로그인공유
ตอนที่ 3 มันก็แค่ข้ออ้าง
게시일:
2026-10-28 21:39:02เข้าปลายเดือนที่สามพิมพ์รตาก็ได้รับสายจากป้าดวงใจที่โทรมาแจ้งว่าคุณยายลื่นล้มศีรษะกระแทกพื้นและตอนนี้ยังอยู่ในห้อง ICU อาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่
หญิงสาวรีบแลกกะทำงานกับเพื่อนจากนั้นก็นั่งเครื่องกลับมาเยี่ยมคุณยายทันที
“หมอบอกว่าให้พวกเราทำใจไงบ้างนะเพิร์ล” ป้าดวงใจบอกกับหลานสาว
“เพิร์ลขออยู่เฝ้าคุณยายที่นี่ได้ไหมคะป้าดวง”
“คุณหมอไม่ให้เขาเยี่ยมหรอกจ้ะ เราได้แค่ยืนมองท่านผ่านกระจก เพิร์ลได้เข้าไปที่บ้านหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ เพิร์ลมาเยี่ยมคุณยายก่อน”
“ที่บ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่นะ ไปพักที่บ้านป้าก่อน แต่ป้าไม่ได้เตรียมห้องไว้เลย หนูนอนที่ห้องรับแขกก่อนได้ไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะป้า เพิร์ลไปพักกับเพื่อนน่าจะสะดวกกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจจ้ะ ถ้าจะมาเยี่ยมอีกก็มาหลังเที่ยงนะ ช่วงนั้นหมอให้เข้าไปเยี่ยมข้างในได้ประมาณสิบนาที”
“ได้ค่ะป้า”
“เดี๋ยวป้าก็จะกลับแล้ว จะให้ป้าไปส่งที่บ้านเพื่อนไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะป้า เพิร์ลนั่งรถไปเองดีกว่า งั้นเพิร์ลไปก่อนนะคะ”
พิมพ์รตาเดินออกมาจากโรงพยาบาลแล้วเรียกรถให้ไปส่งที่คอนโดของคนรัก ระหว่างทางก็โทรหาเขาตลอด แต่ชายหนุ่มก็มีรับสาย เธอเดาว่าเขาอาจจะกลับมาที่ห้องแล้วเผลอหลับเพราะเหนื่อยจากการทำงาน
เมื่อวานเธอกับเขาได้คุยกันนิดเดียวเพราะเธอต้องรีบจัดการเรื่องงานและซื้อตั๋วกลับส่วนเขาเองช่วงนี้ก็งานยุ่ง จากที่วิดีโอคอลคุยกันทุกวันก็กลายเป็นการคุยโทรศัพท์สั้นๆ หรือไม่ก็ส่งข้อความหากันเท่านั้น
และการกลับมาครั้งนี้พิมพ์รตาก็ไม่ได้บอกธนกฤตเพราะอยากจะเซอร์ไพรส์เขาที่ห้องอยากจะเห็นหน้าเขาว่าดีใจแค่ไหนที่เธอกลับมา
เธอเดินมาหยุดที่หน้าห้องกดรหัสเปิดประตู แต่พอเปิดเข้าไปก็เห็นว่ามีรองเท้าผู้หญิงวางอยู่และมันก็ไม่ใช่รองเท้าของเธอ
พิมพ์รตามือเย็นเฉียบพยายามจะมองโลกในแง่ดีว่าอาจเป็นรองเท้าที่เขาซื้อมาให้เธอแต่พอดูขนาดรองเท้าแล้วมันก็ไม่ใช่
“รองเท้าของเพื่อนล่ะมั้ง” หญิงสาวสลัดความคิดร้ายๆ ออกจากหัวแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนเพราะคิดว่าเขาน่าจะอยู่ด้านใน
แต่ยังไม่ทันเปิดประตูก็ได้ยินเสียงคนคุยกันดังออกมาเสียก่อน
“มันดีมากพี่ต้า มิลล์มีความสุขที่สุดเลยค่ะ”
“พี่ก็เหมือนกันครับ”
“แล้วนอนกับมิลล์หรือพี่เพิร์ลมีความสุขมากกว่ากันล่ะคะ”
“ก็ต้องเป็นมิลล์สิครับ”
“แกล้งพูดเอาใจกันหรือเปล่าคะ พอแฟนตัวเองกลับมาก็มองไม่เห็นหัวมิลล์”
“ใครจะทำแบบนั้นล่ะครับ”
“แล้วเมื่อไหร่พี่จะบอกเลิกพี่เพิร์ลล่ะคะ มิลล์ไม่อยากหลบซ่อนแบบนี้นะ”
“รออีกไม่นานหรอกครับ”
คำตอบของธนกฤตทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกำหมัดแน่น น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอรู้สึกเหมือนคนโดนหักหลัง เธอไปทำงานเพื่อเก็บเงินสร้างอนาคต แต่เขากลับมีคนอื่นทั้งที่เธอไปทำงานแค่สามเดือนเท่านั้น
“แน่นะ”
“แน่สิ ตอนนี้พี่ก็โทรหาเขาน้อยลงแล้วนะ โทรไปก็คุยเหมือนเดิม น่าเบื่อจะตาย”
“แต่คืนไหนที่มิลล์ไม่มาค้างกับพี่ พี่ก็โทรหาใช่ไหมล่ะ มิลล์หึงนะคะ”
“ถ้าไม่อยากให้พี่โทรมิลล์ก็ค้างกับพี่สิครับ เก็บของแล้วมาอยู่กับพี่นะ เราจะได้เอากันทุกคืน”
“ข้อเสนอของพี่ต้าน่าสนใจนะคะ ว่าแต่จะไม่เบื่อเหรอ”
“เด็ดแบบนี้จะเบื่อได้ยังไงครับ คืนนี้ค้างด้วยกันนะ ตอนเช้าจะได้จัดก่อนไปทำงาน”
“พี่ต้าก็หื่นเกินไปแล้วนะ เดือนนี้พี่จัดจนน้องสาวมิลล์ไม่ได้พักเลยนะ”
“ก็น้องชายพี่มันชอบกินของอร่อยๆ นี่”
“ถ้าพี่อยากให้มิลล์ย้ายมายู่ด้วยพี่ต้าเอาชุดพี่เพิร์ลทิ้งไปได้ไหมคะ มันเกะกะลูกตาค่ะ”
“ชุดของพี่ พี่เก็บเองได้ไม่ต้องให้ใครมาเก็บหรอก” เสียงพูดพร้อมกับประตูห้องนอนที่เปิดออก
“พี่เพิร์ล....” หญิงสาวตกใจแล้วรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวอย่างรวดเร็ว
“เพิร์ลจะกลับมาทำไมบอก” ธนกฤตรีบคว้ากางเกงมาสวม
“ถ้าบอกก็ไม่ได้เห็นอะไรดีๆ สิคะ ” หญิงสาวกัดฟันพูดแล้วยกมือปาดน้ำตา
เธอเดินเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบของใช้และชุดของตัวเองลงกระเป๋าใบเล็กที่เคยเอามาทิ้งไว้ที่ห้องของเขา
เมื่อตรวจดูว่าเก็บทุกอย่างมาครบแล้วก็เดินออกมาจากห้องโดนมีธนกฤตวิ่งตามออกมา
“เดี๋ยวสิเพิร์ล” เขาคว้าข้อมือหญิงสาวไว้
“ปล่อยค่ะ” เธอสะบัดมือออกแล้วมองหน้าเขาด้วยความผิดหวัง
“ใจเย็นนะเพิร์ล ผมก็แค่เหงาไม่ได้จริงจังอะไร” ชายหนุ่มพูดเสียงเบาเพราะกลัวผู้หญิงที่อยู่ในห้องจะได้ยิน
“เห็นตำตาแบบนี้ยังจะแก้ตัวอะไรอีก ที่ผ่านมาเพิร์ลเป็นผู้หญิงที่โง่มาก แต่วันนี้เพิร์ลจะเลิกโง่แล้วค่ะ ขอให้มีความสุขกับผู้หญิงคนใหม่นะคะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้อง
เมื่อเข้ามาในลิฟต์พิมพ์รตาก็ร้องไห้อีกครั้งและโชคดีว่าไม่มีคนอื่นอยู่เลย วันนี้เธอเห็นอาการของคุณยายก็รู้สึกเสียใจมากพออยู่แล้ว เธอกะว่าจะมาหาคนรักมารับคำปลอบใจแต่มันกลับตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้พิมพ์รตาไม่รู้จะทำยังไงต่อ เธอไม่มีบ้านให้กลับจะไปอยู่กับป้าต้องนอนที่ห้องรับแขก
พิมพ์รตาหยิบโทรศัพท์มาเปิดหาโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลก่อนจะเรียกรถให้ไปส่งที่นั่น
เมื่อประตูห้องนอนปิดลงหญิงสาวก็ร้องไห้อย่างหนักอีกครั้ง เธอต้องไปทำงานที่อื่น เพื่ออนาคตแต่ไม่คิดเลยว่าคนที่ตั้งใจจะสร้างอนาคตไปด้วยกันกลับใช้ความห่างไกลเป็นข้ออ้างในการนอกใจ
โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าถือสั่นไม่หยุด ไม่จำเป็นต้องหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าใครโทรมา นอกจากโทรแล้วเขาส่งข้อความมาหาอย่างรัวๆ แต่พิมพ์รตาไม่คิดจะเปิดอ่านเพราะมันก็คงหนีไม่พ้นคำแก้ตัว แล้วเธอก็จัดการบล็อกทุกช่องทางการติดต่ออย่างเด็ดขาด
