บทที่ 78

            “คุณรู้ใช่ไหมพายว่าผมต้องการอะไร”

            เขากระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูเธอ พร้อมเบียดสะโพกของตนเองเข้าใจกลางเรียวขาของเธอ เพื่อให้เธอตระหนักถึงความต้องการของเขา ร่างกายของพันไมล์แทบจะระเบิด เพราะความรู้สึกเอ่อล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่ออัมรานเห็นว่าเธอพร้อมเขาจึงสานต่อภารกิจที่ทำค้างไว้

            พันไมล์สะท้านเยือกเมื่อเขาจู่โจมจาบจ้วงลุกล้ำสอดประสานอย่างรวดเร็ว เธอเกร็งนิ่งในวูบแรกและจิกเล็บไปที่หลังและไหล่ของเขา เพราะความอึดอัดที่เขาแทรกลึกเข้ามาในตัวเธอ ขณะที่เรือนกายแกร่งกำยำเครียดเกร็งไปทั้งร่าง ความตื่นตัวเร่าร้อนของหญิงสาวลดลงด้วยความตกใจ จากนั้นก็เริ่มดิ้นรนอยู่ในวงแขน เพื่อหลีกหนีความเจ็บปวดที่ได้รับ

            อัมรานหยุดการกระทำทุกอย่างทันที ก่อนจะพูดจาปลอบประโลมให้เธอหายกลัว

            “ไม่ต้องกลัวนะ อยู่นิ่งๆ” เขาบอกเสียงเครียด ฝืนบังคับอารมณ์ร้อนแรงของตัวเองให้ช้าลง ใบหน้าหล่อเหลาพราวไปด้วยเหงื่อดูทุกข์ทรมาน

            พันไมล์ลืมตาเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือไปลูบเหงื่อที่ขมับให้เขาอย่างเอาใจ

            “คุณเจ็บเหรอคะ...” เธอถามขึ้น

            ดวงตาหวานฉ่ำมีแววงุนงง ตอนแรกเธอเจ็บและตกใจ แต่ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นหายไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความรุ่มร้อนแปลกใหม่ที่ไม่เคยคุ้นกรุ่นอยู่ในห้วงอารมณ์ อัมรานขยับตัวช้าๆ พูดเสียงกลั้วหัวเราะ

            “ผู้ชายเขาไม่เจ็บหรอกคุณ...แต่ถ้าคุณไม่หยุดถาม...ต่อไปผมคงเจ็บแน่”

            ระหว่างที่พูดเขาก็เริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะช้าๆ เพื่อให้กล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดของเธอผ่อนคลาย หญิงสาวเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของเขา และเมื่ออัมรานรู้สึกได้ถึงเรือนร่างงามที่แอ่นเข้าหาตัวเขา ซึ่งเป็นไปตามสัญชาตญาณชักนำให้ยอมรับและสอดประสานไปกับเขา ชีคหนุ่มพยายามที่จะควบคุมการเคลื่อนไหว ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นตามคลื่นอารมณ์ที่ซัดโหมกระหน่ำ สะโพกแกร่งเคลื่อนไหวอยู่เหนือเรือนร่างเธออย่างไม่หยุดยั้ง

            สองหนุ่มสาวครวญครางด้วยแรงปรารถนา ที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้แก่กันและกัน ก่อนที่เสียงของเธอจะถูกกลืนหายเข้าไปในปากของเขา แขนทั้งสองของเธอโอบรัดรอบศีรษะของเขาไว้แน่น เธอสอดมือเข้าไปในเรือนผมของเขา ความสุขและความวาบหวามที่เขามอบให้เธอนั้น มีผลทำให้อารมณ์ความปรารถนาของเธอไต่ระดับสูงขึ้น ทั้งคู่หวีดร้องเบาๆ เมื่อผวาสู่การปลดปล่อย อัมรานเร่งลีลารักโหมกระหน่ำเฮือกสุดท้าย เพื่อนำพาเขาและเธอทะยานไปพบกับความสุข ก่อนจะซบหน้าลงตรงซอกคอของพันไมล์

            ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจระรัวของสองหนุ่มสาว ที่เพิ่งจะผ่านสมรภูมิรักด้วยกันมาหมาดๆ

            เมื่อทุกอย่างผ่านไปเขาขยับกายออกจากตัวเธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน การได้ร่วมรักกับเธอซึ่งเป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่เขาปรารถนามาตลอดนั้น ทำให้เขารู้ว่ามันยอดเยี่ยมแค่ไหน

            อัมรานเพิ่งจะประจักษ์กับความจริงบางอย่าง นี่ไม่ใช่แค่การมีเซ็กส์ เขาเองก็เคยมีเซ็กส์มาแล้วมากมายนับไม่ถ้วน ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยขาดผู้หญิงข้างกาย ทำให้เขารู้ว่าเซ็กส์คือความสุขสมทางกาย หลายครั้งที่มันอ่อนโยน บางครั้งก็ดุเดือดเร่าร้อน แต่สุดท้ายก็จบลงง่ายๆ จบแล้วก็จบกัน

