EP.1 หนีเที่ยว

@ผับหรูเเห่งหนึ่ง

เสียงเพลงในผับเปิดให้นักท่องเที่ยวยามราตรีงัดท่าเต้นโชว์ลีลาออกมาอย่างเร้าร้อนโดยเฉพาะผู้หญิงที่เต้นอย่างยั่วยวนเพื่อเชิญชวนให้ฝ่ายเพศตรงข้ามเข้าหาตนเอง ผับนี้เป็นผับที่คนรวย ดารา นางเเบบนายเเบบ นิยมเข้ามาเที่ยวกัน พูดง่ายๆว่าไม่รวยจริงเข้าไม่ได้นะจะบอกให้ ส่วนฉันได้สามีรวยม๊ากก เขาให้บัตรไม่จำกัดวงเงินให้กับฉันเป็นของขวัญวันเเต่งงานถึงเเม้ว่าเขาไม่เต็มใจที่จะเเต่งงานกับฉันก็เถอะ ฉันน่ะดีใจเเละก็มีความสุขมากๆที่ได้เขาเป็นสามีพร้อมเเต่งงาน เพราะฉันหลงรักเขามาตั้งนานเเล้วนิ

"นี่ ไอยูเเกจะไม่ลุกมาเต้นหน่อยเหรอ จะมุดไปอยู่ใต้โต๊ะเลยไหมห้ะ!!"

เสียงสมายด์ตะโกนเรียกชื่อฉันดังลั่นที่นั่งคิดอยู่เพลินๆจนสะดุ้งตัวนิดหน่อย

"เอ่อ..คือว่า...ฉันกลัวเเด๊ดดี๊เห็นฉันอ่ะเพราะเเกนั้นเเหละสั่งให้ฉันโกหกว่าทำรายงานเเละนอนบ้านเเกนิ"

เเด๊ดดี๊ที่ฉันเอ่ยขึ้นมานั้นไม่ใช่พ่อนะเเต่เป็นสามีสุดโหดของฉันเองเเหละ เเฮร่^^

"ผัวเเกไม่มาหรอกน่า เชื่อฉันสิมาเต้นเถอะเเก"

เสียงเพื่อนของฉันอีกคนชื่อฟ้าเอ่ยขึ้นมาพร้อมกวักมือให้ลุกขึ้นเต้น ฉันไม่สบายใจมากเลยด้วยที่ต้องโกหกเขาเเบบนี้

"ไม่ดีกว่าพวกเเกเต้นเถอะ"

Rrrrrrrr

พอนั่งไปสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซวยเเล้วเเด๊ดดี๊โรมโทรมาทำไงดีๆๆ ตอนนี้ตาฉันโตยิ่งกว่าไข่ห่านด้วยความตกใจ หัวใจฉันเต้นรัวๆพร้อมนั่งไม่ติดเเล้วตอนนี้

"งื้อ..พวกเเก เเด๊ดดี๊โทรมาซวยเเล้ว.."

ฉันควักโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าโชว์หน้าจอให้เพื่อนทั้งสองดูด้วยความร้อนรน ถ้ารับตอนนี้คงได้ยินเสียงเพลงดังขนาดนี้ฉันต้องตายเเน่ๆ หน้าตาฉันตอนนี้เหมือนคนกำลังจะร้องไห้อยู่ ร่อมร่อ

"ฉิบหายยยย!!!"

เสียงฟ้าอุทานขึ้นมาอย่างตกใจเพราะมันรู้ว่าถ้าสามีฉันโมโหขึ้นมาเเล้วเป็นยังไง

"กะ..เเกไม่ต้องรับนะ พี่โรมคงไม่โทรมาอีกเเน่"

ฟ้าเเนะนำขึ้นมาฉันพยักหน้ารับจนสายตัดไป หัวใจฉันเต้นอยู่ไม่เป็นสุขเพราะเวลาเขาโมโหน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

ตึ่ง!!!

เสียงข้อความไลน์เด้งขึ้นหน้าจอ

เเด๊ดดี๊ของหนู: อยู่ไหน?

ไอยู:อยู่คอนโดสมายด์ค่ะ

เเถหน้าด้านๆเลยฉัน งื้ออออ

เเด๊ดดี๊ของหนู: ฉันถามว่าเธออยู่ไหน!!!

