ตอนที่ 8 แผลใจคนโสด

 

รัฐชามาทำงานตามปกติเขาได้รับสายจากน้องสาวให้มาทานข้าวเย็นด้วยกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอแทนคุณที่โทรให้มารดาบินมาจากอเมริกาเพื่อมาสู่ขอชาริณจากเขา

ชายหนุ่มอยากปฏิเสธแต่เพราะคิดถึงคำพูดของพิมพ์รตาเขาจึงยอมเปิดให้น้องสาวหมั้นกับแทนคุณไว้ก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นทีหลัง

หลังจากงานหมั้นที่เรียบง่ายผ่านไปแล้วรัฐชาก็ลงไปนั่งดื่มที่ผับของโรงแรมโดยมีแทนคุณตามมาคุยแบบเปิดใจก่อนที่เขาจะขอตัวกลับ

รัฐชานั่งดื่มต่อ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่แทนคุณมาดูแลน้องสาวของเขา

แทนคุณเป็นคนดีและเขาก็เคารพมาตลอด บางที่เขาควรจะโล่งใจที่ชาริณมีคนดีๆ อย่างแทนคุณมาดูแล

“เฮ้อ....” เขาถอนหายใจก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก

“เพิร์ลคิดว่าพี่ต้นจะต่อยกับคุณแทนแล้วนะคะ” พิมพ์รตาเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ

“อ้าว....เพิร์ลมาดื่มเหมือนกันเหรอ”  

“ค่ะพี่ต้น อยู่ห้องคนเดียวมันเบื่อๆ ค่ะ” หญิงสาวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ อันที่จริงเมื่อครู่เธอหลับไปแล้วแต่ชาริณโทรมาขอร้องให้ช่วยตามมาดูที่ผับเพราะกลัวว่าแทนคุณกับพี่ชายของเธอจะมีเรื่องกัน

“เพิร์ลมาทำงานที่นี่นานหรือยัง” ที่ผ่านมารัฐชาไม่เคยสนใจจะถามเรื่องนี้เพราะเขาเอาแต่กังวลเรื่องน้องสาว แต่วันนี้รู้สึกสบายใจขึ้นมากจึงเริ่มชวนเธอคุยอย่างผ่อนคลาย

“เกือบสองปีแล้วค่ะ”

“นานเหมือนกันนะ มาอยู่ไกลบ้านอบบนี้เหงาไหม”

“ก็มีบ้างค่ะ”

“แล้วทำไมถึงมาทำงานที่นี่ล่ะ”

“เงินเดือนเยอะกว่าที่ไทย ที่พักฟรี อาหารก็ฟรีค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามความจริงเพราะตั้งแต่มาทำงานที่นี่เธอมีเงินเก็บเยอะกว่าทำที่เมืองไทย

“แล้วจะอยู่ที่นี่ไปตลอดเหรอ” เขาเลิกคิ้วถามเพราะเห็นใจที่เธอต้องมาทำงานไกลบ้าน

“ตอนแรกที่คิดไว้ก็น่าจะทำสัก 3-4 ปีค่ะ แล้วก็กลับ แต่ตอนนี้ไม่รู้จะกลับไปทำไม” น้ำเสียงเบาลงเหมือนมีอะไรในใจ

“พี่ถามได้ไหมว่าเพราะอะไร” ไม่รู้เพราะอะไรถึงใส่ใจเรื่องเธอทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น

“เพิร์ลไม่เหลือใครต้องกลับไปหาแล้วค่ะ ก่อนมาที่นี่เพิร์ลมีแฟนค่ะ เขาทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งเงินเดือนสูงกว่าเพิร์ลมาก เพิร์ลไม่อยากให้เขาดูถูกก็เลยมาทำงานที่สาขานี้” หญิงสาวเล่าไปตามความจริง ผ่านมาสองปีแล้วเธอยังไม่ลืมเรื่องนั้นสักที

“แล้วทำไมถึงบอกว่าจะไม่กลับไปล่ะ” รัฐชาชวนคุยต่อเพราะตั้งแต่มาทำงานที่นี่ก็ไม่ค่อยมีเพื่อนและตอนนี้เขาก็เห็นพิมพ์รตาเป็นทั้งเพื่อนและที่ปรึกษา

“เราเลิกกันแล้วค่ะ เพิร์ลมาทำงานได้แค่สามเดือนเขาก็มีคนอื่น เพิร์ลรู้สึกว่าโชคดีมากที่เขาเผยธาตุแท้ออกมา” หญิงสาวหัวเราเบาๆ กับตลกร้ายที่มันเกิดขึ้น

“ฟังเหมือนไม่เสียใจเลยนะ”

“เสียใจสิคะ เพิร์ลร้องไห้อยู่หลายวันเลยค่ะ เลิกกับแฟนไม่ได้ไม่กี่วันคุณยายก็มาเสียไปอีกตอนนั้นเกือบรับไม่ไหวเลยค่ะ เกือบจะลาออกแล้ว”

“พี่ขอโทษที่สะกิดแผลนะ” เขารู้สึกผิดที่ถามเรื่องนี้ออกไป

“เพิร์ลไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้วคุณยายท่านก็อายุมากแล้วด้วยค่ะ” พิมพ์รตาหันมายิ้มแล้วยกแก้มดื่มต่อ

“ไม่คิดจะมีแฟนใหม่เหรอ”

