บทที่ 21

            ในที่สุดเขาก็คิดวิธีที่จะทำให้ท่านอาเลิกสงสัยการเดินทางของเขาได้

            “ยะห์ซินนายไปเตรียมตัว...เราจะไปล่าจิ้งจอกทะเลทรายกัน”

            “ไม่กลัวท่านฮาร์มาลจะรู้เรื่องนี้หรือครับ”

            “เรามีแผนแล้ว...” เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้น ดวงหน้าคมเข้มของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

            “แผนอะไรครับ” ยะห์ซินถามอยากรู้

            “เท่าที่ผมจำได้ ท่านชีคเคยบอกว่าช่วงนี้พวกเรายังไม่ควรออกเดินทางไปไหน เพราะไม่มีใครรู้ว่าท่านผู้สำเร็จราชการจะเกิดบ้ายึดอำนาจไปจากท่านชีคเมื่อไร ทุกวันนี้ท่านฮาร์มาลก็ได้ส่งคนของเขาแทรกซึมไปทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่ในศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์ แล้วการออกเดินทางจากบารัซในเวลานี้จะดีหรือครับ”

            “ใช้โอกาสนี้แหละดีที่สุด...เราคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว นายไปเตรียมตัวตามที่สั่งก็พอ”

            เพราะอัมรานคิดแล้วว่าในขณะที่ออกเดินทาง จะทำให้สามารถขนเครื่องมือแพทย์ หรืออุปกรณ์ที่จำเป็นอื่นๆ สอดไส้ไปได้โดยไม่ผิดสังเกต

            เมื่อยะห์ซินเห็นเจ้านายยืนยันเช่นนั้นก็ได้แต่รับคำ “ครับผม...แล้วจาบรินละครับ ท่านชีคจะให้เขาเดินทางไปพร้อมกับเราด้วยหรือเปล่าครับ”

            “เบื่อเป็นบุรุษพยาบาลแล้วหรือไง” อัมรานถาม

            “จาบรินบอกว่า...จับเข็มฉีดยาไม่สนุกเท่าจับปืนครับ”

            อัมรานหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นนายก็ไปบอกให้จาบรินเตรียมตัวให้พร้อม”

            “คุณพายละครับ...จะพาเธอไปด้วยไหม” ยะห์ซินถาม

            “พาไปสิ...แขกคนสำคัญ ถ้าขาดไปแผนของเราก็จะไม่สมบูรณ์”

            “ครับ...ผมจะได้ไปบอกทั้งสองคนเตรียมตัวให้พร้อม”

            “ดีมากยะห์ซิน...แต่ว่าตอนนี้เราต้องไปสถานที่แห่งหนึ่งก่อน”

            “จะไปพบแม่เฒ่าหรือครับท่านชีค”

            “ใช่...มีเรื่องบางอย่างที่เราต้องการจะถามแม่เฒ่า” ว่าแล้วชีคหนุ่มก็สั่งให้ทหารนำม้าออกมา จากนั้นก็กระโดดขึ้นหลังม้าควบตรงไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างร้อนใจ

            ฮาร์มาลนั่งคิดอย่างกังวล หลังจากรู้ว่ารัฐมนตรีสาธารณสุขถูกอัมรานเรียกตัวไปพบ ตอนแรกนึกว่าชีคหนุ่มจะเรียกประชุมด่วนเพื่อแก้ปัญหานี้ แต่หลานชายเขากลับเลือกที่จะไปฝึกอาวุธ และออกไปล่าจิ้งจอกพร้อมหญิงสาวชาวไทย โดยไม่ใส่ใจการบริหารงานในเผ่า

            ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิดวิสัยของอัมราน มันทำให้เขาไม่อาจนิ่งนอนใจได้ เขาจึงสั่งให้คนไปตามสายสืบที่ส่งเข้าไปปะปนอยู่ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นมาพบ

            “คนที่ท่านต้องการพบมาแล้วครับ”

            ฮาร์มาลหันไปมองคนที่เขาสั่งให้ดีนาส ซึ่งเป็นนายทหารคนสนิทของเขาไปพาตัวมา

            “เจ้าสืบได้ความว่ายังไงบ้าง”

            สายสืบรายงานว่าวันก่อนท่านชีคพาพาหญิงต่างชาติคนหนึ่ง เดินทางไปสักการะองค์เทพีรีฮานน่า และได้แวะไปสนทนาไต่ถามทุกข์สุขกับแม่เฒ่าตามลำพัง ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาพูดคุยอะไรกัน จากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางกลับ

            แต่เท่าที่เฝ้าจับตามองท่าทางของท่านชีคก็ดูปกติ ไม่มีท่าทีที่น่าสงสัยหรือมีพิรุธอะไร

            “อัมรานถามถึงสร้อยไหม”

            “ถามค่ะ แต่แม่เฒ่าก็ไม่ได้ตอบอะไร”

            ฮาร์มาลหยิบถุงกำมะหยี่สีแดงซึ่งบรรจุทองคำแท่งจำนวนหนึ่ง โยนให้กับสายที่เขาส่งเข้าไปแทรกซึมอยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น