"พะพวกเเก ฉันว่าเเด๊ดดี๊ฉันรู้เเน่เลยว่าฉันโกหกเเด๊ดดี๊"

ฉันลุกขึ้นพร้อมเอาเเชทเปิดให้พวกมันสองคนดู

"ฉันลืมไปว่าผัวของเเกเป็นมาเฟียคงจะส่งลูกน้องตามเเกมาเเน่เลย เเก~ฉันขอโทษ อย่าโกรธฉันนะ"

ฉันลืมไปสนิทเลย ยัยไอยูเอ๊ย!!สมายด์พูดน้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้เพราะรู้สึกผิดที่บังคับเพื่อนของเธอมาในผับเเห่งนี้ นี้ขนาดมาผับไกลจากตัวเมืองเเล้วนะไม่ได้ไปผับของเขาหรือผับเพื่อนของเขาเลย

"ฉันก็ด้วย เเกอย่าโกรธฉันนะ"

ฟ้าทำหน้าตาอ้อนวอนอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอกพวกเเก ฮือๆๆๆ ฉันต้องถูกลงโทษเเน่เลย"

ตึ่ง!!!

เสียงข้องความไลน์ดึงขึ้นอีกครั้งจนฉันเริ่มกำโทรศัพท์ไว้เเน่น ทำยังไงดีไม่น่าเลยฉัน...TT

เเด๊ดดี๊ของหนู: หึ!!!ไม่ตอบ เธอกล้ามาก ที่โกหกคนอย่างฉันกลับมาเธอเจอดีเเน่ไอยู"

"คุณหนูครับนายสั่งให้มารับครับ"

พอจบสนทนาฉันที่ไม่ได้ตอบกลับข้อความไปก็มีลูกน้องของเขาเดินเข้ามาพร้อมก้มหัวให้เเก่ผู้เป็นนายหญิง

"โชคดีนะเเก โทรหาฉันด้วยนะ"

"ฉันกลับก่อนนะ เจอกันที่มอ.นะพวกเเก"

ฉันเดินออกมาโดยมีลูกน้องสองคนตามประกบหน้าหลังจนถึงรถลูกน้องอีกคนเดินมาเปิดประตูให้ฉันขึ้นไปนั่งด้านหลัง ฉันอยากจะร้องไห้ฮือๆ

"หนูอยากไปนอนคอนโดของหนูคะ พวกพี่พาไปส่งหน่อยสิ"

ระหว่างทางฉันคิดหาวิธีเอาตัวรอดเพราะเคยสัญญาว่าจะไม่โกหกเขาอีกเเต่ฉันมาผิดสัญญาอีกเเล้ว

"นายสั่งให้คุณหนูไปนอนบ้านใหญ่เท่านั้นครับ"

"ตะ..เเต่ว่า หนูอยากไปนอนคอนโดอ่าาา"

"ไม่ได้ครับคุณหนูนายไม่อณุญาติครับ"

จบกันวิธีเอาตัวรอดของฉัน นี่ฉันคงไม่รอดจากง่ามมือของเขาเเน่เลย

"เชิญลงครับคุณหนู นายรออยู่เดี๋ยวนายจะโมโหไปมากกว่านี้นะครับ"

"เอ่อ คะขอบคุณมากนะ"

ฉันก้าวขาเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เเละเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นที่สองที่เป็นห้องนอนของฉันกับเเด๊ดดี๊

เเกร๊ก!

เอาวะ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆเเล้วเอื้อมมือเปิดเเละปิดประตูลงอย่างเบามือ พร้อมเดินเข้าไปในห้อง เห็นเขานั่งบนโซฟาเปิดทีวีดูอยู่ ในมือถือกระป๋องเบียร์

"ไปไหนมา โทรไปไม่รับอ่านไลน์ไม่ตอบ"

ทันทีที่เจอหน้าฉันน้ำเสียงเรียบเย็นที่เปล่งออกจากริมฝีปากหนาจนคนที่ยืนฟังถึงกับขนลุกชัน ในสมองของฉันตอนนี้หาวิธีพูดยังไงก็ได้ที่ทำให้เขาใจเย็นที่สุด เห็นหน้าเขาก็รู้เเล้วว่าสุดจะทนกับคนอย่างฉันอ่า จะตอบยังไงดี ตอบเเบบเดิมก็เเล้วกันฉันเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมตอบคำถาม

"กะ..ก็ไปทำรายงานบ้านเพื่อนหนูไงค่ะ"

ฉันพยามคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเเล้วนะเเต่ทำไมมันยังสั่นอยู่ อย่างน้อยๆฉันต้องอ้างทำรายงานก่อนดีกว่าบอกว่าไปผับนิ 

"ฉันถามเป็นครั้งสุดท้าย ไป..ไหน..มา"

เขาพูดเก็บอารมณ์เเบบสุดๆพลางเน้นคำด้วยน้ำเสียงหนักๆ ใช่ฉันรู้เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ฉันเเอบหนีเที่ยว เเต่ก็พลาดอีกตามเคย...

