LOGINบ้านสวนบนภูเขาไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้ออกแบบมาเพื่ออวดใคร มันเป็นเพียงบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินที่มองเห็นแนวเขาซ้อนกันไกลสุดสายตาเช้า ๆ มีหมอกบางลอยอ้อยอิ่งและเย็น ๆ มีลมพัดกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นใบไม้แห้งเข้ามาในบ้าน เป็นสถานที่ที่เวลาเหมือนเดินช้ากว่าที่อื่นดารินทร์เลือ
ค่ำวันนั้น โรงพยาบาลเงียบกว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะคนหายไปแต่เพราะเวลากำลังเคลื่อนช้าลงอย่างตั้งใจเหมือนเปิดพื้นที่ให้ใครบางคนได้คิด ได้ฟังเสียงหัวใจตัวเองโดยไม่ถูกเร่งรัดดารินทร์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ม่านสีอ่อนปลิวไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ามาเป็นจุดเล็ก ๆ กระจัดกระจายไม
เช้าวันใหม่ไม่ได้พาอะไรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงแดดที่ลอดผ่านม่านยังคงอ่อน อากาศในห้องพักฟื้นยังคงนิ่ง เสียงเครื่องมือแพทย์ยังดังเป็นจังหวะเดิม แต่ดารินทร์รู้รู้ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาขึ้นมาว่าบางอย่างในตัวเธอ ไม่เหมือนเดิมแล้วไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นไม่ใช่ความหวัง ไม่ใช่การตัดสินใจ มันเป็นเพียงความร
กลางดึกของคืนหนึ่งห้องพักฟื้นเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง ติ๊ด…ติ๊ด… ไม่ดังพอจะรบกวน แต่ก็ชัดพอจะย้ำเตือนว่าทุกชีวิตในห้องนี้ยังคงดำเนินอยู่ตามจังหวะของมันเองแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมข้างเตียงทอดลงมาอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นเท่าไร มันเพียงทำให
ห้องพักฟื้นในช่วงสายเงียบกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะไม่มีคนแต่เพราะทุกคนที่อยู่ในนั้นรู้ดีว่าไม่ควรพูดมากดารินทร์นั่งพิงหัวเตียงร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ความปวดเมื่อยยังแฝงอยู่ตามข้อต่อแต่หัวใจกลับนิ่งกว่าที่เคยเป็นมาในรอบหลายปีลูกชายถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนน้ำหนักเบา ตัวอุ่นบ่งบอกถึงความมีชีวิต ทุกกา
ความเงียบหลังคลอดไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงดารินทร์นอนนิ่งอยู่บนเตียง แสงอ่อนจากหน้าต่างส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ไม่จ้าเกินไป และไม่ได้สว่างเกินจะเป็น แต่เป็นแสงที่เหมาะกับการหายใจช้า ๆ เหมาะกับการฟังเสียงหัวใจของตัวเองร่างกายของเธออ่อนล้า เหมือนผ่านสงคร
@ไนท์คลับ“กว่าจะมานะมึง” กันต์พูดขึ้นเมื่อร่างสูงที่คุ้นตาเดินเข้ามาภายในห้องวีไอพี และไม่ลืมที่จะส่งแก้วเหล้าที่เตรียมไว้ให้อีกฝ่าย“งานเยอะ” เขาตอบเท่านั้นก่อนจะรับแก้วเหล้ามากระดกดื่มตามปกติ“ไอ้แม็คอะ” เมื่อภายในห้องมีเพียงเขาสองคนจึงเอ่ยถามหาเพื่อนอีกคนทันที“กำลังมา เห็นว่ามีงานด่วนเข้า” กันต
“ไปรับแฟนมาแล้วเหรอคะ?” เพราะอยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไรหากเขารู้แล้วว่าเธอรู้ว่าเขามีแฟน จึงได้เอ่ยถามออกไปอย่างถือวิสาสะ“อืม” เขาตอบเท่านั้น ไม่พูดอะไรต่อ ดารินทร์จึงไม่ถามอะไรต่อ อย่างน้อยเขาก็ไม่โกหกว่าตัวเองมีแฟน…เมื่อมาถึงชั้นที่เป็นชั้นของเขา ร่างสูงก็เดินนำหน้าคนตัวเล็กออกไป เท้าเล็ก ๆ ขอ
“คุณวินทัพคะ…หยุดเถอะค่ะ ไม่งั้นฉันจะขอยกเลิกสัญญาจ้างนะคะ” เมื่อเห็นว่าตัวเองหมดหนทางสู้และเขาก็ดูไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร่างบางจึงเอ่ยขู่ออกไป ไม่รู้ว่าได้ผลมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ขอหาทางได้สู้ก่อน“หึ…โอเค ไม่แกล้งแล้ว คุณไปเข้าห้องน้ำเถอะ” เขายกยิ้มพอใจขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานและไม่สนใจเ
@โรงพยาบาล SK ฉันลงจากรถด้วยความงุนงง พวกเขาพาฉันมาที่นี่ทำไมกัน? มีใครเป็นอะไรจริง ๆ งั้นเหรอ? นั่นมัน… “พี่วิน…” ฉันหลุดพูดชื่อของเขาออกมา สายตาของฉันทอดมองไปที่เขาที่ยืนสูบบุหรี่กับพี่ออกัสอยู่...พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่กันแน่ ฉันชักจะงงมากกว่าเดิมแล้วนะ หรือที่นี่มีใครอยู่กันแน่? “นี่จะเป็นค







