บทที่ 11

            “สนุกกันจริงนะ” เสียงเข้มต่ำติดจะรำคาญของอัมรานดังแทรกขึ้นมา เบรกเสียงหัวเราะร่าเริงของพวกหนุ่มๆ ให้หยุดชะงักลงทันที

            “พวกนายว่าคนที่กระทำความผิดควรได้รับโทษอย่างไร” อัมรานถามลูกน้องคนสนิท ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาจ้องมองไปที่พันไมล์

            “คุณพายแค่อยากจะเข้ามาดูการฝึกซ้อมของเรา เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเองครับท่านชีค”

            “ดูเหมือนนายจะชื่นชมเธอมากนะจาบริน ถึงได้เข้าข้างและออกรับแทนกันซะขนาดนั้น”

            "เพราะเธอซุกซนเหมือนเด็ก ก็เลยทำให้ผมนึกถึงน้องสาวของตัวเอง”

            "แล้วถ้าน้องสาวของนายละเมิดกฎของเรา...ในฐานะทหารของบารัซนายจะทำอย่างไร"

            วาคิมและยะห์ซินหันมามองหน้ากัน พวกเขาไม่เข้าใจทำไมวันนี้ท่านชีค ถึงได้มีอารมณ์แปรปรวนและหงุดหงิดง่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            "คุณพายคงไม่ได้มีเจตนา และคงแค่อยากจะมาดูการฝึกซ้อม ตามประสาคนชอบการต่อสู้" วาคิมเอ่ยขึ้นเพื่อหวังจะคลี่คลายสถานการณ์

            แต่มันกลับกลายเป็นว่าเขายิ่งไปเติมเชื้อไฟ แห่งความไม่พอใจให้ลุกกระพือโหมแรงขึ้นกว่าเดิม

            “ไม่เจตนา...อยากดูการฝึก...ฟังดูเหมือนพวกนายจะรู้เห็นเป็นใจกับการมาของเธอในครั้งนี้นะ"

            เจอคำถามหาเรื่องตายเข้าไป สามหนุ่มถึงกับก้มหน้า ไม่กล้าสบสายตาคมกริบที่มีแววขุ่นมัวคู่นั้น

            “พวกนายคงว่างกันมากเกินไป ถึงได้มีเวลาคิดแต่เรื่องไร้สาระ”

            “ท่านชีคครับ...”

            "หยุดพูดได้แล้วจาบริน"

            "นายกับวาคิมไปฝึกซ้อมอาวุธด้วยกันจนกว่าเราจะบอกให้พัก ส่วนยะห์ซินก็ไปวิ่งรอบสนามห้าสิบรอบ ห้ามพักจนกว่าจะวิ่งครบ”

            “แต่ท่านชีคครับ...” จาบรินพูดขัดขึ้น

            “ปฏิบัติ!”

            “ครับผม”

            สามหนุ่มรับคำพร้อมกัน แต่ก่อนที่จะมีความเคลื่อนไหวใดใด วาคิมก็ได้พูดแทรกขึ้นมาว่า

            “คุณพายกำลังจะลงสนามฝึกครับ”

            คำพูดของวาคิมทำให้สายตาของอัมราน จาบริน และยะห์ซินพุ่งเป้าไปที่สนามฝึกซ้อม พวกเขาเห็นผู้หญิงร่างบอบบางแต่ทว่าปราดเปรียวกำลังยืนพูดกับครูฝึกทหาร เดาว่าคงจะขออนุญาตลงสนามประลองฝีมือกับเหล่าทหารองครักษ์ของบารัซ

            ดวงตาคมหรี่เล็ก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

            “เราเปลี่ยนใจแล้ว...ถ้าพวกนายสามารถเอาชนะน้องนายแทนได้ เราจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้"

            “พวกเราสามคนหรือครับ" ยะห์ซินย้อนถาม

            “แค่วาคิมกับจาบรินสองคนเท่านั้นยะห์ซิน ส่วนนายก็ไปวิ่งรอบสนามห้าสิบรอบตามคำสั่งเดิม"

