บทที่ 20

           อัมรานก้าวลงจากรถ และกำลังจะเดินเข้าไปภายในอาคาร เพื่อตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่ภายในตึกแห่งนั้น ฉับพลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นท่านอา กำลังยืนพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่กับรัฐมนตรีสาธารณสุข ก่อนที่ท่านอาจะรีบร้อนเดินจากไป ส่วนรัฐมนตรีคนดังกล่าวก็มีท่าทางหนักใจ และสีหน้าของเขาก็แลดูเคร่งเครียด ผู้นำบารัซจึงมีคำสั่งให้วาคิมไปตามรัฐมนตรีคนนั้นให้มาพบที่ห้องทำงาน องครักษ์หนุ่มรับคำพร้อมกับรีบไปดำเนินการทุกอย่างตามที่เขาสั่งทันที

            เมื่ออัมรานเข้าไปในห้องทำงานเขาได้ตรวจดูเอกสาร และงานทุกอย่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

            “มีแต่เรื่องและเอกสารที่ไม่สำคัญทั้งนั้น” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารเหล่านั้นไว้บนโต๊ะดังเดิม

            ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเอกสารและหนังสือราชการสำคัญๆ ได้ถูกส่งไปรายงานท่านอาของเขาจนหมดสิ้น มีเพียงเรื่องที่ไม่มีความสลักสำคัญเหล่านี้เท่านั้นที่ถูกส่งมาที่นี่

            แม้จะรู้ดีว่าท่านอาพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อลดบทบาทการบริหารงานในเผ่าของเขา แต่เขาก็รู้ดีว่ามันยังไม่ถึงช่วงเวลาที่ควรจะประกาศสงครามกับท่านอาในตอนนี้ เพราะรัฐมนตรีโดยส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่อยู่ฝ่ายเดียวกับท่านอาแทบทั้งสิ้น

            ช่วงเวลานั้นเองรัฐมนตรีสาธารณสุขได้เดินเข้ามาภายในห้องและทำความเคารพชีคอัมราน

            “เชิญนั่ง”

            ผู้มาเยือนนั่งลงตามคำสั่ง

            “ท่านมีอะไรที่ยังไม่ได้รายงานผมหรือเปล่า"

            "ผมไม่กล้า..." รัฐมนตรีปฏิเสธเสียงสั่น

            อัมรานทุบโต๊ะ ปัง!

            "ไม่กล้า...ท่านกล้าพูดคำคำนี้อย่างนั้นหรือ" เขาตวาดก้อง

            รัฐมนตรีตัวสั่น ก้มหน้าหลบสายตาวาวโรจน์ของชีคหนุ่ม

            "ผมแค่ทำตามคำสั่งท่านฮาร์มาลเท่านั้นครับ" รัฐมนตรีรีบตอบ

            "กลัวท่านอา...แต่ไม่กลัวผม..." เขาถามเสียงต่ำ

            รัฐมนตรีรีมองสีหน้าเครียดขรึมเอาเรื่องของชีคอัมราน คราวนี้เขาไม่รอให้ท่านชีคถามเป็นครั้งที่สอง และรีบพูดชี้แจงตามความเป็นจริง

            “ผมเคยส่งรายงานมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไม่เห็นเบื้องบนสั่งการอะไร จึงต้องมารายงานด้วยตนเอง"

            อัมรานยิ่งเดือด คำบอกเล่าของรัฐมนตรีเป็นการยืนยันสิ่งที่เขาสงสัย เอกสารสำคัญท่านอาเขาเก็บไว้หมด ส่งแต่เรื่องไร้สาระเท่านั้นมาให้เขาเซ็น

            “ผมได้ส่งรายงานเพื่อแจ้งให้ท่านฮาร์มาลทราบ เรื่องเผ่าซาเนียกำลังถูกโรคระบาดเล่นงานอย่างหนัก แต่เรื่องก็ยังคงเงียบ วันนี้ผมจึงต้องมาตามเรื่องนี้ด้วยตัวเอง"

