تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 17 รุมขย่มโยก 2
تاريخ النشر:
2026-11-11 13:46:27“อูวว...”
กลุ่มทหารที่ตอนแรกส่งเสียงฮือฮาด้วยความหื่นกระหาย บัดนี้กลับเงียบงัน
أحدث فصل
เทพธิดาสวาท บทที่ 1 บุปผาในกำมือมังกรเหนือ 1
บทที่ 1 บุปผาในกำมือมังกรเหนือเสียงฝีเท้าม้าหนักแน่นสะท้อนดังก้องไปทั่วแนวเขา เมื่อพลอยถูกพากลับมาถึงค่ายลู่ อาณาเขตแห่งทัพเหนือที่อึมครึม เย็นเยียบ และมีระเบียบชัดเจนในทุกจังหวะเคลื่อนไหวเธอกับเพื่อนถูกจับตัวแยกจากกัน... จะทำอย่างไรกันดีพลอยนิ่งคิดหาทางออกขณะนั่งบนหลังม้าเดียวกับองค์ชายผู้เป็นที่หวั่นเกรงไปทุกแคว้น แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังลมหนาว แม้จะไม่พูดมาก แต่ความเงียบของเขากลับไม่ทำให้รู้สึกโล่งใจเลยพลอยเหลือบมององค์ชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง ใบหน้าหล่อเหลาคมสันของเขานั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำดุจเหวลึก แฝงไว้ด้วยประกายเฉลียวฉลาดและอันตราย สมกับสมญานาม 'องค์ชายอสรพิษ' ที่ผู้คนต่างขนานนามให้ขณะเดียวกัน ลู่หวังเฉียนเองก็รู้สึกถึงความแตกต่างจากสตรีที่เขาเคยพบเจอ ร่างเล็กบอบบางของพลอย ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหน้านั้นช่างดูอ่อนเยาว์ ผิวขาวผ่องราวกับหิมะต้องแสงจันทร์ แก้มป่องเล็กน้อยแดงระเรื่อ และริมฝีปากอวบอิ่มแดงอมชมพู
เทพธิดาสวาท บทนำ [ภาคพิเศษ สองบุปผาสะท้านกลีบ]
สระน้ำโบราณกลางราชวังโบราณแห่งหนึ่ง เป็นเพียงจุดถ่ายรูปยอดฮิตของนักท่องเที่ยว แต่ใครจะคาดคิดว่า... ที่ก้นสระตื้นเพียงแค่เข่านั้น จะซ่อน “ห้วงกาล” ที่เชื่อมต่อไปยังอีกโลกโลกที่สงครามยังไม่จบ ความรักยังไม่เริ่ม และ หญิงสาวจากอนาคต กำลังจะเป็นผู้กำหนดชะตาของบุรุษ“ฟ้า” หญิงสาวสายแกร่ง รักความยุติธรรม ไม่กลัวใครหน้าไหน ต่อให้เป็นแม่ทัพแคว้นฉินผู้แสนดุดันก็ตาม...“พลอย” สาวใจดีอารมณ์เย็น แต่เธอคือผู้หญิงที่องค์ชายแคว้นลู่ ไม่อาจควบคุมได้บุปผาสองกลีบบานสะพรั่งท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดแห่งสงครามและบุรุษผู้ไม่เคยศิโรราบต่อหญิงใด เมื่อทั้งคู่ก้าวลงสู่ห้วงกาล พวกเธอก็ไม่มีวันดิ้นรนหนีเพลิงร้อนสวาทอีกเลย...-------------------บทนำในห้วงเวลาที่หล
เทพธิดาสวาท บทส่งท้าย 2 [จบภาค]
โรงอาหารภายในโรงพยาบาลคราคร่ำไปด้วยผู้คน เสียงจอแจปนกลิ่นอาหารลอยคละคลุ้ง แต่ทั้งหมดนั้นดูเลือนรางไปสำหรับหลินหลินที่กำลังจ้องมองแก้วน้ำตรงหน้าอย่างเหม่อลอย หลังจากเหตุการณ์ที่สระโบราณเมื่อเช้า เธอก็ถูกส่งตัวมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล โดยมีอาการอ่อนเพลียและไข้ขึ้นเล็กน้อย เพื่อนสนิทอย่างพลอยและฟ้าที่มาเที่ยวด้วยกันก็ตามเฝ้าด้วยความเป็นห่วง“ฉันขอโทษนะแก ฉันเดินถอยชนแกตกลงไปในสระเอง ฉันขอโทษจริงๆ ฉันกลัวแทบตายว่าแกจะเป็นอะไรไป”“อืม... ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ แค่ตกน้ำ... ตกใจนิดหน่อย”"หลินหลิน... เธอโอเคแน่นะ หน้าซีดเชียว" พลอยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางวางมือลงบนหน้าผากของเพื่อนเบาๆ"ฉัน... ฉันมีเรื่องจะเล่าให้พวกแกฟัง" หลินหลินพูดเสียงแผ่ว ใบหน้ายังคงมีร่องรอยของความสับสนและอึดอัด พลอยกับฟ้ามองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าพร้อมรับฟังแล้วหลินหลินก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ตอนที่เธอพลัดตกลงไปในสระโบราณ และข้ามมิติไปสู่โลกอีกใบ เธอเล่าถึงการเป็น 'เทพธิดาแห่งชัยชนะ' การพบเจอกับบุรุษมากมาย
เทพธิดาสวาท บทส่งท้าย 1