최신 챕터
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 9 คนเหงามาเจอกัน nc
เพราะรู้สึกดีๆ กับรัฐชาอยู่แล้ว เมื่อเขาเอ่ยชวนพิมพ์รตาจึงทำตามหัวใจตัวเอง“เพิร์ลไปห้องพี่ต้นได้ไหมล่ะ เพิร์ลไม่อยากให้ใครรู้” ในเมื่อความต้องการมันตรงกัน เธอก็ไม่อยากปฏิเสธเสียงเรียกร้องลึกๆ ในร่างกายอีกต่อไปรัฐชาพยักหน้า ดวงตาที่มีประกายของความเร่าร้อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผสมกับแอลกอฮอล์ยังลอยคลุ้งรอบตัวเธอ ทำให้เขารู้สึกกระหายมากขึ้นไปอีก“ตามพี่มา” เขากระซิบข้างหูจนเธอขนลุก“ค่ะ”“เพิร์ลแน่ใจแล้วเหรอ เมามากจนไม่มีสติหรือเปล่า” เขาถามเสียงต่ำเมื่อพิมพ์รตาเข้ามานั่งในรถหญิงสาวเม้มริมฝีปาก เธอรู้ว่าเขากำลังเปิดโอกาสให้เธอเปลี่ยนใจ และนั่นทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม หากเขาฉวยโอกาสจากความเงียบหรือความเหงา เธออาจกลัวเขา แต่เขากลับหยุดและถามซ้ำอย่างจริงจัง“เพิร์ลยังรู้ตัวดีค่ะ แต่ถ้าพี่ต้นไม่สบายใจเราก็แยกกันตรงนี้”“พี่ไม่ได้ไม่สบายใจ พี่แค่ไม่อยากให้เพิร์ลตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจเพราะแค่เหงา” รัฐชายกมือขึ้นลูบเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแผ่วเบา“เราสองคนก็เหงาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” พิมพ์รตาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่แววตายังสั่นไหวประโยคนั้นทำให้รัฐชานิ่งไป เขาเองก็ไม่มี
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 8 แผลใจคนโสด
รัฐชามาทำงานตามปกติเขาได้รับสายจากน้องสาวให้มาทานข้าวเย็นด้วยกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอแทนคุณที่โทรให้มารดาบินมาจากอเมริกาเพื่อมาสู่ขอชาริณจากเขาชายหนุ่มอยากปฏิเสธแต่เพราะคิดถึงคำพูดของพิมพ์รตาเขาจึงยอมเปิดให้น้องสาวหมั้นกับแทนคุณไว้ก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นทีหลังหลังจากงานหมั้นที่เรียบง่ายผ่านไปแล้วรัฐชาก็ลงไปนั่งดื่มที่ผับของโรงแรมโดยมีแทนคุณตามมาคุยแบบเปิดใจก่อนที่เขาจะขอตัวกลับรัฐชานั่งดื่มต่อ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่แทนคุณมาดูแลน้องสาวของเขาแทนคุณเป็นคนดีและเขาก็เคารพมาตลอด บางที่เขาควรจะโล่งใจที่ชาริณมีคนดีๆ อย่างแทนคุณมาดูแล“เฮ้อ....” เขาถอนหายใจก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก“เพิร์ลคิดว่าพี่ต้นจะต่อยกับคุณแทนแล้วนะคะ” พิมพ์รตาเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ“อ้าว....เพิร์ลมาดื่มเหมือนกันเหรอ” “ค่ะพี่ต้น อยู่ห้องคนเดียวมันเบื่อๆ ค่ะ” หญิงสาวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ อันที่จริงเมื่อครู่เธอหลับไปแล้วแต่ชาริณโทรมาขอร้องให้ช่วยตามมาดูที่ผับเพราะกลัวว่าแทนคุณกับพี่ชายของเธอจะมีเรื่องกัน“เพิร์ลมาทำงานที่นี่นานหรือยัง” ที่ผ่านมารัฐชาไม่เคยสนใจจะถามเร
