บทที่ 57

            "หลานแน่ใจนะว่าจะยอมรับผลที่ตามมาได้"

            อัมรานพยักหน้าน้อยๆ ดวงตาคมที่มองผู้เป็นอานิ่งสนิทอย่างจะหยั่งรู้ความคิด

            "ถ้าเช่นนั้นอาคงต้องประกาศเรื่องนี้ให้ทุกคนรับทราบ..." ฮาร์มาลเอ่ย

            เขาเว้นระยะมองหน้าหลานชายอีกครั้ง หวังจะให้ชายหนุ่มเปลี่ยนใจ แต่เมื่อชีคหนุ่มยังคงนิ่งเฉย เขาจึงพูดต่อ

            "ว่าผู้นำของเขาจะไม่แต่งงาน หลังจากที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคู่ของตัวในวันบุหลันโซฮา"

            อัมรานดีดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง "ได้ครับ แต่ตามธรรมเนียมแล้วผมยังมีเวลาอีกสามวัน ท่านอาถึงจะประกาศเรื่องนี้อย่างเป็นทางการได้นะครับ"

            ฮาร์มาลชะงัก หันมองหญิงสาวต่างชาติอย่างชั่งใจ

            "หรือเธอจะเปลี่ยนใจ!" เขาถาม

            พันไมล์เชิดหน้า ดวงตาเป็นประกาย "ไม่ค่ะ...ฉันยืนยันคำเดิม"

            "ดี ถ้าเช่นนั้นอาจะรออีกสามวัน และจะประกาศเรื่องนี้ให้ทุกคนทราบ" ฮาร์มาลตัดสินใจเสี่ยงเชื่อใจหญิงสาวคนนี้ดู อีกเพียงแค่สามวันเท่านั้น ตำแหน่งผู้นำบารัซก็รอเขาอยู่ข้างหน้าแล้ว

            “ในระหว่างสามวันนี้ หลานยังคงเป็นผู้นำก็มาทำหน้าที่ของตัวเองเถอะ” ฮาร์มาลเอ่ยชวน เขาไม่อยากเปิดโอกาสให้ชีคหนุ่มมีโอกาสได้พูดจาเกลี้ยกล่อมพันไมล์ ด้วยเกรงว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจและกลับคำพูด

            "เชิญท่านอาก่อนครับ อีกครู่ผมจะตามไป"

            แม้ใจอยากจะอยู่รอ แต่ด้วยมารยาทฮาร์มาลจำต้องรับคำและเดินจากไป เพื่อไปร่วมพิธีฉลองคู่รักในคืนวันบุหลันโซฮา

            หลังจากที่ฮาร์มาลเดินออกไปจากห้องรับรอง ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ อัมรานได้เริ่มเปิดฉากการเจรจาอีกครั้ง

            “คุณยังยืนยันคำตอบเดิมใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะ ไม่ว่าอย่างไรฉันก็จะไม่แต่งงานกับคุณ” พันไมล์เชิดหน้าตอบคำถามนั้น

            “แน่ใจนะพายว่าจะทำแบบนี้” แทนไทถามย้ำอีกครั้ง

            ที่เขาต้องเอ่ยถามเช่นนี้ ไม่ใช่จะบังคับน้องสาวให้ตกลงแต่งงานกับชีคอัมราน เพียงแต่อยากจะชี้ให้พันไมล์เตรียมใจไว้ล่วงหน้ากับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต ซึ่งมันเป็นผลพวงมาจากเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมา

            “พายไม่เคยแน่ใจอะไรมากเท่าครั้งนี้มาก่อนเลยค่ะพี่แทน”

            “ถ้าเกิดตั้งท้องขึ้นมาจะทำยังไง”

            จริงสิ! เธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

            แต่อีกใจหนึ่งกลับเถียงว่าแค่ความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืน คงจะไม่ทำให้เธอตั้งท้องได้หรอก เธอคงจะไม่โชคร้ายเวรซ้ำกรรมซัดขนาดนั้น

            “พายคงจะไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกค่ะพี่แทน” แม้ปากจะตอบพี่ชายไปแบบนั้นแต่ก็นึกหวั่นใจอยู่เหมือนกัน

            “แต่มันก็มีความเป็นไปได้จริงไหม”

            แม้ว่าจะกังวลต่อสิ่งที่พี่ชายพูดมา เธอก็ยังเลือกที่จะยืนยันคำตอบเดิม เพราะเคยตั้งใจไว้แล้วว่าเธอจะแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก และใช้ชีวิตคู่กับเขาอย่างมีความสุข เฉกเช่นชีวิตคู่ของบิดาและมารดาของตนเอง

            “พายไม่แต่งค่ะ...ยังไงก็ไม่แต่ง”

            “ถ้าพายยืนยันเช่นนั้นพี่ก็จะเคารพการตัดสินใจของพาย” แทนไทเอ่ยออกมาในที่สุด

            คำพูดของแทนไทสร้างความงุนงงและความผิดหวังให้แก่สามองครักษ์หนุ่มของชีคอัมรานยิ่งนัก

            พวกเขาต่างก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพันไมล์และแทนไทจึงได้ตัดสินใจเช่นนี้

            “ขอบคุณนะคะพี่แทนที่เข้าใจ พายไม่ต้องการแต่งงานกับเขาเพียงเพราะความจำเป็นบีบบังคับ เราไม่ควรแต่งงานกันด้วยเหตุผลเพียงแค่ใครบางคน ต้องการที่จะแสดงความรับผิดชอบในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น”

            “ในเมื่อคุณตัดสินใจแน่นอนแล้ว ผมเองก็ไม่อยากบังคับ อยู่ด้วยกันแบบไม่เต็มใจก็จะหมดความสุขและลำบากใจเปล่าๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะถ้าคุณท้องก็ส่งเขามาให้ผม ผมจะเลี้ยงดูและรับผิดชอบลูกของผมเอง”

            “ไม่จำเป็น...ลูกของฉัน...ฉันมีปัญญาเลี้ยงเองได้...คงไม่ต้องรบกวนให้ใครมาช่วยเลี้ยงลูกให้ฉันหรอกค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ”

            คำตอบของชีคอัมรานราวกับกริชที่ทิ่มแทงใจเธอ แม้แต่ลูกเขาก็ไม่ไยดี แล้วตัวเธอเขาจะใยดีอะไร ที่ผ่านมาเธอมันแค่ผู้หญิงใกล้มือ ความน้อยใจมันมีรสขมแบบนี้นี่เอง พันไมล์เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก

            “ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะครับ” จาบรินพูดโพล่งออกมาโดยไม่ยั้งคิด

            อัมรานหันไปมององครักษ์ด้วยสายตาวาวโรจน์

            “ที่คุณจาบรินพูดมาหมายความว่ายังไงคะ”

            จาบรินไม่ได้ตอบคำถามของพันไมล์ เขาเพียงแต่หลบสายตาเธอ

            “ไม่ใช่เรื่องของคุณ ในเมื่อคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับบารัซ มันก็ไม่ใช่ปัญหาของคุณ มันเป็นปัญหาที่ผมจะต้องจัดการเอง”

            คำพูดของอัมรานมีผลทำให้พันไมล์เชิดหน้าตอบ

            “ใช่แล้วค่ะ มันเป็นปัญหาที่คุณจะต้องหาทางแก้ไขเอง ไม่ใช่ปัญหาของฉัน และกรุณาอย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีก”

            เหล่าองครักษ์เห็นท่าทีสะเทือนใจของพันไมล์แล้วอดสงสารไม่ได้ พวกเขาต่างก็ไม่เข้าใจว่าชีคหนุ่มของตนเองนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เหตุใดจึงต้องพูดจาตัดรอนแบบไร้เยื่อใยเช่นนี้

            “คุณไปเตรียมตัวไว้ได้เลย ผมจะสั่งให้คนของผมไปส่งคุณที่สนามบินในเช้าวันพรุ่งนี้”

            จากนั้นชีคหนุ่มก็เดินมาหยุดยืนตรงหน้าแทนไท

            “เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเราเองก็เสียใจ แต่เพื่อยุติเรื่องราวเหล่านี้ นายกับพายคงต้องเดินทางออกจากบารัซโดยเร็วที่สุด พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม เราจะสั่งให้จาบรินดูแลเรื่องการเดินทางของพวกนาย หวังว่านายจะเข้าใจนะแทนว่าทำไมเราจึงต้องทำเช่นนี้”

            “จาบรินนับจากนี้เป็นต้นไป นายจะต้องเป็นคนคอยดูแลเรื่องความปลอดภัย รวมถึงรับผิดชอบเรื่องการเดินทางของแทนไทและพันไมล์ จัดการให้เรียบร้อยอย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่อง”

            อัมรานสั่งคนของตน ก่อนจะหันไปตบบ่าเพื่อนรักและเดินออกจากห้องไป โดยมิได้หันมาสนใจในตัวเธออีกเลย พันไมล์รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันทีกับปฏิกิริยาที่เขาตอบโต้กลับมา เขาทำราวกับไม่แยแสสักนิดว่าเธอจะอยู่หรือไป ในเมื่อเอ่ยปากไล่กันขนาดนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่เธอจะต้องอยู่ที่นี่ อยู่ไปก็รังแต่จะขวางหูขวางตาเขาเปล่าๆ

            ยะห์ซินและวาคิมหันกลับมามองเพื่อนรักอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามเจ้านายหนุ่มไป คงเหลือแต่เพียงจาบรินเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ภายในห้องดังกล่าว เพราะเขาได้รับมอบหมายให้ดูแลแทนไทและพันไมล์ จนกว่าทั้งคู่จะเดินทางออกจากบารัซ