로그인เพราะรู้สึกดีๆ กับรัฐชาอยู่แล้ว เมื่อเขาเอ่ยชวนพิมพ์รตาจึงทำตามหัวใจตัวเอง“เพิร์ลไปห้องพี่ต้นได้ไหมล่ะ เพิร์ลไม่อยากให้ใครรู้” ในเมื่อความต้องการมันตรงกัน เธอก็ไม่อยากปฏิเสธเสียงเรียกร้องลึกๆ ในร่างกายอีกต่อไปรัฐชาพยักหน้า ดวงตาที่มีประกายของความเร่าร้อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผสมกับแอลกอฮอล์ยังลอยคลุ้งรอบตัวเธอ ทำให้เขารู้สึกกระหายมากขึ้นไปอีก“ตามพี่มา” เขากระซิบข้างหูจนเธอขนลุก“ค่ะ”“เพิร์ลแน่ใจแล้วเหรอ เมามากจนไม่มีสติหรือเปล่า” เขาถามเสียงต่ำเมื่อพิมพ์รตาเข้ามานั่งในรถหญิงสาวเม้มริมฝีปาก เธอรู้ว่าเขากำลังเปิดโอกาสให้เธอเปลี่ยนใจ และนั่นทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม หากเขาฉวยโอกาสจากความเงียบหรือความเหงา เธออาจกลัวเขา แต่เขากลับหยุดและถามซ้ำอย่างจริงจัง“เพิร์ลยังรู้ตัวดีค่ะ แต่ถ้าพี่ต้นไม่สบายใจเราก็แยกกันตรงนี้”“พี่ไม่ได้ไม่สบายใจ พี่แค่ไม่อยากให้เพิร์ลตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจเพราะแค่เหงา” รัฐชายกมือขึ้นลูบเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแผ่วเบา“เราสองคนก็เหงาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” พิมพ์รตาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่แววตายังสั่นไหวประโยคนั้นทำให้รัฐชานิ่งไป เขาเองก็ไม่มี
รัฐชามาทำงานตามปกติเขาได้รับสายจากน้องสาวให้มาทานข้าวเย็นด้วยกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอแทนคุณที่โทรให้มารดาบินมาจากอเมริกาเพื่อมาสู่ขอชาริณจากเขาชายหนุ่มอยากปฏิเสธแต่เพราะคิดถึงคำพูดของพิมพ์รตาเขาจึงยอมเปิดให้น้องสาวหมั้นกับแทนคุณไว้ก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นทีหลังหลังจากงานหมั้นที่เรียบง่ายผ่านไปแล้วรัฐชาก็ลงไปนั่งดื่มที่ผับของโรงแรมโดยมีแทนคุณตามมาคุยแบบเปิดใจก่อนที่เขาจะขอตัวกลับรัฐชานั่งดื่มต่อ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่แทนคุณมาดูแลน้องสาวของเขาแทนคุณเป็นคนดีและเขาก็เคารพมาตลอด บางที่เขาควรจะโล่งใจที่ชาริณมีคนดีๆ อย่างแทนคุณมาดูแล“เฮ้อ....” เขาถอนหายใจก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก“เพิร์ลคิดว่าพี่ต้นจะต่อยกับคุณแทนแล้วนะคะ” พิมพ์รตาเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ“อ้าว....เพิร์ลมาดื่มเหมือนกันเหรอ” “ค่ะพี่ต้น อยู่ห้องคนเดียวมันเบื่อๆ ค่ะ” หญิงสาวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ อันที่จริงเมื่อครู่เธอหลับไปแล้วแต่ชาริณโทรมาขอร้องให้ช่วยตามมาดูที่ผับเพราะกลัวว่าแทนคุณกับพี่ชายของเธอจะมีเรื่องกัน“เพิร์ลมาทำงานที่นี่นานหรือยัง” ที่ผ่านมารัฐชาไม่เคยสนใจจะถามเร