            "แล้วท่านอาว่ายังไง"

            "ท่านไม่อนุมัติงบประมาณที่ผมขอครับ"

            "เกินไปแล้ว..." อัมรานคำรามในลำคอ เมื่อนึกถึงความทุกข์ยากลำบากของประชาชนที่ต้องเผชิญกับโรคร้าย

            "ขณะนี้กระทรวงเรากำลังขาดแคลนงบประมาณ เพราะก่อนหน้านั้นเราเพิ่งจะอนุมัติเงิน ซื้อรถพยาบาลตามโครงการของท่านฮาร์มาล และยาที่ต้องใช้สำหรับรักษาโรคนี้ต้องนำเข้ามาจากต่างประเทศ งบประมาณที่ผมมีอยู่ก็ไม่เพียงพอ ผมถึงมาขอให้ท่านผู้สำเร็จราชการอนุมัติเงินฉุกเฉินเพื่อไปช่วยผู้ป่วยเหล่านั้น แต่ท่านปฏิเสธ"

            "เพราะต้องใช้เงินไปสร้างดาวเทียม" อัมรานต่อจนจบ

            “ครับ”

            "สถานการณ์ที่ซาเนียตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" อัมรานถามขึ้น

            “เข้าขั้นวิกฤตครับท่านชีค มีผู้บาดเจ็บและล้มตายด้วยโรคนี้เป็นจำนวนมาก และเราก็ยังหาสาเหตุของโรคนี้ไม่พบ ผู้ป่วยก็เพิ่มมากขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะเด็กจะติดเชื้อได้ง่าย แม้ว่าทีมแพทย์ของซาเนียจะทำงานกันอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังไม่สามารถรับมือได้ ทางการของซาเนียจึงได้ทำจดหมายขอความช่วยเหลือมาที่เรา" รัฐมนตรีบอกด้วยสีหน้าหนักใจ

            "ท่านกลับไปก่อน และไปเตรียมพื้นที่ไว้ อีกไม่เกินสองวันเราจะเดินทางไปที่นั่น และอย่าให้ท่านอารู้เรื่องนี้"

            รัฐมนตรีมองหน้าท่านชีคอย่างไม่ค่อยจะเชื่อถือคำพูดของเขาสักเท่าไรนัก แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้จำต้องปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี

            หลังจากรัฐมนตรีคนดังกล่าวออกไปจากห้อง อันรานก็เฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งจะได้รับรายงานมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านอาจะเห็นแก่ประโยชน์ของตัวเอง จนลืมนึกถึงความทุกข์ยากของประชาชน แม้ซาเนียจะเป็นเผ่าเล็กๆ แต่ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของบารัซ เพราะเป็นเผ่าที่อยู่ภายใต้การควบคุมดูแล ดังนั้นก็ไม่ควรที่จะนิ่งนอนใจหรือเลือกปฏิบัติเหมือนที่ท่านอากระทำ

            หรือว่าท่านอามองว่าตนเองจะไม่ได้รับประโยชน์จากซาเนีย เพราะผู้นำเผ่าซาเนียคนปัจจุบันคือท่านลุงของเขา สายสัมพันธ์ใกล้ชิดตรงนี้จะทำให้เขามีกำลังเหนือกว่าท่านอา

            “เลวจริงๆ...คิดถึงแต่ประโยชน์ของตัวเอง โดยไม่คำนึงถึงความทุกข์ยากของประชาชน”

            “ท่านชีคจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดีครับ” วาคิมถามขึ้น

            ชีคหนุ่มเหลือบมองหมอหนุ่ม ก่อนย้อนถามเพื่อนในวัยเด็กว่า “นายคิดว่าไงล่ะวาคิม”

            วาคิมยิ้ม “เดี๋ยวผมจะประสานไปยังโรงพยาบาลที่อยู่รอบๆ บารัซ เพื่อจัดตั้งทีมแพทย์และพยาบาล และพรุ่งนี้ผมจะติดต่อเพื่อนที่เป็นหมอและนักวิจัยมาจัดการเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน”

