บทที่ 79

            “ถ้าคืนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเราสองคน ทำอะไรเกินเลยกันละคะ”

            “ที่คุณรู้สึกเช่นนั้นเพราะมันเป็นผลของยาเมา ลัยลาสั่งให้คนสนิทของเธอ นำมาผสมลงในสำรับอาหารของผม”

            อัมรานเล่าเรื่องทั้งหมดที่เขาสืบรู้มาให้เธอฟังอย่างไม่ปิดบัง

            “เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าคืนนั้นไม่มีอะไรผิดพลาด หรือทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ คนที่คุณจะต้องแต่งงานด้วยก็คือคุณลัยลา และที่พวกเขาพูดกันว่ามันเป็นการผิดฝาผิดตัว ก็เป็นเรื่องจริงสิคะ”

            “สำหรับลัยลาและคนของเธออาจจะคิดเช่นนั้น แต่สำหรับผมคุณนี่แหละตัวจริงเสียงจริงที่ผมต้องการ”

            พันไมล์ตวัดตาคมค้อนเขา ก่อนจะตัดพ้อต่อว่าเขากลายๆ

            “แต่การกระทำของคุณมันขัดกับสิ่งที่คุณพูดมา”

            “ยังไง!?”

            “คุณบอกว่าคุณต้องการฉัน แต่หลังจากที่เราแต่งงานกัน คุณก็ไม่เคยสนใจฉันอีกเลย”

            “คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังเอ่ยปากตัดพ้อที่ผมละเลยการทำหน้าที่ของสามี”

            “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฉันแค่สงสัยก็เลยถาม”

            “ที่ผมหมางเมินก็เพราะผมโกรธคุณ”

            “โกรธเรื่องอะไรคะ!?” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

            “ตอนแรกก็โกรธที่คุณปฏิเสธที่จะแต่งงานกับผม ทั้งที่ผมอยากจะแต่งงานกับคุณ แต่พอเราแต่งงานกันผมก็ยิ่งโกรธที่คุณแสดงท่าทีรังเกียจผม”

            “ฉันไม่ได้รังเกียจคุณนะคะ เพียงแต่ฉันคิดว่าเรื่องแบบนี้ควรเกิดขึ้นจากความรักของคนสองคน มิใช่เกิดจากความใคร่ ผู้ชายอาจจะมีอะไรกับผู้หญิงได้โดยไม่จำเป็นต้องรัก แต่สำหรับผู้หญิงแล้วเราอยากจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับคนที่เรารักเท่านั้นค่ะ และฉันก็ไม่อยากให้เราผูกพันกันเพียงเพราะคำว่าหน้าที่”

            “นี่คุณยังไม่รู้และดูไม่ออกอีกหรือว่าผมคิดอย่างไรกับคุณ คนของผมเขารู้กันทั้งนั้นแหละว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ และให้เกียรติคุณมากแค่ไหน”

            “ให้เกียรติแต่ไม่พิศวาสแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรคะ” พันไมล์พูดสวนกลับไปอย่างลืมตัว

            อัมรานยิ้มกว้างถูกใจ

            “เกรงแต่ว่าถ้าผมแสดงบทพิศวาสกับคุณเมื่อไร คุณเองนั่นแหละที่จะรับไม่ไหว”

            ใบหน้าของพันไมล์กลายเป็นสีชมพูระเรื่อเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอทุบเขาไปหลายที

            “ทุบผมบ่อยแบบนี้ เดี๋ยวผมก็ช้ำในตายกันพอดี”

            หญิงสาวตวัดสายตาคมค้อน “คุณมันพวกกระดูกเหล็กไม่ตายง่ายๆ หรอกค่ะ”

            เมื่อได้ทีปากของเธอก็ต่อว่าเขาไม่หยุดหย่อน

            “อย่ามาทำพูดดีเลย...คุณน่ะร้ายที่สุด...” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก ออกอาการงอนเล็กน้อย

            “ร้ายยังไง!”

            “ก็ร้ายตรงที่ชอบทำหน้าเคร่งเครียดใส่ฉันตลอดเวลา และยังสั่งลงโทษฉันต่างๆ นานา สารพัดจะแกล้ง”

            ชีคหนุ่มยิ้มก่อนจะก้มลงจุมพิตปากแดงระเรื่อเชิดน้อยๆ อย่างอดใจไมไหว

            “อื้อ...” พันไมล์ร้องคล้ายประท้วง

            “ก็คุณน่าแกล้งนี่...มาถึงก็ทำเป็นเก่งสารพัด น่าซัดชะมัด...แถมยังชอบทำตัวสนิทสนมกับจาบรินต่อหน้าผม”

            “เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณเข้าใจนะคะ และที่คุณเห็นวันนั้น เขาก็แค่ปลอบใจฉัน”

            “ทำเกินหน้าที่” เขาบอกเสียงขรึม

            “ทีคุณล่ะคะ”

            “ผมทำไม!”