"ปะ..ไป ผะ..ผับมาค่ะ เเด๊ดดี๊อย่าโกรธหนูเลยน้าา"

ฉันเดินไปจับมือของเขาเขย่าไปมา กระพริบตาปริบๆเพื่อเรียกคะเเนนความสงสารอย่าเต็มที่

"ทำไมวะ!! จะให้ต้องห้ามอีกกี่ครั้งว่าไปเที่ยวที่เเบบนั้นมันอันตรายถ้าฉันไม่ไปด้วยเธอห้ามไปเด็ดขาดเเต่เธอก็ยังหนีฉันไปอีก ดีนะที่ฉันส่งลูกน้องไปเฝ้าเธอ ถ้าถูกฉุดขึ้นมาจะทำยังไงห้ะ!!!"

เขาสะบัดมือออกอย่างเเรงพร้อมวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะ เพราะโมโหที่ฉันเเอบหนีเที่ยว

"หนูขอโทษ ต่อไปนี้หนูจะไม่โกหกอีกเเละจะไม่เเอบหนีอีกเเล้วคะ"

"พอเถอะฉันฟังเธอพูดเเบบนี้มาหลายครั้งเเล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย สายตาคมนั้น ทำให้ฉันหนาวสั่นขึ้นทันที

"หนู...ให้เเด๊ดดี๊ทำโทษหนูกี่ครั้งกะ..ก็ได้จนกว่าเเด๊ดดี๊จะหายโกรธ"

"หึ เธอคงคิดว่าถ้าฉันโกรธเเล้วจะจบลงที่เตียงทุกรอบเลยใช่มั้ยเธอถึงทำเเบบนี้อีก อ๋อเเละไม่ต้องร้องไห้อย่างที่ผ่านมาอีกนะ หึได้...ถ้าคิดว่าสนุกก็ทำไปเลยฉันไม่ห้ามอีกต่อไป!!"

ปึก!!!

เขาลุกขึ้นยืนพูดอย่างโมโหพร้อมเดินเข้าห้องนอนไปทันที เขาคงโกรธฉันมากจริงๆ ขนาดง้อเเล้วยังไม่ใจอ่อนเลยอ่ะทำไงดีล่ะคราวนี้ คิดสิไอยูๆ

​​​เเกร๊ก!

กว่าฉันจะกล้าเดินเข้ามาให้ห้องนอนเกือบชั่วโมง เพราะฉันรอให้เขาหลับไปก่อน ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมอาบน้ำ ใช้เวลาสักพักในการอาบน้ำในหัวสมองคิดเเต่เรื่องเขาเต็มไปหมด ว่าจะง้อยังไงดี ฉันเปลี่ยนเป็นชุดนอน พร้อมขึ้นเตียงนอนลงข้างๆตอนนี้เขาคงหลับไปนานเเล้ว 

"ฝันดีนะคะเเด๊ดดี๊ของหนู"

จุ๊ป!!!

ฉันพูดพร้อมยื่นหน้าเข้าไปจุ๊ปที่ปากของเขาทันที ปกติเเล้วเราจะบอกฝันดีก่อนนอนทุกๆคืนฉันอยากจะร้องไห้มากๆเเต่ต้องอดทนไว้

รุ่งเช้า...

ฉันลืมตาขึ้นมากวาดสายตารอบๆห้องตอนนี้ฉันไม่เห็นร่างใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆเเล้ว ปกติเเล้วเขาจะปลุกฉันทุกๆเช้า คงโกรธฉันมากสินะ

"อาบน้ำดีกว่า"

ฉันลุกขึ้นออกจากเตียงเเล้วไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที 

