ตอนที่ 7 ที่ปรึกษาจำเป็น

พิมพ์รตาพารัฐชามานั่งดื่มในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย

“พี่ต้นดูเครียดจังเลยนะคะ เรื่องน้องสาวเหรอคะ” หญิงสาวเสียงหวานพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้

“ใช่ครับ พี่แค่อยากให้น้องเจอคนที่ดี” รัฐชาตอบแววตาของเขาเศร้าลงเมื่อนึกถึงแทนคุณ

“แล้วแฟนของใบชาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ”

“พี่แทนเป็นคนดีครับ ดีมากด้วย พี่เคยอยากให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อปิดบังความผิดหวัง

“แล้วทำไมพี่ต้นถึงห้ามใบชาล่ะคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเหตุผลมันดูขัดแย้งกันไปหมด

“พี่ไม่ได้ห้ามนะครับ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังจากคนที่พี่รักทั้งสองคน พี่ไว้ใจพี่แทนมาก ฝากน้องสาวให้เขาดูแลแต่กลายเป็นว่าทั้งสองแอบคบกัน มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันเหมือนคนโง่ที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียว”

“เพิร์ลเข้าใจพี่ต้นนะคะ ถ้าเป็นเพิร์ลก็คงโกรธทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ”

“งั้นที่พี่ทำก็ถูกต้องแล้วใช่ไหมล่ะที่ห้ามสองคนเจอกันจนกว่าจะมั่นใจว่ารักกันจริงไม่ใช่เพราะความเหงาหรือความใกล้ชิดเหมือนที่ผ่านมา”

“ค่ะ พี่ต้นทำถูกแล้วในมุมของพี่ต้น” พิมพ์รตารู้สึกเห็นใจเขาที่โดนคนที่เขารักแอบทำอะไรลับหลัง

“แล้วในมุมมองของเพิร์ลล่ะคิดว่ายังไง”

“เพิร์ลว่าทั้งสองคนเองก็คงอึดอัดที่ต้องปิดบังพี่ต้นว่าคบกันอยู่ เพิร์ลว่าเขาน่าจะรักกันจริงนะคะ คุณแทนเขาไม่คิดจริงจังกับน้องสาวของพี่ต้นเขาก็คงไม่คบทั้งที่รู้ว่าจะมีปัญหาตามมาหรอกนะคะ เขารู้จักพี่ต้นดี เขาย่อมรู้ว่าพี่ต้นหวงน้องแค่ไหน แต่เขายังกล้าเสี่ยง นั่นแสดงว่าเขาคงถอยไม่ได้แล้วจริง ๆ”

“แล้วทำไมถึงไม่บอกพี่ตั้งแต่แรกล่ะ”

“ถ้าเขาบอกพี่ต้นจะยอมให้สองคนนั้นคบกันไหมล่ะคะ”

“พี่ว่าใบชายังเด็กนะ พี่อยากให้เรียนจบก่อนถึงมีแฟน”

“แต่เพิร์ลคุยกับใบชาแล้วนะคะ ใบชาบอกว่าก่อนหน้านี้เธอก็เคยมีแฟน พี่ต้นก็ห้ามแต่สุดท้ายก็ยอมให้คบกัน แล้วกับคุณแทนปัญหามันอยู่ตรงไหนล่ะคะ”

“พี่มองพี่แทนเป็นพี่ชายมาตลอด”

“มันไม่ดีเหรอคะที่ได้คนที่ไว้ใจมาดูแลน้องสาว เพิร์ลว่าบางครั้งความรักมันก็ห้ามกันไม่ได้หรอกค่ะ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุพี่ต้นลองปล่อยวางดูบ้างไหมคะ”

“แล้วพี่ต้องทำยังไง”

“ก็ให้เขาลองคบกันแล้วอยู่ในสายตาของพี่ต้นดีกว่า ถ้าคุณแทนไม่จริงใจคงไม่คบคนใกล้ตัวหรอกค่ะ เพราะถ้าเลิกกันก็ต้องเสียทั้งแฟนและเพื่อนนะคะ”

“พี่ใจแคบเกินไปใช่ไหมครับ”

“ไม่หรอกค่ะ เพิร์ลว่าพี่แค่รักทั้งสองคนมากแต่ที่ต่อต้านเพราะรู้สึกเสียหน้าแค่นั้นเอง มันไม่คุ้มเลยนะคะ ถ้าพี่ต้นห้ามคนที่เสียใจก็คือคนที่พี่ต้นรักทั้งสองคน” พิมพ์รตาวางมือลงบนหลังมือของรัฐชาเบา ๆ เชิงปลอบประโลม

รัฐชามองสบตาหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มและแววตาที่ดูจริงใจของพิมพ์รตาทำให้เขาเริ่มเคลิบเคลิ้ม ความโกรธแค้นที่มีต่อแทนคุณดูจะเจือจางลงชั่วขณะเมื่ออยู่ต่อหน้าสาวสวยคนนี้

“ขอบคุณนะเพิร์ลที่เตือนสติพี่” รัฐชาพยักหน้าแล้วยิ้ม โดยไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังติดกับดักที่แทนคุณวางไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานของหญิงสาวตรงหน้า

เขานั่งดื่มสักพักก็ถึงเวลาที่ต้องกลับ

“กลับคนเดียวได้ไหม”

“กลับได้ค่ะ เพิร์ลไม่ได้เมาแล้วหอพักก็อยู่ด้านหลังโรงแรมเองค่ะ พี่ต้นล่ะเมาไหม ขับรถไหวหรือเปล่าคะ”

“ไหวครับ กินแค่นี้ไม่เมาหรอก ขอบใจนะที่ชวนพี่มาดื่มแล้วยังช่วยพี่ดูแลน้องสาวด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปนะคะ” หญิงสาวเดินแยกกับเขาที่หน้าโรงแรม เธอรู้สึกผิดมากที่ช่วยเหลือชาริณให้ได้เจอกับคนรัก แต่การได้คุยกับชาริณก็รู้สึกเห็นใจและยิ่งได้เจอกับแทนคุณก็ยิ่งเห็นว่าทั้งสองคนรักกันมา อาจเป็นรัฐชาที่รักและหวงน้องสาวจนมากเกินไป

“ขอโทษนะพี่ต้น” เธอพึมพำระหว่างเดินกลับมาที่หอพัก

....

