บทที่ 13

            "ความซวยหล่นทับอีกแล้วเรา" พันไมล์พึมพำ

            เธอรู้สึกทดท้อในความโชคร้ายของตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตามองไปที่คู่กรณีที่เคยมีคดีกันอยู่ เธอสบสายตาเยือกเย็นที่ทอดมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว

            "จุดใต้ตำตอเลย พุทธโธ ธัมโม สังโฆ ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรอย่างนี้”

            แม้เสียงที่บ่นพึมพำนั่นจะแผ่วเบา แต่อัมรานก็ยังได้ยิน

            ชีคหนุ่มเดินมาโอบไหล่บอบบางของพันไมล์ ดึงกระชับเข้าหาตัว

            "เรากับน้องสาวของนาย สนิทกันมาก..." อัมรานเน้นคำว่ามากเสียงหนัก

            เขาใช้มือข้างที่โอบไหล่ ตบไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ แต่เล่นเอาพันไมล์ไหล่แทบหลุด

            สี่หนุ่มได้แต่ยืนตะลึงมองการกระทำของท่านชีคด้วยสีหน้างุงงง ต่างคนต่างมองหน้ากันด้วยสายตาเป็นคำถามว่า ‘ไปสนิทกันตอนไหน’

            “แถมเธอยังเป็นแขกซุปเปอร์วีไอพีของเราด้วย"

            พันไมล์เริ่มโมโหเดือดที่ชีคหนุ่มเก็บคำพูดของเธอมาล้อเลียน

            ยิ่งอัมรานพูดมากเท่าไร พันไมล์ก็ยิ่งรู้สึกโมโหเดือดมากขึ้นเท่านั้น

            “และที่สำคัญชื่อเราคงจะใหญ่น่าดู...ใครที่ได้ยินชื่อนี้เป็นต้องกลัวลานไปหมด จริงไหมพันไมล์"

            เมื่อถูกล้อพันไมล์ก็รู้สึกทั้งโกรธ ทั้งอาย

            เขาเจตนาที่จะแกล้งเธอ...เขารู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเธอเป็นใคร แต่ก็ยังแกล้งอำและเห็นเธอเป็นตัวตลก

            พันไมล์ปัดมือหนาหนักของอัมรานออกไป

            "คุณ..." พันไมล์เรียกพร้อมกับจ้องหน้าเขาชนิดจะกินเลือดกินเนื้อ

            อัมรานมองมายังหญิงสาวและถามด้วยสายตา

            "ฉันขอถอนคำพูดเมื่อเช้า"

            คิ้วหนาเลิกสูงขึ้นด้วยความสงสัย

            "คนไม่หล่อและใจดำ" เสียงหวานเน้นชัดทุกคำ

            เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของพันไมล์ก็แอบยิ้ม เพราะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินคนวิจารณ์ถึงหน้าตาของท่านชีค ไปในทางที่ตรงข้ามกับความเป็นจริง

            "พาย ถ้าชีคอัมรานไม่หล่อแล้วใครหล่อ" แทนไทถามขึ้นอย่างอดไม่ได้กับพฤติกรรมแพ้แล้วพาลของน้องสาว

            พันไมล์ตวัดสายตาพิฆาตมองไปยังพี่ชาย และทหารคนสนิทของชีคอัมรานอย่างหาเรื่อง ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองคู่กรณีอย่างไม่เกรงกลัว

            "ก็คุณจาบรินไงคะ" เธอตอบเสียงหวาน

            จาบรินสะดุ้งโหยง เขารีบปฏิเสธคำพูดของเธอ “คุณพายอย่าเอาผมไม่เปรียบเทียบกับท่านชีคเลยครับ ผมแค่พอดูได้"

            "ผู้หญิง...สามนาทีเป็นอื่น...เมื่อเช้ายังชมผมว่า...หล่อและใจดีอยู่เลย"

            อัมรานพูดออกมาและกลั้นยิ้ม "เปลี่ยนใจง่ายจริงนะ"

            "คุณหยุดพูดเลยนะ” พันไมล์พูดขัดขึ้นอย่างคนมีอารมณ์

            “ถึงฉันจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แต่ก็ไม่มากเล่ห์เหมือนใครบางคน" พันไมล์พูดพร้อมกับจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

            “และคงไม่เก่งเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวด้วยสินะ” อัมรานคงยังพูดต่อให้เธอเจ็บใจเล่น

            พันไมล์เริ่มอึกอัก ชักจะเถียงไม่ออก เพราะเธอปั้นเรื่อง อ้างชื่อเขา จริงอย่างที่เขากล่าวหา

            "แต่คุณก็มีเจตนาที่จะไม่บอกฉันว่าคุณเป็นใคร" พันไมล์กล่าวหา

            ไหนจะเจ็บใจที่ดวลปืนแพ้เป็นครั้งแรกในชีวิต แต่นั่นยังไม่แค้นและอับอาย เท่ากับการถูกชีคบ้าหลอกล่อล้อเล่นราวกับเธอเป็นคนโง่

            “ก็คุณไม่เคยถาม” เขาตอบ

            หลังจากพันไมล์เรียงลำดับเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเช้าที่เจอกัน จนถึงการแข่งขันยิงปืน หรือแม้กระทั่งกิริยาอ่อนโยนและรอยยิ้มบาดตาบาดใจ ที่เขามอบให้เธอในระหว่างการแข่งนั้น ล้วนเป็นความตั้งใจของเขาที่หลอกล่อเธอและเห็นเธอเป็นตัวตลก ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดสุดขีด

            แต่ยังไม่ทันที่จะได้สะสางบัญชีแค้น ก็ได้ยินคำพูดแดกดันของอีกฝ่ายเข้าซะก่อน

            “อย่าทำตัวเป็นพวกขี้แพ้ชวนตี...หาเรื่องเลี่ยงไปเรื่อย...เพราะถึงยังไงก็เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี" อัมรานพูดขึ้น

            เขาไม่ใส่ใจท่าทีที่โกรธขึ้งของหญิงสาว

            “เมื่อแพ้แล้ว...ก็ควรจะยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี ไม่ใช่มาพูดโวยวายเพื่อเลี่ยงประเด็น”

            ก่อนที่จะรู้ว่าเขาเป็นใคร พันไมล์ก็ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีอยู่หรอก แต่หลังจากที่รู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนของเขา เธอก็ไม่อยากจะยอมรับชะตากรรม หรือยอมทำตามเงื่อนไขที่เคยตกลงกันไว้ก่อนการประลอง

            “คุณโกงฉัน...” พันไมล์กล่าวหา

            อัมรานหันไปถามลูกน้องและเพื่อนสนิทชาวไทย

            “พวกนายเห็นฉันทำอย่างที่เธอกล่าวหาหรือเปล่า” ทั้งหมดส่ายหน้า

            “เลิกมีข้ออ้างและทำตามสัญญาได้แล้ว”

            แม้ว่าจะเจ็บใจ แต่ถ้าจะให้สาธยายให้ทุกคนฟัง ว่าชีคหนุ่มได้ใช้เล่ห์เพทุบายอะไรกับเธอบ้าง ก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก เธอจึงเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นการสนทนา

            “ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาเลยว่าคุณต้องการอะไร”

            เมื่อเห็นเขายังนิ่งเฉย พันไมล์จึงพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดว่า "ก็เงื่อนไข...สัญญาไง...จะเอายังไงก็ว่ามา"

            อัมรานยิ้มสีหน้าบ่งบอกถึงชัยชนะ "เราสัญญาว่า..."

            เขาลากเสียง ดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงอาการฮึดฮัดคล้ายจะยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่

            "ไปสัญญาอะไรกับท่านชีคไว้หรือพาย" แทนไทเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            "ก็สัญญาว่าถ้าใครแพ้ต้องทำตามคำสั่งของผู้ชนะ" พันไมล์ตอบด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

            แทนไทหันไปมองชีคหนุ่มด้วยความสงสัย แต่เลือกที่จะไม่พูดอะไร

            "คุณต้องการอะไรก็รีบๆ สั่งมา ลีลาไม่ต้องเยอะ" พันไมล์สะบัดเสียงพูด

            "ต่อไปห้ามใช้อาวุธ หรือสู้กับใครก่อนที่ได้จะรับอนุญาตจากผม”

            “บ้าไปแล้ว ฉันจะสู้กับใครทำไมต้องขออนุญาตคุณก่อนด้วย”

            “ฟังให้จบก่อนที่จะโวยวาย คุณจะต้องเข้ามาจัดเตรียมน้ำให้ผมล้างหน้าทุกเช้า รวมถึงดูแลเรื่องการแต่งตัวของผม และอยู่กับผมจนกว่าผมจะกินมื้อเช้าเสร็จ”

            “นั่นมันงานของพวกคนใช้ชัดๆ”

            เมื่อรู้จุดประสงค์ว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการที่จะกลั่นแกล้งเธอ อารมณ์โกรธที่หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ก็ระเบิดโพล่งออกมาทันที

            "ไอ้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์...จะดูถูกกันเกินไปแล้ว"

            พันไมล์กระโจนใส่ชายหนุ่มอย่างไม่คิดชีวิต ขอเตะชีคขี้เก๊กสักครั้งหนึ่งเถอะ แต่แทนไทที่รอจังหวะอยู่แล้วกระโดดตะครุบร่างเล็กบางของน้องสาวโดยยึดไว้แน่ มือหนาใหญ่ปิดปากช่างจำนรรจานั้นไว้เช่นกัน

            พันไมล์ดิ้นสุดแรง "ปล่อยนะ...ไอ้พี่แทน...พายบอกให้ปล่อย" เธอร้องสั่งเสียงอยู่ในลำคอ เท้าก็สะบัดยกขึ้นเตะไปยังชีคอัมราน

            "พายสงบสติอารมณ์เดี๋ยวนี้" แทนไทสั่ง

            เขาออกแรงกดน้องสาวไว้ แต่ไม่รู้พันไมล์เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ขาเรียวยังเตะปัดป่ายไม่หยุด จนไปถูกโต๊ะใหญ่ที่ตั้งวางของอยู่เต็มแรง

            "โอ๊ย!..." เธอร้อง แทนไทตกใจรีบปล่อยตัวน้องสาวทันที และถามด้วยความห่วงใย

            "เป็นอะไรมากหรือเปล่าพาย"

            "พายเจ็บข้อเท้า"

            ทุกคนกรูกันเข้ามาดูหญิงสาวที่ทรุดตัวกุมข้อเท้าตัวเองไว้แน่น ยกเว้นอัมรานที่ยังคงยืนนิ่งเฉยมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ด้วยแววตาไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก

            "สงสัยจะเตะไปโดนขาโต๊ะ...และโดนตรงไหนไม่โดน ไปโดนตรงข้อเท้าพอดี" วาคิมคาดคะเนก่อนจะขอตรวจดูอาการของหญิงสาว

            "คุณพายขยับข้อเท้าได้ไหมครับ" วาคิมถาม

            พันไมล์ลองขยับตามคำขอของหมอหนุ่ม แล้วส่ายหน้า เพราะเธอรู้สึกเจ็บที่บริเวณดังกล่าวขึ้นมาทันที