            “ชอบทำมึนตึงเย็นชาใส่ฉัน แต่ทีกับคุณลัยลาฉันเห็นคุณยิ้มหวาน หว่านเสน่ห์ให้กันอยู่บ่อยๆ ใช่ซิ! ฉันไม่ใช่คุณลัยลานี่ พูดจาออดอ้อนใครก็ไม่เป็น”

            ชายหนุ่มหัวเราะ เขาจรดจมูกคมสันลงบนแก้มนวลของภรรยาอย่างอดใจไว้ไม่อยู่

            “ปากนี้ช่างประชดประชันนัก”

            เขาพูดพร้อมกับแนบริมฝีปากลงมาจุมพิต ริมฝีปากเรียวบางของเธออย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน พันไมล์ตอบสนองจุมพิตอ่อนหวานที่เขามอบให้ด้วยความเต็มใจ ชายหนุ่มค่อยๆ ถอนจูบหอมหวานออกมาช้าๆ แล้วกอดกระชับเธอเอาไว้อีกครั้ง เธอพิงศีรษะกับอกของเขา อิงแอบความอบอุ่นที่เขามอบให้ จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเต้นของหัวใจเขา

            “ผมกับลัยลาไม่มีอะไรกัน คุณก็รู้ว่าท่านลุงฝากลัยลาไว้กับผม ผมก็ต้องต้อนรับเธอในฐานะแขกคนสำคัญคนหนึ่งเท่านั้น อย่าคิดมากเลยนะ”

            “ก็เหมือนฉันกับคุณจาบรินนั่นแหละค่ะ เราไม่เคยคิดต่อกันในแง่ชู้สาว ความรู้สึกที่เรามีให้ต่อกันแค่พี่ชายกับน้องสาวเท่านั้น ความอ่อนโยนของเขาทำให้ฉันนึกถึงพี่แทน และเขาก็คิดว่าฉันเป็นน้องสาวคนหนึ่งของเขา ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดแอบแฝงเหมือนที่ใครบางคนคิด”

            เมื่อชายหนุ่มสบตาหวานซึ้งของภรรยา จมูกโด่งก็ถือโอกาสรังแกแก้มนวลของอีกฝ่ายตามแต่ใจปรารถนา อัมรานคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะต้องเปิดเปลือยความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ เขากระซิบที่ข้างหูของเธออย่างอ่อนโยน

            “ผมรักคุณนะพาย ผู้คนเขารู้กันทั่วบารัซแล้วว่าผมรักคุณ มีแต่คุณเท่านั้นแหละที่ไม่รู้”

            หัวใจของเธออิ่มเอิบเมื่อได้ยินคำว่า “รัก” จากปากของเขา

            การที่เขาบอกรักเธอสลายความน้อยใจก่อนหน้านี้ได้จนหมดสิ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายพูดจาตัดพ้อต่อว่า

            “ฉันจะรู้ได้ยังไงกันคะถ้าคุณไม่พูดมันออกมา”

            “ในเมื่อผมพูดแล้วว่าผมรู้สึกอย่างไรกับคุณ แล้วความรู้สึกของคุณที่บอกว่ารักผม เป็นความรู้สึกที่ออกมาจากหัวใจของคุณจริงหรือเปล่า”

            “ถ้าฉันไม่รักคุณ ฉันก็คงไม่ย้อนกลับมาหาคุณหรอกค่ะ เหตุผลทั้งหมดที่เคยบอกคุณตอนที่ย้อนกลับมาแต่งงานกับคุณก่อนหน้านี้ มันเป็นเพียงข้ออ้างที่ฉันใช้ปิดบังความรู้สึกของตัวเอง”

            “โอเค ถ้าอย่างนั้นเราก็มาต่อกันอีกสักรอบ สองรอบ" ว่าแล้วก็ไม่รอช้า เขากระชับร่างบางในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนเธอหายใจแทบไม่ออก

            พันไมล์ยิ้มแก้มปริ ทั้งขำ ทั้งฉุนกับท่าทางกรุ้มกริ่มของเขา ที่หาโอกาสเอาเปรียบเธออยู่เรื่อย ช่างต่างจากอัมรานคนก่อน ที่วันๆ เอาแต่ทำหน้าดุ เคร่งขรึมเป็นฤษีเฝ้าทะเลทราย

            เธอรีบปัดป้องมือปลาหมึกเป็นพัลวัน "เดี๋ยวสิคะ..."

            อัมรานเงยหน้าขึ้น "ไม่อยากเดี๋ยว" ปากว่า มือก็ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างพันไมล์ออกอย่างตั้งใจ

            พันไมล์หัวเราะ มือหนึ่งก็ดึงผ้าห่มกระชับตัว อีกมือก็ตีมือซุกซนของชีคอัมรานไปพร้อมกัน