เย็นวันต่อมารัฐชาตั้งใจจะมารับน้องสาวไปทานข้าวเย็นและแน่นอนว่าเขาชวนพิมพ์รตาไปด้วย เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของเขาไปแล้ว

หลังทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารริมน้ำบรรยากาศดีเสร็จสิ้น รัฐชาก็จะเดินตามน้องสาวขึ้นไปบนห้องพักก่อนจะกลับไป แต่ก็เริ่มทำตามคำขอของชาริณอีกครั้ง

“พี่ต้นคะ คือเพิร์ลมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยค่ะ” พิมพ์รตาเอ่ยขึ้นขณะที่รัฐชากำลังจะเดินไปส่งชาริณที่ลิฟต์

“มีอะไรเหรอครับเพิร์ล”

“พอดีโน้ตบุ๊กของเพิร์ลที่มีปัญหานิดหน่อยค่ะแล้วเพิร์ลต้องใช้ทำรายงานสรุปยอดส่งผู้จัดการพรุ่งนี้เช้า พี่ต้นพอจะสละเวลาไปช่วยดูให้เพิร์ลที่หอหน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวขอร้องพลางทำหน้าเครียด

“พี่ต้นไปช่วยพี่เพิร์ลเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่เพิร์ลจะส่งงานไม่ทันนะคะ ไม่ต้องห่วงชาหรอกค่ะเดี๋ยวชาก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำนอนแล้วค่ะ”

“ช่วยเพิร์ลหน่อยนะคะพี่ต้น วันนี้เพิร์ลก็คิดว่าจะเอามาให้ฝ่ายไอทีดูแต่ก็ลืมไปเลย พอมาถึงที่นี่งานก็ยุ่งจนไม่มีเวลากลับไปเอา”

“ก็ได้ครับ พี่ไปนะใบชา”

รัฐชาเดินตามหญิงสาวมายังหอพักของเธอที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้

“พี่ขึ้นไปข้างบนได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะ” พิมพ์รตาเดินนำเขามาที่ห้องพักด้วยใจที่เต้นแรง เธอเคยพาใครมาที่นี่และไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงแต่เพราะอยากช่วยชาริณกับแทนคุณจึงจำเป็นต้องหลอกให้เขามาที่นี่

หญิงสาวหยิบโน้ตบุ๊กส่งให้ชายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยในหัวกำลังคิดหาคำแก้ตัวและคำขอโทษที่ทำให้เขาเสียเวลา

“มันก็เปิดได้ปกตินี่เพิร์ล”

“อ้าว เมื่อคืนตอนที่เพิร์ลใช้จู่ๆ มันก็รีสตาร์ทเองจากนั้นก็จอมืดไปเลยค่ะ”

“พี่ว่าเครื่องมันร้อนหรือมันอาจจะกำลังอัปเดตโปรแกรม พี่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากหรอกครับ ถ้าเกิดปัญหาอีกก็โทรบอกพี่แล้วกันนะ พี่จะถามเพื่อนให้”

“เพิร์ลคงไม่กล้ารบกวนพี่ต้นแล้วล่ะคะ คืนนี้เพิร์ลจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วจะเอาไปให้ฝ่ายไอทีของโรงแรมจัดการให้ ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ต้นเสียเวลา

“ไม่เป็นไร ถือว่าพี่ได้มาเที่ยวห้องเพิร์ลก็แล้วกันนะ แล้วทางโรงแรมให้อยู่ห้องละคนเหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่บางคนที่บ้านอยู่แถวนี้ก็จะกลับบ้านของตัวเอง”

“แบบนี้ก็ปลอดภัยดีนะ พี่ขอตัวกลับก่อนนะ เพิร์ลจะได้ทำงาน”

“พี่จะแวะไปหาใบชาอีกไหมคะ”

“คงไม่แล้วล่ะ พี่คงกลับบ้านพักเลย”

“พี่ต้นมีบ้านพักแล้วทำไมให้ใบชามาพักที่โรงแรมคะ”

“พี่ว่าที่นี่น่าจะสะดวกสบายและปลอดภัยกว่า”

“ค่ะ เดี๋ยวเพิร์ลไปส่งที่รถนะคะ”

“ไม่เป็นไรพี่กลับเองได้ เอาไว้เจอกันนะ”

“ค่ะพี่ต้น บ๊ายบายค่ะ”

รัฐชาเดินกลับมาที่รถ แต่ยังไม่ขับออกไปเขารู้สึกว่าช่วงนี้พิมพ์รตากับเขาสนิทกันมากขึ้นและการคุยกับเอก็ทำให้รู้สึกสบายใจ ความเครียดเรื่องน้องสาวก็ค่อยๆ ลดลงไปบ้าง

ชายหนุ่มหวังว่ากันชาริณออกมาจากแทนคุณในตอนนี้จะทำให้ทั้งสองคนรู้ใจตัวเองว่าที่คบกับเพราะความรักหรือเพราะความเหงา