พิมพ์รตาพารัฐชามานั่งดื่มในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย“พี่ต้นดูเครียดจังเลยนะคะ เรื่องน้องสาวเหรอคะ” หญิงสาวเสียงหวานพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้“ใช่ครับ พี่แค่อยากให้น้องเจอคนที่ดี” รัฐชาตอบแววตาของเขาเศร้าลงเมื่อนึกถึงแทนคุณ“แล้วแฟนของใบชาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ”“พี่แทนเป็นคนดีครับ ดีมากด้วย พี่เคยอยากให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อปิดบังความผิดหวัง“แล้วทำไมพี่ต้นถึงห้ามใบชาล่ะคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเหตุผลมันดูขัดแย้งกันไปหมด“พี่ไม่ได้ห้ามนะครับ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังจากคนที่พี่รักทั้งสองคน พี่ไว้ใจพี่แทนมาก ฝากน้องสาวให้เขาดูแลแต่กลายเป็นว่าทั้งสองแอบคบกัน มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันเหมือนคนโง่ที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียว”“เพิร์ลเข้าใจพี่ต้นนะคะ ถ้าเป็นเพิร์ลก็คงโกรธทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ”“งั้นที่พี่ทำก็ถูกต้องแล้วใช่ไหมล่ะที่ห้ามสองคนเจอกันจนกว่าจะมั่นใจว่ารักกันจริงไม่ใช่เพราะความเหงาหรือความใกล้ชิดเหมือนที่ผ่านมา”“ค่ะ พี่ต้นทำถูกแล้วในมุมของพี่ต้น” พิมพ์รตารู้สึกเห็นใจเขาที่โดนคนที่เขารักแอบทำอะไรลับหลัง“แล้วในมุมมองของเพิร์ลล่
พิมพ์รตาพาชาริณมายังร้านอาหารที่เธอเพิ่งจะแนะนำแทนคุณไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เมื่อมาถึงร้านเธอก็มองไปรอบๆ จนสะดุดตากับชายหนุ่มรูปร่างสูงที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร“นั่นไงใบชาคนที่พี่พูดถึง”พูดจบชาริณก็เดินเข้าไปกอดกับชายคนนั้น ทำให้พิมพ์รตารู้ทันทีว่าเขาคือคนรักของชาริณตามที่เคยเล่าให้ฟังขณะที่ทั้งสองยืดกอดกันอยู่ในร้านพิมพ์รตาก็มองยืนมองบริเวณหน้าร้านเพราะกลัวว่ารัฐชาจะมาเห็น“พี่เพิร์ลคะ นี่พี่แทนค่ะ คนที่ชาเล่าให้ฟัง” หญิงสาวแนะนำคนรักให้รู้จักกับเพื่อนใหม่ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งลง“ยินดีที่รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะคุณแทน”“พี่เคยเจอกันแล้วเหรอคะ”“ใช่ครับ คุณเพิร์ลเป็นคนแนะนำให้พี่มาทานข้าวที่นี่ทำให้พี่ได้เจอใบชา”“พี่เพิร์ลอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ต้นนะคะ” ชาริณร้องขอเสียงสั่น“แต่พี่ไม่รู้ว่าจะช่วยปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหน”“คุณเพิร์ลครับ ผมรู้ว่าคุณลำบากใจนะ แต่ผมอยากขอร้องว่าอย่าเพิ่งบอกนายต้นให้รู้ว่าผมมาที่นี่จนกว่าแม่ผมจะมาถึงได้ไหมครับ” แทนคุณขอร้องเพราะอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน“แล้วเพิร์ลต้องเก็บเรื่องนี้นานแค่ไหนคะ”“แค่สองวันครับ แม่ผมกำลังบินมาที่นี่ ตอนนี้คุณช่วยกันนายต้