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 7 ที่ปรึกษาจำเป็น
พิมพ์รตาพารัฐชามานั่งดื่มในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย“พี่ต้นดูเครียดจังเลยนะคะ เรื่องน้องสาวเหรอคะ” หญิงสาวเสียงหวานพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้“ใช่ครับ พี่แค่อยากให้น้องเจอคนที่ดี” รัฐชาตอบแววตาของเขาเศร้าลงเมื่อนึกถึงแทนคุณ“แล้วแฟนของใบชาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ”“พี่แทนเป็นคนดีครับ ดีมากด้วย พี่เคยอยากให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อปิดบังความผิดหวัง“แล้วทำไมพี่ต้นถึงห้ามใบชาล่ะคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเหตุผลมันดูขัดแย้งกันไปหมด“พี่ไม่ได้ห้ามนะครับ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังจากคนที่พี่รักทั้งสองคน พี่ไว้ใจพี่แทนมาก ฝากน้องสาวให้เขาดูแลแต่กลายเป็นว่าทั้งสองแอบคบกัน มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันเหมือนคนโง่ที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียว”“เพิร์ลเข้าใจพี่ต้นนะคะ ถ้าเป็นเพิร์ลก็คงโกรธทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ”“งั้นที่พี่ทำก็ถูกต้องแล้วใช่ไหมล่ะที่ห้ามสองคนเจอกันจนกว่าจะมั่นใจว่ารักกันจริงไม่ใช่เพราะความเหงาหรือความใกล้ชิดเหมือนที่ผ่านมา”“ค่ะ พี่ต้นทำถูกแล้วในมุมของพี่ต้น” พิมพ์รตารู้สึกเห็นใจเขาที่โดนคนที่เขารักแอบทำอะไรลับหลัง“แล้วในมุมมองของเพิร์ลล่
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 6 กับดักรอยยิ้ม
พิมพ์รตาพาชาริณมายังร้านอาหารที่เธอเพิ่งจะแนะนำแทนคุณไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เมื่อมาถึงร้านเธอก็มองไปรอบๆ จนสะดุดตากับชายหนุ่มรูปร่างสูงที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร“นั่นไงใบชาคนที่พี่พูดถึง”พูดจบชาริณก็เดินเข้าไปกอดกับชายคนนั้น ทำให้พิมพ์รตารู้ทันทีว่าเขาคือคนรักของชาริณตามที่เคยเล่าให้ฟังขณะที่ทั้งสองยืดกอดกันอยู่ในร้านพิมพ์รตาก็มองยืนมองบริเวณหน้าร้านเพราะกลัวว่ารัฐชาจะมาเห็น“พี่เพิร์ลคะ นี่พี่แทนค่ะ คนที่ชาเล่าให้ฟัง” หญิงสาวแนะนำคนรักให้รู้จักกับเพื่อนใหม่ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งลง“ยินดีที่รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะคุณแทน”“พี่เคยเจอกันแล้วเหรอคะ”“ใช่ครับ คุณเพิร์ลเป็นคนแนะนำให้พี่มาทานข้าวที่นี่ทำให้พี่ได้เจอใบชา”“พี่เพิร์ลอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ต้นนะคะ” ชาริณร้องขอเสียงสั่น“แต่พี่ไม่รู้ว่าจะช่วยปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหน”“คุณเพิร์ลครับ ผมรู้ว่าคุณลำบากใจนะ แต่ผมอยากขอร้องว่าอย่าเพิ่งบอกนายต้นให้รู้ว่าผมมาที่นี่จนกว่าแม่ผมจะมาถึงได้ไหมครับ” แทนคุณขอร้องเพราะอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน“แล้วเพิร์ลต้องเก็บเรื่องนี้นานแค่ไหนคะ”“แค่สองวันครับ แม่ผมกำลังบินมาที่นี่ ตอนนี้คุณช่วยกันนายต้
