ตอนที่ 2 ก็คงเป็นเพื่อนกัน

ครบหนึ่งเดือนแล้วที่พิมพ์รตามาทำงานที่โรงแรมสี่ดาวในประเทศลาว งานที่นี่ไม่หนักมาก นักท่องเที่ยวที่เข้าพักส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักธุรกิจทั้งชาวไทย ชาวจีนรวมถึงชาวยุโรป การที่เธอพูดได้หลายภาษาจึงทำให้ได้รับคำชมจากพี่ปิ่นหัวหน้าแผนกอยู่บ่อยๆ

“เงินเดือนออกแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินดีไหม” ต้นอ้อเพื่อนร่วมงานคนไทยชวนพิมพ์รตาหลังจากที่ทั้งสองเลิกงานกะเช้าพร้อมกัน

“อือ อยากกินอะไรแซ่บๆ มีร้านแนะนำไหม” เธอถามต้นอ้อซึ่งทำงานที่นี่มาหกเดือนแล้ว

“มีสิ เปลี่ยนชุดเปลี่ยนชุดแล้วไปกันเลยนะซ้อนรถอ้อไป ร้านอยู่ไม่ไกล”

ร้านอาหารที่ต้นอ้อพามาทานเป็นร้านส้มตำรสเด็ดที่คนขายเป็นคนจังหวัดอุดรธานีที่มีสามีเป็นคนประเทศลาว

“อร่อยมากเลยอ้อ รสชาติถูกปากมากเลย หายคิดถึงบ้านเลย” พิมพ์รตาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างถูกใจ

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าพี่เขาทำอร่อย พวกผัดกะเพราก็ทำอร่อยนะ”

“สงสัยว่าต้องมาลองบ้างแล้วล่ะ”

“ถ้าจะมาก็บอกนะจะได้มาพร้อมกันหรือจะยืมรถอ้อมาก็ได้นะ”

“เพิร์ลว่าจะซื้อรถมอเตอร์ไซค์มือสองสักคันอ้อว่าดีไหม”

“ก็ดีนะ ไปไหนจะได้สะดวก แต่ยังไม่ต้องรีบซื้อก็ได้นะ เพิ่งเริ่มงานที่นี่เอง ยืมรถอ้อไปก่อนก็ได้”

“ขอบใจนะแต่ยืมบ่อยๆ ก็เกรงใจ”

“จะเกรงใจทำไมล่ะ อ้อก็ไม่ได้เอารถไปไหนอยู่แล้ว ถ้าอยากซื้อจริงก็รอทำงานสักพักก่อนก็ได้ เผื่อทนคิดถึงบ้านไม่ไหวกลับก่อนนะ” ต้นอ้อเสนออย่างใจดี

“กลับไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องอดทน เพิร์ลตั้งใจมาทำงานที่นี่เพื่อเก็บเงินจริงๆ”

“แล้วเพิร์ลวางแผนว่าจะทำงานที่นี่นานไหม”

“ก็ว่าจะสัก 3- 4 ปี แล้วอ้อล่ะ”

“ก็คงทำไปเรื่อยๆ เพราะเงินดีกว่าที่ไทยเยอะเลย แล้วบ้านอ้อก็อยู่แค่หนองคายเองนั่งรถไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้วล่ะ”

“ดีจังนะ คิดถึงก็แค่นั่งรถไป”

“พูดแบบนี้เดาว่าคิดถึงแฟนใช่ไหมล่ะ”

“ก็คิดถึงแฟนแล้วก็คิดถึงยายด้วย”

“ชวนแฟนมาเที่ยวสิ”

“เขางานยุ่งน่ะ”

“อยู่ห่างแบบนี้ไม่กลัวว่าเขาจะแอบมีคนอื่นเหรอ อ้อโทษที่ถามแบบนี้นะ เพราะผู้ชายไว้ใจไม่ค่อยได้หรอก อ้อเคยโดนนอกใจมาแล้ว”