            “นี่คือค่าตอบแทนของเจ้า ถ้ามีความคืบหน้าอะไรเพิ่มเติมก็ให้รีบมารายงานข้าทันที ตอนนี้เจ้ากลับไปได้แล้ว และอย่าให้ใครเห็นว่าเจ้าเข้ามาที่นี่”

            “ค่ะ” หญิงสาวนางนั้นรับคำ จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง เพื่อกลับไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง

            ฮาร์มาลนั่งคิดทบทวนคำพูดของสายที่มารายงานเขาเมื่อวันก่อน มันมีข้อสงสัยว่าเหตุใดอัมรานจึงต้องพาหญิงสาวชาวต่างชาติ ไปสักการะองค์เทพีรีฮานน่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ มันต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่แน่ คิดได้ดังนั้นเขาจึงสั่งให้นายทหารคนสนิท ออกเดินทางไปพบแม่เฒ่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเขา โดยไม่รู้ว่าชีคอัมรานก็มาพบแม่เฒ่าเช่นเดียวกัน

            ในจังหวะที่เขาไปถึงที่นั่น ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ชีคอัมราน กำลังพูดคุยอยู่กับแม่เฒ่าอยู่ภายในห้องรับรอง

            เมื่อคนของวิหารเห็นท่านผู้สำเร็จราชการเดินทางมาถึง ก็จะเดินเข้าไปแจ้งเรื่องนี้ให้แม่เฒ่าทราบ แต่ฮาร์มาลกลับบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากหรือมากพิธี จะไปทำอะไรก็ไป เดี๋ยวเขาจะเดินเข้าไปพบบุคคลทั้งสองเอง

            จากนั้นก็รีบเดินตรงไปที่ห้องดังกล่าวโดยไม่ให้ทั้งสองคนรู้ตัว

            “การเดินทางในครั้งนี้ของท่านชีค จะเป็นการพิสูจน์ตัวตนของท่าน ขอให้ท่านระวังด้วย” แม่เฒ่าเอ่ยเตือน

            “แม่เฒ่า เมื่อไรท่านจะเลิกพูดเป็นปริศนาสักที” อัมรานถามขึ้นอย่างหงุดหงิด

            เขาตั้งใจมาบอกให้แม่เฒ่าระวังตัวในช่วงที่เขาจะไม่อยู่ที่บารัซ แต่แม่เฒ่ากลับบอกว่าเขาจะมีโชคในการเดินทางไปซาเนียในครั้งนี้

            หญิงชรายิ้ม “ลิขิตสวรรค์บางครั้งก็ไม่สามารถบอกได้”

            อัมรานพยักหน้า เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าไม่ให้ความคืบหน้าอะไร เขาจึงตัดสินใจกลับไปที่จัสตินพาเลซ

            “ผมต้องไปแล้ว แม่เฒ่าระวังตัวด้วยล่ะ...อย่าลืมที่ผมสั่งไว้” อัมรานกำชับ

            “ท่านชีคไม่ต้องเป็นห่วงข้า...ข้าขออวยพรให้ท่านเดินทางโดยปลอดภัย แต่ขอให้ท่านจำคำของข้าไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ท่านจะต้องเดินทางกลับมาก่อนวันบุหลันโซฮา”

            “ทำไมผมจะต้องรีบเดินทางกลับมาที่นี่ก่อนวันบุหลันโซฮา ทุกปีที่ผ่านมาผมจะอยู่หรือไม่อยู่ ก็ไม่เคยเห็นแม่เฒ่าให้ความสนใจ”

            “มันเป็นชะตาชีวิตของท่าน...ชะตาที่ถูกลิขิตไว้แล้ว”

            “ปีนี้มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ หรือว่าองค์เทพีรีฮานน่าต้องการบอกอะไรกับผม”

            “อย่าลืมสิ่งที่ข้าเคยพูดไว้กับท่านนะท่านชีค ไม่ว่าอย่างไรท่านก็จะต้องเดินทางกลับมาที่นี่ก่อนวันบุหลันโซฮา”

            แม่เฒ่าเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพื่อเตือนมิให้ชีคหนุ่มละเลยคำพูดของนาง

            อัมรานหันกลับมามองแม่เฒ่า สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม และเขาก็รู้ดีว่าคงยากที่จะได้รับคำตอบใดใดเพิ่มเติมจากแม่เฒ่า ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปคาดคั้น เพราะถึงอย่างไรนางก็คงไม่ยอมพูดอยู่ดี เขาจึงเลิกถามและเดินทางกลับจัสตินพาเลซพร้อมกับยะห์ซิน

            เมื่อท่านชีคเดินทางกลับออกมาจากวิหาร คนของแม่เฒ่าได้เข้ามารายงานนางถึงการมาเยือนของท่านผู้สำเร็จราชการ แม่เฒ่าพยักหน้ารับรู้โดยมิได้เอ่ยคำพูดใดใด แม้จะรู้สึกหนักใจแทนท่านชีค แต่ก็คงจะทำอะไรไม่ได้

            เพราะมันคือเส้นทางที่เบื้องบนใช้เป็นบททดสอบ ก็ได้แต่หวังว่าท่านชีคจะก้าวผ่านเส้นทางวิบากเหล่านี้ไปได้ด้วยดี