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 5 บาดแผลซ้อนบาดแผล
ความเสียใจจากเรื่องคนรักยังไม่ทันจางหาย สายวันต่อมาพิมพ์รตาก็ได้รับสายจากป้าดวงใจว่าคุณยายเสียชีวิตแล้ว ตอนนี้กำลังนำร่างท่านไปที่วัด จากความหวังว่าคุณยายจะอาการดีขึ้นกลับกลายเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวรีบออกจากห้องพักของเจนแล้วไปซื้อชุดสีดำก่อนจะตรงไปที่วัด พอทราบกำหนดการต่างๆ แล้วพิมพ์รตาก็โทรไปลางานต่อ เธออยู่ส่งคุณยายจนทุกอย่างเรียบร้อยก็กลับไปทำงาน“เป็นอะไรหรือเปล่าเพิร์ล ยังคิดเรื่องคุณยายเหรอ” มะเหมี่ยวเพื่อนชาวลาวถามเมื่อเห็นว่าตั้งแต่กลับมาจากไทยพิมพ์รตาก็ดูเงียบไป จากคนที่เคยยิ้มแย้มกลับมีแววตาเหม่อลอย“แค่เหนื่อยนะ ไม่มีอะไรหรอก”“ก็ใครใช้ให้ทำงานเยอะขนาดนี้ล่ะ”“เพิร์ลลาไปหลายวันก็ต้องกลับมาทำงานชดเชยเวลาที่เพื่อนๆ เข้ากะแทน” เธออธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟัง ทุกคนรู้แค่ว่าคุณยายเธอเสียชีวิตแต่เรื่องที่เลิกกับแฟนหญิงสาวก็ไม่ได้บอกใคร“มันเรื่องสุดวิสัยนี่ แล้วคืนนี้เข้ากะกับใครเหรอ”“น่าจะเป็นพี่ตั้มนะ”“ค่อยยังชั่ว ถ้าเป็นเด็กใหม่คงเหนื่อยมาก”“พี่ปิ่นคงไม่ให้เด็กใหม่อย่างเพิร์ลเข้ากะกับเด็กใหม่หรอกนะ”“เพิร์ลก็ใหม่แค่สถานที่ แต่มีประสบการณ์มาแล้ว”“แต่มันก็ไม่เหมือนก
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 4 ดีที่รู้ก่อน
พิมพ์รตาต้องสลัดความเสียใจเรื่องธนกฤตออกเพราะมีเรื่องสำคัญรอเธออยู่ช่วงเที่ยงเธอรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าเยี่ยมคุณยาย ซึ่งหญิงสาวได้เข้าไปเยี่ยมท่านสิบนาที แต่มันเป็นสิบนาทีที่บีบหัวใจ เธอกุมมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายไว้แน่น ความรู้สึกผิดเกาะกินใจที่ตัวเองไปทำงานไกลบ้าน“คุณยายขา ถ้าเพิร์ลไม่ดื้อไปทำงานที่ลาวยายคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ เพิร์ลขอโทษคุณยายรีบตื่นมาคุยกับเพิร์ลนะคะ”เธอใช้เวลาสิบนาทีอย่างคุ้มค่า และเมื่อออกมาจากห้องลูกหลานคนอื่นของคุณยายก็ผลัดกันเข้าไปเยี่ยม และเหมือนว่าทุกคนกำลังทำใจกับการจากลาในครั้งนี้“ทำงานที่ลาวเป็นยังไงบ้างละเพิร์ล” น้าประนอมลูกสาวคนเล็กของคุณยายชวนคุย“ก็ดีค่ะน้านอม เงินเดือนได้เยอะกว่าที่นี่ สวัสดิการก็ดีค่ะ”“ทำงานเก็บเงินสักพักแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ”“ค่ะน้านอม แล้วน้านอมสบายดีไหมคะ”“น้าสบายดีจ้ะ ถ้าคุณยายอาการดีขึ้นแล้วไปเที่ยวหาน้าบ้างนะ” ประนอมที่ย้ายตามสามีไปอยู่แถวอีสานเอ่ยชวน“คะน้านอม”“แล้วเพิร์ลพักที่ไหนล่ะ พี่ดวงใจบอกว่าบ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่”“พักกับเพื่อนค่ะ น้านอมล่ะคะ”“น้าพักที่บ้านญาติจะ วันนี้น้าว่าจะกลับบ้านก่อนเอาไว้อีก