“ถามว่ากลัวไหมก็กลัวนะ ตั้งแต่เป็นแฟนก็ไม่เคยห่างกันเลย แต่เพื่ออนาคตก็เลยต้องมาทำงานไกลถึงที่นี่ เพิร์ลทำงานที่ไทยมาหนึ่งปีเงินเดือนแทบไม่เหลือเก็บเลย เพิร์ลกับแฟนคุยกันไว้ว่าจะช่วยกันเก็บเงินแล้วจะสร้างเรือนหอน่ะ” พิมพ์รตาเล่าไปก็ยิ้มไปเมื่อคิดถึงอนาคตที่จะได้ใช้ชีวิตกับคนรัก

“ดีจัง ช่วยกันทำงานเก็บเงิน มีเป้าหมายที่ชัดเจนแบบนี้ก็ดีนะ จะได้มีแรงทำงาน” ต้นอ้อยิ้มเมื่อเห็นถึงความตั้งใจของเพื่อนร่วมงาน

ทั้งสองคนนั่งทานอาหารกันจนอิ่มจากนั้นต้นอ้อก็พาเธอไปชมเมืองเวียงจันทน์ก่อนจะพากันกลับมายังหอพักที่อยู่ด้านหลังของโรงแรมที่พวกเธอทำงาน

เมื่อถึงห้องแล้วพิมพ์รตาก็รีบอาบน้ำเพราะใกล้ถึงเวลาที่เธอกับคนรักจะวิดีโอคุยกันแล้ว

โทรศัพท์ดังตรงเวลาเหมือนกับทุกวัน

“คิดถึงจังครับ” ธนกฤตยิ้มทักทาย

“เพิร์ลก็คิดถึงคุณค่ะ”

“วันนี้เพิร์ลเหนื่อยไหม งานยุ่งหรือเปล่า แล้วมีแขกหนุ่มมาสนใจแฟนผมบ้างไหม”

“ไม่มีหรอกค่ะ แขกที่นี่มากันเป็นครอบครัว แต่ถึงจะมีใครมาสนใจเพิร์ลก็ไม่ยุ่งกับใครหรอกค่ะ คุณล่ะ เหนื่อยไหมดูหน้าเหมือนคนไม่ค่อยได้พักเลย”

“ผมรับงานแทนเพื่อนด้วยก็เลยไม่ค่อยมีเวลาพักเท่าไหร่”

“เหนื่อยแย่เลย แล้วคุณกินข้าวหรือยังคะ”

“ยังเลย เดี๋ยวผมจะออกไปกินข้าวกับรุ่นพี่แล้วเพิร์ลล่ะกินอะไรหรือยัง”

“กินแล้วค่ะ วันนี้เพิร์ลออกไปกินส้มตำกับเพื่อนที่ทำงานมาค่ะ เพื่อนพาไปขี่รถรอบเมืองมาด้วยค่ะ วิวสวยมากเดี๋ยวจะส่งรูปให้ดูนะคะ อยากให้คุณมาเที่ยวที่นี่จังค่ะ”

“เอาไว้มีโอกาสผมต้องหาเพิร์ลอยู่แล้วครับ คืนนี้คงคุยนานไม่ได้เดี๋ยวผมต้องไปที่ร้านแล้วล่ะ”

“ถ้ากินเหล้าก็อย่าขับรถนะคะเพิร์ลเป็นห่วง”

“ผมคงกินแค่นิดหน่อยครับ ไปกับรุ่นพี่ก็คงดื่มตามมารยาทนั่นแหละ เพิร์ลพักเถอะ ถ้ากลับมาถึงห้องแล้วผมจะไลน์บอกนะครับ”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้คนรักจากนั้นก็ล้มตัวลงนอน

ตั้งแต่มาทำงานที่นี่นอกจากไปทำงานแล้วเธอก็ไม่ได้ไปที่ไหนนอกจากขี่รถรอบเมืองวันนี้

พิมพ์รตาคิดถึงคนรักมากแต่ก็พยายามอดทนให้ได้มากที่สุดเพราะเงินเดือนที่ได้รับมันก็คุ้มมาก