            ทว่าสิ่งที่เขาเพิ่งจะมีกับพันไมล์นั้นแตกต่าง มันทรงพลังและไร้ที่สิ้นสุด แรงกล้าต่อเนื่อง ยิ่งเมื่อได้สัมผัสและครอบครองเธอไว้ก็ยิ่งทำให้เขาหลงใหล หิวกระหายมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า และยังอยากรู้สึกลึกซึ้งกับไฟพิศวาสนั้นอีกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างแบบบางที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขน อัมรานนำพาพันไมล์กลับมาสู่สภาพปกติอย่างช้าๆ ด้วยการจูบและลูบไล้เรือนกายของเธอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา

            "เจ็บมากไหม" เขาถามน้ำเสียงอาทร

            พันไมล์ส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะกระซิบถาม เธอหลบนัยน์ตาคมเป็นประกายนั้นอย่างเขินอาย

            “คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหมคะ”

            “รู้อะไร!” เขาทำไขสือ ยิ้มกริ่ม นิ้วเรียวเขี่ยแก้มนวลสีแดงเรื่ออย่างอดใจไม่ไหว

            “ก็เรื่องที่เราสองคนไม่เคย...” เธอพูดค้างไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมกอดอย่างงอนๆ ลุกขึ้นนั่งเพื่อมองหน้าเขาให้ชัดๆ พร้อมกับกระชับผ้าห่มเพื่อปกปิดร่างเปล่าเปลือยของตนเอง

            อัมรานลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จากนั้นก็ดึงตัวสาวเจ้าปัญหาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ตอนแรกเธอก็ขัดขืนแต่สุดท้ายก็ยอมให้เขากอดแต่โดยดี เขาจูบหน้าผากเธอก่อนที่จะตอบ

            “ผมยอมรับว่ารู้มาก่อนหน้านี้ว่าเราไม่เคยมีอะไรกัน”

            เธอฟังคำตอบเขา ก็หน้างอ ชกไปยังแผงอกล่ำสันอย่างนึกโมโห อัมรานร้องลั่น

            พันไมล์หน้าตื่นตกใจ ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า “เจ็บหรือคะ”

            ชีคหนุ่มพยักหน้าท่าทางเจ็บปวด ขัดกับนัยน์ตาคมที่เป็นประกาย “เจ็บสิ...หมัดคุณหนักจะตาย”

            พันไมล์หน้าเสีย มือบางจึงลูบไล้ไปตามแผงอกล่ำสันเบาๆ ราวกับจะขับไล่ความเจ็บปวดนั้น แต่เมื่อสัมผัสความตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามของชีคหนุ่ม เธอก็อดที่จะไล้เรื่อยมาจนถึงหน้าท้องแบนราบแต่ทว่าอุดมไปด้วยมัดกล้ามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธออยากสัมผัสร่างกายของเขามานานแล้ว พอมีโอกาสมือเรียวบางจึงซุกซนไม่หยุด

            ชายหนุ่มคว้ามือซุกซนข้างนั้นขึ้นมาจูบแล้วก็พูดว่า “เด็กซน...ผมเก่งก็จริง...แต่คงต้องขอเวลาหน่อย”

            หญิงสาวย่นจมูก “เชอะ! หลงตัวเองไม่มีใครเกิน”

            อัมรานหัวเราะ “ผมแค่พูดเรื่องจริง เมื่อกี้ใครก็ไม่รู้ร้องเสียงหวานกังวานใส ผมชักอยากจะฟังอีกครั้ง”

            พันไมล์หน้าแดงด้วยความเขินอาย เธอทุบไปที่อกเขาอีกหนึ่งที โทษฐานที่เขาพูดหยอกล้อให้เธอวางหน้าไม่ถูก ก่อนจะกลับสู่การสนทนาที่พูดค้างไว้ก่อนหน้า

            “ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงกับฉันล่ะคะ ปล่อยให้ฉันทุกข์ทรมานใจอยู่ตั้งนาน”

            พันไมล์ย้อนถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาเขา เธอมองเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดในดวงตาคมคู่นั้น อัมรานอดใจไว้ไม่อยู่ก้มลงจูบริมฝีปากช่างจำนรรจานั้นจนพอใจ จากนั้นจึงตอบข้อซักถามของเธอ

            “ที่ไม่บอกคุณเพราะผมกลัวว่าถ้าคุณรู้เรื่องนี้ คุณอาจจะลังเลที่จะแต่งงานกับผม ผมก็เลยไม่บอก สู้ให้คุณรู้ด้วยตัวเองหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วดีกว่า ถึงตอนนั้นเราก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วจริงไหม”

            “เจ้าเล่ห์นักนะ”

            พันไมล์ส่งกำปั้นน้อยๆ ไปที่อกของเขาอีกครั้ง เป็นการทำโทษที่เขารู้ความจริง แต่บังอาจปิดบังเธอ