บทส่งท้ายแสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องลงมาต้องร่างของหลินหลินที่นอนนิ่งอยู่บนโขดหิน ผิวเนียนขาวบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยจ้ำแดง ร่างกายอ่อนล้าจนแทบขยับไม่ได้ ดวงตาเหม่อมองท้องฟ้าสีเทาที่กำลังจะสว่าง หลอมรวมกับหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา หลงเทียนอี้ยังคงถูกมัดอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของพระองค์ซีดเผือดราวกับไร้ชีวิต ดวงตาแดงก่ำจากการอดหลับอดนอนและภาพที่บาดตาบาดใจเมื่อคืนกลุ่มทหารที่บัดนี้อิ่มหนำสำราญแล้ว เริ่มส่งเสียงเอะอะโวยวายอีกครั้ง พวกเขาเดินเข้ามาใกล้หลงเทียนอี้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน"เอาล่ะ ฮ่องเต้ต้าหยาง" หนึ่งในทหารเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยาบคาย "พวกเราอึ๊บเทพธิดาจนพอใจแล้ว บอกเลยว่าเสียวสุดๆ ขนาดรับศึกทีละห้าคน หอยของนางก็สู้ได้สบายๆ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะต้องชดใช้กรรมที่ก่อขึ้น!"หลงเทียนอี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พวกเจ้าจะทำอะไร!""เราจะนำตัวเทพธิดาแห่งชัยชนะไปมอบให้องค์ชายลู่หวังเฉียนแห่งแคว้นลู่ ส่วนหัวของเจ้า... เราจะนำไปมอบให้แคว้นจ
เทพธิดาสวาท บทที่ 17 รุมขย่มโยก 2
“อูวว...”กลุ่มทหารที่ตอนแรกส่งเสียงฮือฮาด้วยความหื่นกระหาย บัดนี้กลับเงียบงันไปชั่วขณะ พวกเขาจ้องมองร่างงามตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงงันผสมความปรารถนาอันรุนแรง เธอกำลังอยู่ในวงล้อมของชายฉกรรจ์ห้าคน แต่ละคนบึกบึนกำยำสมกับเป็นนักรบ แท่งหอกพองขยายด้วยกำหนัด มือไม้แต่ละคนอยู่ที่อาวุธของตนเอง รูดขึ้นรูดลงจนกระทั่งมันแข็งโด่เด่ สายตาจับจ้องมาที่ร่างของเธอราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายหลินหลินก้าวเดินอย่างสง่างามไปยังโขดหินใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเอนกายลงนอนบนโขดหินนั้นอย่างช้าๆ แขนเรียววางทอดข้างลำตัว ดวงตาหลับพริ้มราวกับยอมรับในชะตากรรมของตนเอง“เชิญลิ้มรสข้าได้ตามใจชอบเลย”ราวกับได้รับสัญญาณ พวกทหารก็กรูกันเข้ามารุมล้อมเทพธิดาอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความกระหายที่ถูกปลุกขึ้นมาจนสุดขีด เสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วบริเวณ นิ้วหยาบกร้านเริ่มสัมผัสผิวเนียนนุ่ม คลึงสองเต้า ไม่ก็แยงรูสาวของหลินหลินอย่างไม่เกรงใจ“ขาวอมชมพู บริสุทธิ์ผุดผ่อง ช่างงามนัก”แต่ละคนต่างทยอย "ชิมสวาท" จากเทพธิดาแห่งชัยชน
เทพธิดาสวาท บทที่ 17 รุมขย่มโยก 1
บทที่ 17 รุมขย่มโยกกลางป่าลึก ใต้เงาราตรีอึมครึมแสงจากกองไฟสาดส่องใบหน้าหลายชีวิตที่โอบล้อมอยู่รอบอดีตฮ่องเต้และเทพธิดา พวกเขาเดินทางข้ามภูเขา ทะลุผ่านป่าลึก หลีกเลี่ยงเส้นทางหลักที่เต็มไปด้วยทหารจากแคว้นต่างๆ ที่กำลังลาดตระเวนค้นหาผู้รอดชีวิตจากต้าหยาง หรือแม้กระทั่งฮ่องเต้ที่ตกอยู่ในสภาพสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกแล้ว ทั้งสองรู้ดีว่าการเอาชีวิตรอดนั้นยากเย็นแสนเข็ญ แต่ตราบใดที่ยังมีกันและกัน ความหวังเล็กๆ ก็ยังคงส่องประกายอยู่ในใจทว่าสภาพในตอนนี้เริ่มจนตรอกมากขึ้นทุกที ฝุ่นเปรอะ เปื้อนเลือด เสียงกระซิบกระซาบสะกดอากาศรอบกายให้แน่นขึง ดาบในมือทหารสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจกลั้น“แคว้นฉินไม่ยอมให้เราผ่านเข้าเมืองชายแดนด้วยซ้ำ มันมองพวกเราเหมือนสุนัข!”"ฝ่าบาท! พระองค์จะยังปกป้องนางอยู่อีกหรือ!? ถ้าไม่มีนาง แคว้นต้าหยางคงไม่ล่มสลาย!"เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ทำให้หลายคนพยักหน้ารับ"เทพธิดาเรอะ? ข้าบอก
قد تعجبك أيضًا
วังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.4K وجهات النظرคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.9K وجهات النظرท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.9K وجهات النظرลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.7K وجهات النظرเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง124 وجهات النظرต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ246 وجهات النظرเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน426 وجهات النظرเกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน
อวิ๋นมาวเฟย927 وجهات النظر