            “วันนี้...” อัมรานพูดขึ้น

            วาคิมชะงัก ตั้งท่าจะแย้งแต่สุดท้ายก็รับคำ และรีบออกไปดำเนินการทันที

            แต่ก่อนที่วาคิมจะเดินออกไป อัมรานได้พูดขึ้นมาว่า

            “ขอบใจนะวาคิม...นายไม่เคยทำให้ผิดหวัง"

            อัมรานมองตามหลังหมอหนุ่มไปด้วยสีหน้าหนักใจ แม้จะแก้ปัญหาเรื่องทีมแพทย์ได้ แต่เขาจะทำอย่างไรเพื่อมิให้ท่านอารู้ตัวว่าเขาเป็นคนยื่นมือเข้าไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

            เมื่อใดก็ตามที่ชีคอัมรานมีปัญหาที่แก้ไม่ตก เขาจะใช้เวลาให้หมดไปกับการฝึกซ้อม เพราะจะทำให้เขาเกิดสมาธิ และคิดหาวิธีที่จะจัดการกับปัญหาเหล่านั้นได้เสมอ

            การฝึกซ้อมที่เขาเลือกในเวลาที่เขาต้องการใช้ความคิด คือการซ้อมยิงปืนทั้งเป้านิ่งและเป้าบิน

            ยะห์ซินยืนดูเจ้านายหนุ่มฝึกซ้อมยิงปืนอยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นไม่นานท่านชีคก็เดินมานั่งพัก ใบหน้าของผู้นำบารัซดูเคร่งเครียด องครักษ์หนุ่มจึงเอ่ยถาม

            “ท่านชีคเป็นห่วงชาวซาเนียหรือครับ”

            อืม...แต่เราก็กังวลเรื่องอื่นด้วย” อัมรานพยักหน้า

            “ท่านฮาร์มาล...” ยะห์ซินเอ่ยอย่างรู้ใจเจ้านาย

            “ใช่...เรากำลังคิดอยู่ว่าจะออกเดินทางไปซาเนียอย่างไร เพื่อไม่ให้ท่านอารู้ว่าพวกเราไปทำงาน”

            “คนของผมรายงานว่า ท่านฮาร์มาลสั่งให้คนสะกดรอยตามพวกเราทุกฝีก้าวเลยครับ”

            “เรื่องนั้นเรารู้ดียะห์ซิน...ถึงได้กลุ้มใจอยู่นี่ไง หากเราออกเดินทางพวกนั้นต้องติดตามไปแน่ เราเองก็ยังคิดไม่ตกว่าควรจะใช้วิธีไหนเพื่อไม่ให้ท่านอารู้ตัว และขัดขวางไม่ให้พวกเราเดินทางออกไปช่วยชาวซาเนีย”

            ขณะที่นั่งกังวลถึงการออกจากบารัซยู่นั้น พลันสายตาของอัมรานก็ไปสะดุดเข้ากับ ร่างของสุนัขจิ้งจอกที่พลทหารช่วยกันนำกลับมา

            “ยะห์ซินพวกนั้นทำอะไร”

            ยะหซินมองตามสายตาเจ้านายหนุ่ม แล้วตอบว่า “พวกทหารเข้าไปล่าจิ้งจอกกันครับ เห็นว่าตัวนี้กำลังตั้งท้องพวกนั้นเลยนำกลับมาที่ค่าย เพื่อจะดูแลก่อนปล่อยสู่ทะเลทรายในปีหน้า”

            “เข้าสู่ฤดูกาลล่าจิ้งจอกทะเลทรายอีกแล้วสินะ” อัมรานถามขึ้น

            “ใช่ครับท่านชีค...ปีที่แล้วท่านชีคครองแชมป์อันดับหนึ่ง...ป่านนี้พวกมันคงโตขึ้นนะครับ”

            “ล่าจิ้งจอกทะเลทราย...” อัมรานพึมพำเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด