บทที่ 74

            ฮาร์มาลเริ่มไม่สบายใจ ข่าวการยอมรับในตัวชีคอัมรานและชายารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขนาดมีการเรียกร้องให้ชีคหนุ่มทำพิธีสาบานตน เพื่อขึ้นปกครองบารัซอย่างเป็นทางการ ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เห็นทีว่าแม้แต่ฐานอำนาจที่มีอยู่ในปัจจุบันก็อาจจะสั่นคลอน และถูกลดบทบาทลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ต้องสูญเสียทุกอย่างไป

            ยิ่งในระยะหลังรัฐมนตรีที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา ก็เริ่มตีตัวออกห่างโดยหันไปให้ความสำคัญกับอัมรานมากขึ้นกว่าเดิม เสียงยกยอของผู้คนที่มีโอกาสได้เข้าไปทำงานร่วมกับชีคอัมราน ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ชีคหนุ่มเป็นคนเก่ง เฉลียวฉลาด มีความรู้ความสามารถ ที่สำคัญเขามีความมุ่งมั่นที่จะนำพาบารัซ ไปสู่ความเจริญทัดเทียมนานาอารยประเทศได้

            จะเห็นได้จากโครงการท่าเรือน้ำลึกที่ชีคหนุ่มพยายามทุ่มเท เพื่อจะทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างและเป็นไปตามที่คิดไว้ พวกเขาต่างก็ยอมรับในความสามารถของชีคอัมราน และเริ่มที่จะหันมาภักดีต่อชีคหนุ่มด้วยใจจริง โดยไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลและอำนาจของท่านผู้สำเร็จราชการ ซึ่งเคยครอบงำพวกเขามาก่อนหน้านี้ เห็นทีเขาจะนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ คงต้องลงมือก่อนที่อัมรานจะพบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่า

            สองวันต่อมา หลังจากเหตุการณ์ปะทะกันคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชีคอัมรานยิ่งแย่ลง เดี๋ยวนี้แม้กระทั่งอาหารมื้อเช้าเขาก็ไม่อยู่ร่วมรับประทานกับเธอ พันไมล์เขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างนึกเซ็ง ตาก็จ้องมองทีวีที่ซันเดเปิดไว้เป็นเพื่อนเธอในระหว่างที่นั่งรับประทานอาหาร

            “ซันเด เตรียมพวงดอกไม้หรือยัง เดี๋ยววันนี้เราไปที่วิหารกัน”

            “เตรียมแล้วค่ะ...เสร็จแล้วจะไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กไหมคะ” พันไมล์พยักหน้า

            “ไปสิจ๊ะ บอกมีอาด้วยว่าอย่าลืมเตรียมขนมติดไปด้วย เด็กๆ คงจะชอบ”

            “ค่ะ” ซันเดรับคำ

            พันไมล์ตัดสินใจใช้เวลาที่มีเหลือเฟือให้เป็นประโยชน์ เธอจึงตัดสินทำสิ่งที่คิดว่าตัวเองน่าจะทำได้ วันก่อนเธอไปเดินเล่นที่ด้านหลังจัสตินพาเลซ เธอเพิ่งรู้ว่าด้านหลังมีสถานที่รับดูแลเด็ก ที่พ่อแม่เคยทำงานให้กับท่านชีคและเสียชีวิตจากสงคราม หรือเสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ด้วยสาเหตุใดก็ตาม ชีคโอมานก็จะสั่งให้คนไปรับลูกหลานของพวกเขาเหล่านั้นมาดูแลที่นี่

            บิดาของอัมรานเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์นี้ขึ้นมา แต่เมื่อท่านชีคโอมานเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ที่นี่ก็เลยไม่ได้รับการเหลียวแล เพราะไม่มีคนมาสานต่อเจตนารมณ์ของท่านชีคโอมาน พันไมล์เห็นเด็กๆ แล้วนึกสงสาร เธออยากปรับปรุงสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนี้ให้ดีขึ้น แต่ก็ยังไม่มีโอกาสเจอชีคอัมรานเลยตั้งแต่วันนั้น ดูเหมือนเขาจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา

            หญิงสาวฝืนยิ้ม ก่อนจะวางช้อนแสดงให้รู้ว่าอิ่มทั้งที่ยังไม่ได้ทานสักคำ ซันเดสังเกตเห็นแล้วก็อดถามไม่ได้

            “ท่านชายาไม่ทานอีกหน่อยหรือคะ...”

            “ฉันอิ่มแล้ว ไปกันเถอะ” เธอเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้น

            พันไมล์จะเดินทางมากราบสักการะ องค์เทพีรีฮานน่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ทุกเช้าเสมอ วันนี้ก็เช่นกัน ระหว่างที่สองสาวกำลังจะก้าวเท้าออกไปจากห้องอาหารนั้น ก็มีข่าวด่วนรายงานเข้ามา

            “เกิดอุบัติเหตุใหญ่ รถประจำตำแหน่งของชีคอัมรานประสบเหตุระเบิดขึ้น แรงระเบิดทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนสามคน ในระหว่างเกิดเหตุคาดว่าชีคอัมรานอยู่ภายในรถคันดังกล่าว ขณะนี้ผู้ได้รับบาดเจ็บกำลังถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล...”

            พันไมล์หน้าซีด หูอื้อ แม้เช้านี้เธอไม่เห็นเขา แต่ก็รู้ว่าเขาไปประชุมกับตัวแทนบริษัทน้ำมันจากต่างประเทศ พร้อมกับยะห์ซินและจาบริน ดังนั้นคนที่อยู่ในรถสามคนต้องเป็นชีคอัมราน ยะห์ซิน และจาบรินแน่นอน หญิงสาวลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาจาบริน แต่โทรเท่าไรก็ไม่ติด

            “ชีคอัมราน ขออย่าให้เป็นคุณเลยนะคะ” พันไมล์เสียงสั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

            ซันเดเห็นดังนั้นก็รีบตรงเข้าไปประคองนายหญิงของตนเอาไว้ “ใจเย็นๆ ก่อนนะคะท่านชายา อาจจะไม่ใช่ท่านชีคก็ได้ค่ะ”

            “ซันเดฉันต้องไปโรงพยาบาล พาฉันไปหาท่านชีคเดี๋ยวนี้”

            “แต่...” ซันเดลังเล เธอและมีอาได้รับคำสั่งมาว่า ห้ามชายาออกจากจัสตินพาเลซโดยไร้องค์รักษ์คุ้มกันเด็ดขาด

            พันไมล์ไม่สนใจอาการลังเลของซันเด เธอคว้ากระเป๋าและตรงดิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ซันเดต้องวิ่งตามไปอีกคน

            “รอด้วยสิคะท่านชายา” ซันเดร้องบอก

            “เดี๋ยวซันเดไปบอกคนขับรถให้เอารถออกก่อนค่ะ”

            พันไมล์ชะลอฝีเท้า “เร็วล่ะ ฉันจะลงไปรอด้านล่าง” เธอบอกอย่างร้อนใจ

            ในเวลาไม่นานพันไมล์และซันเดก็นั่งรถเดินทางไปที่โรงพยาบาลดังกล่าว เมื่อรถขับผ่านสถานที่เกิดเหตุ พันไมล์ก็แทบสิ้นสติกับสิ่งที่เห็น เพลิงที่กำลังลุกไหม้รถยนต์ประจำตำแหน่งของท่านชีคนั้น ทำให้เธอถึงกับหมดแรง แต่ก็พยายามที่จะควบคุมสติไว้ ตราบใดที่เธอยังไม่เห็นด้วยตาของตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เธอจะไม่คิดไปเองล่วงหน้าเด็ดขาด

            ‘เขาจะปลอดภัย...ไม่สิ...เขาต้องปลอดภัยต่างหาก’ พันไมล์ได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจ

            เมื่อพันไมล์เดินทางมาถึงโรงพยาบาลก็รีบตรงเข้าไปถาม เคาเตอร์ประชาสัมพันธ์จนรู้ว่าเขานำคนเจ็บ จากเหตุการณ์ระเบิดไปรักษาห้องไหน จากนั้นก็วิ่งตรงไปที่ห้องดังกล่าวทันที หญิงสาวเดินมาจนถึงบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน เธอพบพยาบาลจึงสอบถามถึงอาการของคนเจ็บด้วยความร้อนใจ

            “คุณพยาบาลคะ คนเจ็บจากเหตุระเบิดอาการเป็นอย่างไรบ้างคะ” เธอถามเสียงร้อนรน

            “รอถามคุณหมอดีกว่าค่ะ” พยาบาลสาวตอบและเดินเลี่ยงไปอีกด้าน

            ทิ้งให้พันไมล์ชะเง้อคอมองทีมแพทย์และพยาบาล ซึ่งกำลังระดมกำลังช่วยชีวิตผู้ที่ได้รับบาดเจ็บกันอย่างเต็มที่ผ่านช่องกระจกเล็กๆ ด้านนอก หญิงสาวยืนเกาะประตูน้ำตาไหลพราก ตอนนี้เธอเข้าใจความรู้สึกของตัวเองแล้วว่าชีคอัมรานมีความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน

            “อย่าทิ้งฉันไปนะคะ”

            พันไมล์พูดทั้งน้ำตา ซบหน้ากับประตูร้องไห้อย่างไม่อายใคร โดยมีซันเดยืนน้ำตาซึมอยู่ใกล้ๆ