“คิดค่ะ แต่ก็กลัวจะถูกนอกใจอีก ถ้าจะมีแฟนจริงๆ คงต้องหาคนที่ไม่คิดมากเรื่องระยะทางค่ะ แต่มันยากนะคะ” หญิงสาวถอนหายใจแล้วยกแก้วขึ้นมาจิบ

“แล้วเพิร์ลไม่เหงาเหรอ”

“เหงาค่ะ พี่ต้นล่ะมาทำงานที่นี่ไม่เหงาเหรอ ที่เที่ยวก็มีไม่เยอะเหมือนกรุงเทพเลยนะคะ”

“ก็มีเหงาบ้าง กะว่าใบชามาอยู่ด้วยแล้วจะดีขึ้น แต่เดี๋ยวใบชาก็ต้องกลับ”

“พี่ต้นก็พาแฟนมาอยู่ด้วยสิคะจะได้ไม่เหงา”

“พี่ไม่มีแฟนหรอก”

“พี่ต้นหล่อขนาดนี้จะไม่มีแฟนยังไงล่ะ” เธอมองอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่เพราะเขาทั้งหน้าตาดี หุ่นดีขนาดนี้คงยากที่จะโสด

“คนกำลังสร้างตัวอย่างพี่ไม่มีเวลาไปหาแฟนหรอกนะ ผู้หญิงเขาชอบคนที่มีพร้อมทุกอย่าง ก่อนหน้านี้พี่มีแฟน แต่พอพี่เอาแต่ทำงานเธอก็ขอเลิกเพราะพี่ไม่เวลาให้” เขาถอนหายใจเบาๆ

“ทำไมพี่ไม่บอกเธอไปล่ะว่าสร้างเนื้อสร้างตัวตอนนี้ อีกหน่อยก็จะสบาย รักกันก็ต้องยอมลำบากด้วยกัน แล้วพอถึงเวลาที่ประสบความสำเร็จก็จะมีความสุขไปพร้อมๆ กัน”

“เธอไม่อยากรอน่ะ คงอยากสบายวันนี้เลย” รัฐชานึกถึงเรื่องคนรักเก่าก็หน้าเศร้าขึ้นมา

“พี่ต้นจะเศร้าไปทำไมคะ ผู้หญิงไม่ได้มีคนเดียวสักหน่อย ถ้าพี่ประสบความสำเร็จแล้วพี่จะมีผู้หญิงอีกกี่คนก็ได้”

“มันก็จริง แต่ระหว่างนี้มันก็เหงา เพิร์ลก็เหงาเหมือนกันใช่ไหมล่ะ”

“ค่ะ ยอมรับทั้งเหงาทั้งโดดเดี่ยวเลยต้องกินเหล้าย้อมใจ” เธอยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแล้วสั่งมาอีกแก้วก่อนจะดื่มพรวดเดียวหมด

“ดื่มเยอะไปแล้ว เดี๋ยวก็เมาหรอก” ชายหนุ่มรีบเตือน

“เมาก็ดีค่ะ จะได้หลับสบาย เพิร์ลกลับก่อนนะ”

“ให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ต้นดื่มต่อเถอะ” หญิงสาวลงจากเก้าอี้แล้วเซจนเขาต้องรีบประคองไว้

“ยืนจะไม่ไหวแล้ว” เขาโอบเอวหญิงสาวไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาชิดจนได้กลิ่นหอมของหญิงสาวที่มันเด่นชัดกว่ากลิ่นแอลกอฮอล์

“พี่ต้น....” เธอรู้สึกถึงกระแสบางอย่างที่ส่งผ่าน

“ให้พี่ไปส่งนะ ได้ไหม” รัฐชามองตาหญิงสาวที่ฉ่ำปรือเพราะความเมา

“แค่ไปส่งนะ” เธอถอยออกมาเพราะกลัวเขาจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรง ตั้งแต่เลิกกับแฟนก็ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนแบบเขามาก่อน

“คิดว่าพี่จะทำอะไร” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ เขาไม่ใช่พวกอ่อนหัดที่ไม่รู้ว่าความเหงาที่เธอพูดต้องจัดการยังไง

“ใครจะไปรู้ล่ะ พี่ต้นบอกว่าเหงาแล้วอาจเห็นเพิร์ลเป็นของเล่นคลายเหงา”

“เพิร์ลก็เหงานี่....เรามาช่วยกันทำให้หายเหงาดีไหมล่ะ ไม่มีข้อผูกมัด แค่หาความสุข”

“พี่กำลังชวนเพิร์ลขึ้นเตียงใช่ไหม” เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ อย่างรู้ทัน

“ถ้าบอกว่าใช่ เพิร์ลจะโอเคไหมล่ะ ไหนๆ ก็เหงากันทั้งคู่แล้วนี่ ไปห้องพี่หรือห้องเพิร์ลล่ะ”

“พี่ต้น....” หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอนึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดมันออกมาโต้งๆ แบบนี้ ความตรงไปตรงมาของเขาทำให้สมองที่มึนเบลอด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งคิดหนัก พิมพ์รตายอมรับเต็มอกว่าเธอกำลังโหยหาความอบอุ่น และฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ทำให้ความยับยั้งชั่งใจมันลดต่ำลงทุกที

“โตๆ กันแล้ว ไม่ต้องอ้อมค้อม” เขาถามย้ำเพราะหลายเดือนมานี้เขาเครียดกับงานจนไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลย และเธอคนนี้ก็สวยถูกใจเขามากอีกด้วย