจากสายตาผู้คนหยางมี่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด สิ่งที่มองเห็นมีเพียงเงาต้นไผ่เบียดเสียดกันหลังม่าน ทุกครั้งที่ล้อรถกระแทกลงหลุม โซ่ตรวนจะเสียดสีข้อมือจนแสบระบม ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ใดเมื่อรถม้าหยุดสนิท ร่างของนางก็ถูกกระชากลงมาอย่างไร้ความปรานี!เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบเนื้อ ลมฝนพัดกรรโชกจนหนาวสั่นสะท้าน หยางมี่แทบทรงตัวไม่อยู่ ทว่าจ้าวอู๋จี้กลับลากตัวนางเข้าสู่เรือนพักโดยไม่ชะลอฝีเท้า เสียงโซ่ครูดไปกับพื้นหินดังบาดหู บ่าวไพร่สองข้างทางต่างก้มหน้าหมอบกราบ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตากับเขาสักคนหยางมี่มองภาพเหล่านั้นด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะถูกผลักเข้าไปในห้องหนึ่งอย่างแรงโครม!ร่างบางล้มคะมำลงบนผืนพรมหนานุ่ม ความเจ็บแล่นปราดจากหัวเข่าจนต้องกัดฟันสะกดเสียงร้อง นางพยายามยันตัวลุกขึ้น ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซี่กรงเหล็กหนาทึบที่ปิดผนึกอยู่ด้านในหน้าต่างทุกบานห้องนี้ตกแต่งประณีตไม่ต่างจากห้องนอนชั้นดี มีโต๊ะ เก้าอ
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 5
ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างหนักอึ้งในคุกใต้ดิน มีเพียงเสียงหยดน้ำจากปลายผมเปียกชุ่มของหยางมี่ที่หยดกระทบพื้นหินเป็นจังหวะหยางมี่หลับตาลงช้า ๆในเมื่อความจริงถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ก็ไร้ประโยชน์ที่จะเสแสร้งต่อไป หญิงสาวฝืนเชิดหน้าขึ้น แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บจากเสื้อผ้าที่เปียกโชก แต่นางยังคงรวบรวมเศษเสี้ยวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ขึ้นมาเป็นเกราะกำบังอย่างน้อยหากต้องเผชิญหน้ากับเพลิงโทสะของเขา นางก็ไม่อยากก้มหัวอ้อนวอนอย่างน่าเวทนาอีกต่อไปแล้ว“ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าเป็นข้า...”เสียงของนางกลับคืนสู่เสียงเดิม แม้จะแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าทุกคำกลับชัดเจน“หากยังแค้นเคืองเรื่องในอดีต ก็จงสั่งประหารข้าเสีย จ้าวอู๋จี้... ให้มันจบสิ้นลงตรงนี้!”นางเตรียมใจไว้แล้ว หากต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของบุรุษที่ตนเคยหักหลังเมื่อห้าปีก่อน นางก็พร้อมจะน้อมรับ ดีกว่าต้องทนให้เขาย่ำยีศักดิ์ศรีจนแหลกสลายจ้าวอู๋จี้จ้องมองนางนิ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นปราศจากความขบขัน มีเพียงความเยียบเย็นที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ“ความตายงั้นหรือ?”เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตากวาดมองใบหน้าซีดเผือด
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 4
“อึก!”หยางมี่หลุดเสียงสำลัก น้ำเย็นเฉียบปะทะใบหน้าและลำตัวโดยไม่ทันตั้งตัว เสื้อผ้าเปียกลู่แนบเนื้อในพริบตา เผยให้เห็นสัดส่วนบอบบางที่ซ่อนอยู่ ความหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเนื้อผ้าเข้ามาทันทีทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความหนาว คือคราบเขม่าดำและรอยโคลนที่ใช้พรางใบหน้ากำลังถูกน้ำชะล้างออกจนหมดสิ้น!หยดน้ำสีขุ่นไหลผ่านปลายคางหยดลงสู่พื้น เผยผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ความมอมแมมหยางมี่สำลักน้ำ ไอโขลกจนเจ็บร้าวไปทั้งอก นางรีบก้มหน้าหนี เส้นผมเปียกชุ่มลู่ลงมาปิดข้างแก้ม หวังใช้มันเป็นเกราะกำบังชิ้นสุดท้ายทว่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง บังคับเชิดหน้าของนางขึ้นมาอย่างแรง!“ปล่อย... อึก! ใต้เท้า...”นางพยายามดิ้นหนี แต่แรงบีบมหาศาลกลับยิ่งตรึงแน่นจนเจ็บร้าวปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านของจ้าวอู๋จี้ปาดผ่านพวงแก้ม เช็ดคราบโคลนที่ยังหลงเหลือออกอย่างไม่เบามือ สัมผัสรุนแรงนั้นฟ้องชัดถึงโทสะที่อัดแน่นอยู่ภายในหยางมี่หอบหายใจกระชั้น โซ่ตรวนขยับส่งเสียงกระทบกันดังกึกก้อง ตอกย้ำว่านางไม่มีทางหนีรอดไปจากเงื้อมมือคู่นี้ได้เลยจ้าวอู๋จี้ไม่เอ่ยคำใด มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปยังมวยผมเหนือศีรษะ ปลาย
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 3
ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่นางจะเผยพิรุธไม่ได้ หยางมี่กลืนรสคาวเลือดจากริมฝีปากที่เผลอกัดแน่นลงคอ แล้วแสร้งตัวสั่นด้วยความกลัวลนลาน“ขะ... ข้าน้อยไม่เข้าใจว่าใต้เท้าหมายถึงสิ่งใดขอรับ!”นางเค้นเสียงร้องอย่างน่าเวทนา“ข้าน้อยเป็นเพียงคนขลาด ไร้อำนาจจะไปหักหลังผู้ใด ได้โปรดเมตตาด้วยเถิดใต้เท้า!”จ้าวอู๋จี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง เขานิ่งเงียบอยู่นานจนความเงียบนั้นบีบคั้นไม่ต่างจากเครื่องทรมานในที่สุด เขาก็ค่อย ๆ ปล่อยมือ ล้วงมีดสั้นประดับอัญมณีสีชาดออกมาจากอกเสื้อ เมื่อปลดฝักออก คมมีดสีเงินก็สะท้อนแสงไฟวับวาวเขาเดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลังของนางอย่างเงียบเชียบหยางมี่เกร็งร่างจนแข็งทื่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงคมมีดเย็นเฉียบที่แตะลงบนผิวเนื้อบริเวณหลังคอ ซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อหลวมโพรกแควก...คมมีดสะกิดสาบเสื้อฝ้ายเก่าจนขาดออกช้า ๆ จากนั้นจึงลากผ่านแนวกระดูกไหปลาร้าอย่างเนิบนาบ สัมผัสเย็นเยียบทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่างจ้าวอู๋จี้โน้มใบหน้าลงมา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดข้างใบหู“คืนนี้... ข้าจะให้เวลาเจ้าทบทวนความจำในคุกนี้เงียบ ๆ”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ“ลองนึ
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 2
จ้าวอู๋จี้กวาดสายตามองเชลยทีละคนอย่างไม่ใส่ใจ กระทั่งสายตาหยุดลงบนร่างหนึ่ง... บัณฑิตหนุ่มผอมบางที่ก้มหน้าจนแทบจะฝังตัวลงไปในดินโคลนบางอย่างทำให้เขาหยุดมองนานกว่าคนอื่นฟึ่บ...ปลายแส้หนังสีดำขลับในมือเลื่อนลงไปแตะใต้คางของ ‘บัณฑิตหนุ่ม’ ก่อนจะออกแรงเชิดขึ้น บังคับให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าสบตาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงวินาทีที่สายตาประสานกัน ลมหายใจของหยางมี่พลันสะดุดกึก!ความตกใจแล่นผ่านดวงตาคู่งามเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกกลบซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว แต่นางยังคงไม่ยอมหลบสายตาความดื้อรั้นเช่นนั้น... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนเขม่าควัน แม้ร่างกายจะผ่ายผอมลงมากในชุดบุรุษมอมแมม ทว่ารูปหน้า สันจมูกที่เชิดรั้นเวลาไม่ยอมใคร และริมฝีปากบางที่เม้มแน่นจนซีดขาวนั้น... เขาจำได้ขึ้นใจตลอดห้าปีที่ผ่านมา ใบหน้านี้ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาแม้แต่วันเดียว‘หยางมี่...’หัวใจที่จ้าวอู๋จี้คิดว่าด้านชาไปนานแล้ว กระตุกวูบขึ้นมาอย่างรุนแรงเพลิงโทสะที่ถูกสะกดไว้ตลอดห้าปีปะทุขึ้นมาในพริบตา! มือหนาที่กำแส้หนังเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนห้าปีก่อน นางโยนหนังสือถอนหมั้นทิ้งไว้แล้วหนีหายไปโดยไม่เอ่ยคำ
เชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง บทที่ 1
หาก ‘จ้าวเฟยหลง’ คือพญาหมาป่าผู้ยอมถอดเขี้ยวเล็บเพื่อโอบกอดแสงสว่างอย่างซูเหมย... ‘จ้าวอู๋จี้’ ผู้เป็นอนุชาต่างมารดาก็คือสุนัขล่าเนื้อในเงามืด ผู้เลือกเดินอยู่ท่ามกลางคราบคาวเลือดโดยไม่คิดหันหลังกลับทั้งสองเติบโตมาท่ามกลางวังวนการแย่งชิงอำนาจในวังหลวง มีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน ทว่าโชคชะตากลับผลักให้เดินคนละเส้นทางในวันที่จ้าวเฟยหลงก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ กุมตราพยัคฆ์บัญชาการกองทัพทั้งแผ่นดิน จ้าวอู๋จี้กลับได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ‘จิ้งอ๋อง’ และเลือกก้าวเข้าสู่ตำแหน่งผู้บัญชาการกองปราบลับแห่งศาลต้าหลี่ กลายเป็น ‘คมดาบเปื้อนเลือด’ คอยกวาดล้างเสี้ยนหนามที่กฎหมายบ้านเมืองไม่อาจเอื้อมถึงครั้งหนึ่งบนบันไดหน้าท้องพระโรง จ้าวเฟยหลงเคยมองอนุชาเพียงคนเดียวด้วยสายตาห่วงใยปนเตือนสติ“อู๋จี้... ข้าเคยคิดว่าการไร้หัวใจคือเกราะคุ้มภัยที่ดีที่สุด แต่แท้จริงแล้วมันคือหลุมศพที่เจ้ากำลังขุดฝังตัวเอง”จ้าวอู๋จี้ในชุดเกราะสีดำเพียงยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเยียบเย็นนั้นทำให้เหล่าขุนนางที่เดินผ่านต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดเกรง“หัวใจของข้า... มันตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว ท่
You May Also Like
ยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.0K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.3K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์457.1K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ75.1K viewsชายาตาบอดของทรราช
ต้นไม้แห้ง235 viewsวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi180 viewsทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต
นรกสร้าง200 viewsบุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์
จิรัฐติกาล115 views