            ยะห์ซินปฏิบัติตามคำสั่งทันทีโดยไม่รีรอ

            “นายสองคนจะมัวยืนรออะไรอยู่อีก ทำไมไม่รีบไปปฏิบัติตามคำสั่งของเรา หรือว่าเดี๋ยวนี้คำสั่งของเราไม่มีความหมาย”

            "ไม่ใช่อย่างนั้นครับ เพียงแต่ว่าคุณพายเธอเป็นผู้หญิง"

            “เพราะเธอเป็นผู้หญิง นายก็เลยจะขัดคำสั่งของเรา”

            “ผมไม่กล้าขัดคำสั่งของท่านชีคหรอกครับ ผมแค่เป็นห่วงและเกรงว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้”

            วาคิมเอ่ยขึ้น ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นหมอ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแสดงความเป็นห่วง หญิงสาวร่างบอบบางซึ่งเป็นน้องสาวเพื่อนรักของตนเอง

            "ห่วงตัวเองก่อนเถอะวาคิม ถ้านายแพ้มาจะโดนมิใช่น้อย"

            ตอนแรกครูฝึกปฏิเสธที่จะให้พันไมล์เข้าร่วมการฝึก แต่พอลูกน้องของจาบรินเดินไปกระซิบบางอย่าง เขาก็อนุญาตให้หญิงสาวได้ไปประลองฝีมือตามที่เธอต้องการ

            พันไมล์เดินลงสนามด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจ แต่เมื่อพบคู่ต่อสู้ คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ที่เห็นองครักษ์หนุ่มซึ่งรั้งตำแหน่งแพทย์ประจำตัวชีคอัมรานตามคำบอกเล่าของพี่ชาย

            “คุณหมอเองเหรอคะ”

            วาคิมยิ้มแบบไม่เต็มใจ

            "ครับผมเอง รู้สึกเป็นเกียรติที่มีโอกาสได้เป็นคู่ต่อสู้ของคุณพาย เต็มที่เลยนะครับคุณพาย ไม่ต้องออมมือ"

            พันไมล์หัวเราะเสียงใส ขำท่าทางของหมอหนุ่มที่ดูจะลำบากใจ เมื่อจะต้องต่อสู้กับผู้หญิง

            “คุณเองก็ไม่ต้องออมมือนะคะ ขอให้สู้ให้เต็มที่ ฉันก็จะสู้กับคุณอย่างสมศักดิ์ศรีเหมือนกัน”

            ทั้งสองคนโค้งให้กันก่อนการประลอง

             "ไม่เกรงใจแล้วนะคะ"

            จากนั้นการต่อสู้อย่างดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้น การที่จะต้องรับมือหมอหนุ่มไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเธอ เดิมทีคิดว่าหมอวาคิมคงเก่งแต่การจับเข็มฉีดยา

            ไม่คิดว่าฝีมือการต่อสู้ของเขาก็เก่งไม่แพ้กัน พันไมล์อาศัยความได้เปรียบทางด้านสรีระที่เพรียวบางกว่า รวมถึงความว่องไวและปราดเปรียวของตนเองเพื่อรับมือคุณหมอหนุ่ม หลายครั้งที่เธอดูจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำหรือเสียเปรียบ แต่เธอก็จะเอาตัวรอดได้ด้วยปฏิภาณไหวพริบ

             บางครั้งก็ถึงกับต้องงัดกลยุทธ์และเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ออกมาใช้ ซึ่งมันก็ได้ผลดี เพราะมันทำให้คู่ต่อสู้ของเธอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

            หลังจากนั้นเธอก็ชิงความได้เปรียบด้วยการทุ่มเขาลงกับพื้น และสามารถเอาชนะคุณหมอหนุ่มประจำตัวผู้นำบารัซได้ในที่สุด

            วาคิมจุกอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นผงออกจากตัว แล้วทั้งสองก็โค้งให้กันอีกครั้ง

            “ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะค่ะ”

            พันไมล์เอ่ยกับวาคิมรอยยิ้มที่สดใส แก้มเนียนแดงเรื่อจากการออกแรง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพราวตามไรผมจนยุ่งเหยิง