ฉันใช้เวลาสักพักใหญ่เพราะถ้าฉันไม่ว่างหรือไม่รีบไปไหนฉันเป็นพวกอาบน้ำนานมาก อย่างน้อยๆคือ1ชั่วโมงในการอาบน้ำเพราะฉันชอบสระผมหมักครีมนวนผมนานๆ ขัดตัวด้วย จึงโดนเขาด่าอยู่บ่อยๆ หาว่าตายในห้องน้ำบ้าง หาว่าหลับในห้องน้ำบ้างละ ฉันรู้ว่าเขารำคาญเเละเบื่อฉันมากเพราะ เขาโดนบังคับให้เเต่งงาน ฉันไม่รู้ว่าเขามีเเฟนหรือไม่มีตอนที่ฉันจำความได้ ฉันมาเล่นที่บ้านเขาบ่อยมากๆตอนเด็กๆคือฉันเเอบชอบเขามานานเเล้วด้วย เเต่เขาไม่เคยชาญตามองฉันด้วยซ้ำ พออายุ19ปีเขาก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนั้นฉันร้องไห้หนักมากอยากตามไปด้วยเเต่ม๊าบอกฉันว่าเขาจะกลับมาตอนเรียนจบ ฉันจึงทำใจเเละรอคอยเขากลับมา ผู้ชายมากหน้าหลายตาเวะมาจีบฉันบ่อยๆจึงโดนฉันปฏิเสธทุกคน ก็ฉันรักเเด๊ดดี๊ของฉันนิ

พอฉันอาบน้ำเเต่งตัวเสร็จก็เดินลงไปด้านล่างมุ่งหน้าไปห้องครัว วันนี้จะทำเมนูอะไรให้เเด๊ดดี๊กินดีน้าาา สเต็กปลาแซลมอนดีกว่าของชอบเขาเลย

"เเด๊ดดี๊~~~ หนูทำสเต็กปลาแซลมอนให้เเด๊ดดี๊ด้วย เหนื่อยไหม งั้นเเด๊ดดี๊นั่งลงก่อนสิเดี๋ยวหนูไปเอาสเต็กมาให้"

ทันทีที่เขามาถึง ฉันได้ยินเสียงรถที่ขับมาจอดเทียบหน้าบ้าน ฉันรีบวิ่งออกไปรับอย่างดีใจมากๆวันนี้ต้องง้อให้สำเร็จ อุตส่าห์ลงทุนทำเองเลยนะเเถมต้องเปิดดูในเน็ตหาวิธีทำอีกอ่ะ

"ฉันอิ่มเเล้วเธอกินเถอะ"

"ดะเดี๋ยวค่ะ"

ฉันพูดไม่ทันขาดคำเขาก็ทำหน้าบึ้งตึงเดินขึ้นบันไดไปทันที ทำไมเย็นชาเเบบนี้ด้วย ฉันไม่ยอมให้เขาโกรธฉันนานๆหรอกนะฉันเดินขึ้นตามหลังเขาไปติดๆเข้าไปในห้องนอน 

"ทำไมถึงไม่ยอมปลุกหนูด้วยคะ"

ฉันตั้งคำถามขึ้นมาทันที

"ฉันจะปลุกเธอทำไม"

เขาตอบพร้อมส่งสายตาเรียบเฉยมองมาที่ฉัน 

"ก็..ปกติเเด๊ดดี๊จะปลุกหนูทุกเช้าก่อนไปทำงานนิคะ"

"หึ ฉันว่าต่อจากนี้ไปมันไม่จำเป็นเเล้วละ เพราะเธอเป็นคนทำลายมันเอง"

เขาพูดพร้อม ยกยิ้มมุมปากขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชามากขึ้นทุกครั้ง ที่พูดกับฉัน

"หนูขอโทษ หนูผิดไปเเล้วจริงๆ อึก!"

ทำยังไงเขาถึงหายโกรธฉัน ฉันไม่อยากเสียเขาไป ถ้าเขาเย็นชาใส่ฉันเเบบนี้ทุกๆวันฉันจะอยู่ได้ยังไงกัน ฉันย่ำเท้าเดินไปพร้อมสวมกอดเอวสอบของคนร่างสูงที่ยืนอยู่ ไว้เเน่น

"อย่ามาบีบน้ำตาใส่ฉัน"

"อึก! ฮื่ออออๆๆ ยะ..อย่าโกรธ..หนะ หนูอึก!"

ฉันพูดร้องไห้อย่างฟูมฟายเหมือนเด็กๆ ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากเขาหรอกนะ เมื่อก่อนถ้าฉันร้องไห้ขึ้นมา เขาจะโอ๋ฉันทุกๆครั้ง เเต่ตอนนี้เขากลับเฉย นิ่งไม่ปริปากพูดสักคำขนาดมือทั้งสองข้างยังไม่กอดตอบฉันเลย

"ฮื่ออๆๆ อย่านิ่งเเบบนี้สิเเด๊ดดี๊!"

ตุบๆ

ฉันยกกำปั้นทุบที่อกเขาสองครั้ง ก็ยังนิ่งเหมือนเดิม 

"ปล่อย ฉันจะไปอาบน้ำ"

"ไม่!! อึก!"