ความเสียใจจากเรื่องคนรักยังไม่ทันจางหาย สายวันต่อมาพิมพ์รตาก็ได้รับสายจากป้าดวงใจว่าคุณยายเสียชีวิตแล้ว ตอนนี้กำลังนำร่างท่านไปที่วัด จากความหวังว่าคุณยายจะอาการดีขึ้นกลับกลายเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวรีบออกจากห้องพักของเจนแล้วไปซื้อชุดสีดำก่อนจะตรงไปที่วัด พอทราบกำหนดการต่างๆ แล้วพิมพ์รตาก็โทรไปลางานต่อ เธออยู่ส่งคุณยายจนทุกอย่างเรียบร้อยก็กลับไปทำงาน“เป็นอะไรหรือเปล่าเพิร์ล ยังคิดเรื่องคุณยายเหรอ” มะเหมี่ยวเพื่อนชาวลาวถามเมื่อเห็นว่าตั้งแต่กลับมาจากไทยพิมพ์รตาก็ดูเงียบไป จากคนที่เคยยิ้มแย้มกลับมีแววตาเหม่อลอย“แค่เหนื่อยนะ ไม่มีอะไรหรอก”“ก็ใครใช้ให้ทำงานเยอะขนาดนี้ล่ะ”“เพิร์ลลาไปหลายวันก็ต้องกลับมาทำงานชดเชยเวลาที่เพื่อนๆ เข้ากะแทน” เธออธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟัง ทุกคนรู้แค่ว่าคุณยายเธอเสียชีวิตแต่เรื่องที่เลิกกับแฟนหญิงสาวก็ไม่ได้บอกใคร“มันเรื่องสุดวิสัยนี่ แล้วคืนนี้เข้ากะกับใครเหรอ”“น่าจะเป็นพี่ตั้มนะ”“ค่อยยังชั่ว ถ้าเป็นเด็กใหม่คงเหนื่อยมาก”“พี่ปิ่นคงไม่ให้เด็กใหม่อย่างเพิร์ลเข้ากะกับเด็กใหม่หรอกนะ”“เพิร์ลก็ใหม่แค่สถานที่ แต่มีประสบการณ์มาแล้ว”“แต่มันก็ไม่เหมือนก
พิมพ์รตาต้องสลัดความเสียใจเรื่องธนกฤตออกเพราะมีเรื่องสำคัญรอเธออยู่ช่วงเที่ยงเธอรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าเยี่ยมคุณยาย ซึ่งหญิงสาวได้เข้าไปเยี่ยมท่านสิบนาที แต่มันเป็นสิบนาทีที่บีบหัวใจ เธอกุมมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายไว้แน่น ความรู้สึกผิดเกาะกินใจที่ตัวเองไปทำงานไกลบ้าน“คุณยายขา ถ้าเพิร์ลไม่ดื้อไปทำงานที่ลาวยายคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ เพิร์ลขอโทษคุณยายรีบตื่นมาคุยกับเพิร์ลนะคะ”เธอใช้เวลาสิบนาทีอย่างคุ้มค่า และเมื่อออกมาจากห้องลูกหลานคนอื่นของคุณยายก็ผลัดกันเข้าไปเยี่ยม และเหมือนว่าทุกคนกำลังทำใจกับการจากลาในครั้งนี้“ทำงานที่ลาวเป็นยังไงบ้างละเพิร์ล” น้าประนอมลูกสาวคนเล็กของคุณยายชวนคุย“ก็ดีค่ะน้านอม เงินเดือนได้เยอะกว่าที่นี่ สวัสดิการก็ดีค่ะ”“ทำงานเก็บเงินสักพักแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ”“ค่ะน้านอม แล้วน้านอมสบายดีไหมคะ”“น้าสบายดีจ้ะ ถ้าคุณยายอาการดีขึ้นแล้วไปเที่ยวหาน้าบ้างนะ” ประนอมที่ย้ายตามสามีไปอยู่แถวอีสานเอ่ยชวน“คะน้านอม”“แล้วเพิร์ลพักที่ไหนล่ะ พี่ดวงใจบอกว่าบ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่”“พักกับเพื่อนค่ะ น้านอมล่ะคะ”“น้าพักที่บ้านญาติจะ วันนี้น้าว่าจะกลับบ้านก่อนเอาไว้อีก