            แต่เจ้าตัวไม่คิดจะใส่ใจ คิ้วเข้มของวาคิมขมวดยุ่ง ใบหน้าคมบูดบึ้ง ยิ่งเมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าปลื้มปีติของจาบรินที่กำลังยิ้มกริ่ม บ่งบอกถึงความภาคภูมิใจในตัวหญิงสาว เขาก็ยิ่งขุ่นเคืองใจ

            เมื่อวาคิมเดินกลับออกมา หมอหนุ่มส่งยิ้มเป็นกำลังใจให้จาบริน

            “ถึงตาของนายบ้างแล้ว สู้ให้เต็มที่ อย่าพ่ายแพ้กลับมาเหมือนฉัน”

            แต่ก่อนที่จาบรินจะก้าวเข้าไปในลานประลอง เสียงทรงพลังอำนาจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา

            “จาบริน ไม่ต้อง เดี๋ยวเราลงมือเอง”

            อัมรามกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมทั้งก้าวเดินเข้าไปในลานฝึกด้วยท่วงท่ามาดมั่น จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นอย่างกึกก้อง เมื่อเห็นการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ เพราะลูกน้องฝีมือดีของเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับเธอ

            ดังนั้นเขาจึงต้องช่วยแก้หน้าและกู้ชื่อเสียงของนักรบแห่งบารัซกลับคืนมา

            พันไมล์หันกลับไปมอง

            “นึกว่าใคร” พันไมล์พึมพำ “ที่แท้ก็คุณทหารใจดีนี่เอง เจอกัน...”

            พันไมล์เอ่ยยังไม่ทันจบประโยค อัมรานก็ส่งสัญญาณให้คนของเขาหยุด ก่อนจะเดินมายืนตรงหน้าเธอ

            "เก่งมากที่เอาชนะวาคิมได้"

            พันไมล์ยิ้มแก้มปริรับคำชมนั้น

            "ไม่หรอกค่ะ คุณหมอใจดียั้งมือให้ฉันมากกว่า"

            "ทักษะการต่อสู้ของคุณไม่เลว ถ้าอย่างนั้นมาลองแข่งกับผม..."

            "แข่งกับคุณ..." พันไมล์ชี้ไปยังชายหนุ่ม

            อีกฝ่ายพยักหน้าแทนคำตอบ พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาท้าทาย

            "ได้เลย...ไม่มีปัญหา...มือเปล่าหรืออาวุธ" พันไมล์ถามขึ้น

            เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังยืนนิ่งเฉยก็เลยตัดสินใจแทน  "อาวุธ!"

            "ปืน" อัมรานตอบสั้นๆ

            พันไมล์ยิ้มกริ่ม เพราะเธอเป็นนักแม่นปืนมือฉกาจ กวาดรางวัลมาแล้วทุกสนาม

            ‘นายทหารรูปหล่อเลือกอาวุธผิดแล้ว’ พันไมล์คิด

            เมื่อตกลงอาวุธกันได้ว่าจะใช้อาวุธอะไรในการต่อสู้ ทุกคนจึงไปรวมตัวกันที่สนามยิงเป้าบิน

            สองหนุ่มสาวเดินไปเลือกอาวุธปืน ซึ่งมีปืนลูกซองหลายรุ่นวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

            "ให้คุณเลือกก่อน"

            "ฉันเลือกอันนี้"

            อัมรานยิ้ม "ตาถึงเหมือนกันนี่"

            ชายหนุ่มหยิบปืนลูกซองแฝด สำหรับใช้ยิงเป้าบินส่งให้พันไมล์ ไม่นานทั้งคู่ก็ออกมายืนกลางสนาม แต่ก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น อัมรานหันมาบอกว่า

            "ต้องชนะสองในสามเกมจึงจะถือว่าเป็นผู้ชนะ โดยดูจากจำนวนเป้าที่ถูกยิง"

            "โอเค" พันไมล์ตอบตกลง

            "ก่อนที่จะเริ่มการแข่งขัน เรามาวางเดิมพันกันหน่อยดีไหม"