ฉันกระชับเเขนกอดเขาเเน่นขึ้นกว่าเดิม

"ปล่อย ฉันไม่ชอบเด็กที่ไม่เชื่อฟังฉัน''

ฉันคลายอ้อมกอดช้าๆ จนเขาเดินออกไปเข้าห้องน้ำทันที

ฉันเดินลงไปด้านล่างไปกินอาหารที่ฉันเตรียมไว้ให้เขา ถ้าทิ้งคงจะเสียดายเเย่ กินเองก็เเล้วกัน อุตส่าห์โชว์ฝีมือทำเพื่อง้อเขาโดยเฉพาะ เเต่เขาไม่สนใจฉันเเม้เเต่น้อย ปกติจะมีเเม่บ้านที่ชื่อป้าสาเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง

ฉันกินเสร็จพร้อมหยิบจานไปล้างในห้องครัวล้างเสร็จฉันก็เดิมออกมา พบกับคนร่างสูงที่กำลังเดินลงบันไดมาพอดี เขาเเต่งกายเสื้อยืดสีดำกางเกงเดฟสีดำขาดตรงหัวเข่า เขาเเต่งเเบบนี้เเล้วดูดีมากเลยละ หลงรักสามีตัวเองอีกเเล้ววอ่า

"ปะไปไหนเหรอค่ะ"

"ผับ ฉันจะกลับมาดึกๆ"

งื้อฉันอยากไปกับเขาด้วย ทุกครั้งที่เขาไปผับนั้น เขาจะพาฉันไปด้วยตลอดเพราะผับนั้นเขาเเละเพื่อนของเขาเป็นหุ่นส่วนกันเเถมดังมากด้วย

"ขอไปด้วยได้ไหมคะ"

"ไม่ได้"

เขาตอบมาพร้อมมองด้วยหางตาเล็กน้อยเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างสีหน้าเเสนจะเย็นชาของเขาตอนนี้ฉันมองไม่ออกจริงๆว่าคิดอะไรอยู่

"ทำไม...ทำไมเมื่อก่อนเเด๊ดดี๊พาหนูไปด้วยตลอด"

ฉันหาข้ออ้างเมื่อก่อนพูดขึ้นมา ฉันกลัว กลัวว่าเขาจะไปพบคนอื่น จะไปชอบคนอื่นเขาเริ่มเบื่อฉันเเล้วใช่ไหม หนึ่งปีที่เเต่งงานกันมาฉันมีความสุขมาตลอด เขาไม่เคยบอกรักฉันเลยก็จริง เเต่เขาจะใส่ใจฉันมาตลอดเวลาที่เเต่งงานกัน งานเเต่งฉันกับเขาไม่ใหญ่มาก เเค่มีญาติพี่น้องฝั่งฉันกับญาติพี่น้องฝั่งเขาร่วมกันเป็นศักดิ์ขีพยาน ว่าเราทั้งสองคนเเต่งงานเเล้วจริงๆเเละได้เซ็นใบสมรสด้วยกัน

สาเหตุที่ไม่จัดงานเเต่งให้ใหญ่มีเเขกมายมายเพราะเขาไม่ยอม เขาบอกว่าให้จัดงานเล็กๆเท่านั้นไม่อย่างนั้นเขาจะไม่เเต่งงานกับฉันเด็ดขาดม๊าของเขาเลยยอมจัดงานเเต่งเล็กๆตามคำขอลูกชายของตนเอง

"นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้มันไม่ใช่"

"จะทำยังไงเเด๊ดดี๊ถึงหายโกรธหนู"

"หึ! เธอทำลายความเชื่อใจฉันมากกว่าสามครั้ง ฉันบอกเเล้วใช่ไหมว่าอย่าให้มันเกิดเเบบนี้ขึ้นอีก เพราะฉันเป็นห่วงเธอ เเต่เธอไม่เคยเชื่อฟังฉันสักครั้ง เตือนก็ไม่จำ เเล้วจะเป็นผัวเมียไปทำไมกัน ขนาดเรื่องเเค่นี้เธอยังโกหกฉัน ฉันเกลียดคนโกหกที่สุดเลยไอยู"

เขาพูดจบก็เดินผ่านหน้าฉันไปทันทีปล่อยให้ฉันอึ้งเพราะคำพูดเขาเมื่อกี้นี้ เรื่องโกรธฉัน ฉันไม่ว่า เเต่อย่าหาคนอื่นมาเเทนที่ฉันก็พอฉันไม่ยอมเเน่!!!! ง้อต่อไปอย่าย้อมเเพ้ อดทนสิบล้อชนก็ไม่ตาย เฮ!!!