หญิงสาวยังไม่ทันได้นอนโทรศัพท์ก็ดึงขึ้นมาอีกครั้ง

“ว่าไงเจน คิดถึงฉันใช่ไหมล่ะ”

“อือ พรุ่งนี้กินข้าวกันหน่อยไหม”

“แกพูดเหมือนฉันอยู่เมืองไทยเลยนะ ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันมาทำงานที่ลาว” พิมพ์รตาหัวเราะกับความขี้ลืมของเพื่อน

“อ้าวเหรอ งั้นแสดงว่าฉันตาฝาดไป”

“แล้วแกเห็นฉันที่ไหนล่ะ”

“ก็แถวๆ คอนโดแฟนแกนั่นแหละ ฉันมองไกลๆ ก็เลยคิดว่าเป็นแก” เจนแอบถอนหายใจเพราะคนที่เธอเห็นนั้นเดินควงแขนไปกับธนกฤตแฟนของพิมพ์รตา แต่จะบอกเพื่อนก็กลัวจะเป็นการเข้าใจผิดแล้วเพื่อนจะมีปัญหากับแฟน

“แกคงตาฝาดไปจริงๆ นั่นแหละ”

“แล้วเป็นยังไงบ้าง งานโอเคดีไหม”

“ก็ดีนะ อาจมีเหงาบ้างแต่วันนี้เห็นเงินเดือนแล้วก็พอจะยิ้มออก แล้วแกล่ะเจนงานโอเคไหม”

“อือ ก็เรื่อยๆ กับแฟนยังโอเคกันอยู่ใช่ไหม”

“แกถามอะไรแปลกๆ ฉันกับต้าก็คุยกันดีอยู่เมื่อกี้เขาก็เพิ่งวางสายไปเองนะ”

“ไปอยู่ไกลคงคิดถึงแย่เลยใช่ไหมล่ะ”

“ก็คิดถึงสิ แต่ก็ได้คุยกันทุกวัน”

“ถ้าฉันเป็นแกคงทนคิดถึงไม่ไหวแน่ๆ”

“ช่วงอาทิตย์แรกที่มาก็เกือบจะแย่เหมือนกันนะ แต่ตอนนี้เริ่มปรับตัวได้แล้ว”

“ฉันดีใจกับแกนะเพิร์ลที่งานลงตัว ความรักก็ลงตัว รีบเก็บเงินแล้วกลับมาอยู่ไทยนะ”

“นั่นแหละเป้าหมายของฉัน”

“แล้วแกเก็บเงินรวมบัญชีเดียวกับแฟนหรือเปล่า”

“ไม่หรอก ต่างคนต่างเก็บ ยายบอกว่าใส่บัญชีตัวเองไว้เวลาจะเอามาใช้จะได้สะดวก”

“ดีแล้วล่ะ ต่างคนต่างเก็บเผื่ออยากได้อะไรก็จะได้ซื้อเลยไม่ต้องรอถามอีกคนให้อึดอัด แต่แกก็อย่าเอาแต่ทำงานนะหาเวลาพักบ้าง ไปอยู่ที่นู่นคนเดียวถ้าไม่สบายขึ้นมาใครจะดูแลล่ะ”

“ขอบใจจะเจน ฉันจะดูแลตัวเอง ถ้าหยุดยาวจะกลับไปเลี้ยงชาบูนะ”

“ที่นั่นมีขายไหม”

“มีทุกอย่าง แต่ไม่มีเพื่อนกินน่ะสิ”

“ไงล่ะ บอกแล้วว่าอย่าไปทำงานไกลเพื่อน” เจนหัวเราะ

ทั้งสองคนคุยกันอีกสักพักก่อนที่เจนจะวางสาย แล้วเธอก็ดูรูปในมือถือที่เพิ่งถ่ายมาอีกครั้ง มองยังไงผู้ชายคนนั้นก็คือธนกฤตแต่ผู้หญิงที่เขาโอบอยู่นั้นไม่ใช่เพื่อนเธอ

“คิดมากไปหรือเปล่ายัยเจน เขาอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้” เธอพึมพำก่อนจะปิดไฟแล้วเข้านอน