ลักลอบเข้าตำหนัก

‘คนยืนพูดไม่ปวดเอว’

“มิเป็นนางย่อมมิเข้าใจหรือ”

ไป่มู่ชิงพึมพำออกมาเสียงเบา ข้อความบนแผ่นกระดาษที่จางกุ้ยเฟยเขียนให้นางมีเพียงเท่านี้จริงๆ

แต่นั่นกลับทำให้หัวคิ้วทั้งสองขมวดติดกันแน่น ในใจรู้สึกเชื่อมั่นไปมากกว่าครึ่งว่าจางกุ้ยเฟยย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของไป่ลู่อี้อย่างแน่นอน

หญิงสาวสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้หมอน หยิบเอากระดาษแผ่นที่ได้จากตำหนักเฉียนชิงออกมา คราวนี้ถึงได้มีสีหน้าไม่สบายใจเป็นทวีคูณ

ลายมือที่ปรากฏอยู่ในกระดาษสวยงามทั้งคู่ ทว่ากลับมิใช่ลายมือเดียวกัน...

แล้วตกลงจางกุ้ยเฟยเป็นคนดีหรือร้ายกันแน่!

ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ทิ้งตัวลงบนพื้นเตียงในขณะที่หลี่หยู่นิ่วหน้า

“พระชายา...”

“ข้าคิดว่าข้าต้องหาโอกาสเข้าไปที่ตำหนักพี่สามสักครั้ง”

“พระชายาจะเข้าไปได้อย่างไรกัน การเข้าวังแต่ละครั้งมิใช่เรื่องง่าย มิหนำซ้ำท่านอ๋องยังมิเคยมีท่าทีโปรดปรานท่านเลย”

ไป่มู่ชิงขบกัดริมฝีปาก นิ้วก็เคาะลงบนเตียงอย่างครุ่นคิด

“หากเข้าไปอย่างถูกต้องมิได้ เราก็อย่าให้ผู้ใดรู้สิ”

----------------------------------------------------------

หลายชั่วยามแล้ว ก็ยังมิมีผู้ใดปรากฎกายเข้ามาในจวน...

ฉู่ซูเหยียนขบกรามติดกันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน เขาอุตส่าห์นั่งรออยู่นานจนพระอาทิตย์ตก ถึงตอนนี้ก็ยังมิมีเงาร่างใดย่างกรายเข้ามาในจวนชินหวังฝู่เลยแม้แต่ร่างเดียว!

สตรีผู้นั้นถึงกับกล้าพูดปดต่อเขาเชียวหรือ!!

“หมางกั๋ว”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าบอกว่าพระชายาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใช่หรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งคนขึ้นไปดู บนนั้นมีอะไร”

บางทีนางอาจจะซุกซ่อนอะไรไว้ก็ได้!!

“พ่ะย่ะค่ะ”

หมางกั๋วเอ่ยรับคำสั่งก่อนจะเลี่ยงออกไป

จอกน้ำชาตรงหน้าถูกยกขึ้นซดรวดเดียวคล้ายต้องการดับความร้อนรุ่มที่อยู่ในใจ ความรู้สึกอยากกระชากคอนางมาเค้นถามความจริงอัดอั้นอยู่ในอก

จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเพราะเหตุผลอะไรฮ่องเต้ถึงได้มั่นใจนักว่าองค์หญิงเก้าแห่งเหอเป่ยจะช่วยเหลือเขาได้ ถึงแม้นางจะมิใช่คนของ

องค์รัชทายาท ทว่าแต่ละวันที่นางทำมีอะไรที่เขาไว้ใจได้บ้าง!

ระหว่างที่รอดูเหมือนว่าฉู่ซูเหยียนจะมีเรื่องคิดไม่ตกอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องขององค์รัชทายาทและความเคลือบแคลงต่อไป่มู่ชิง ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วนางมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่หรือไม่

“ท่านอ๋อง”

เสียงเรียกของหมางกั๋วทำให้ฉู่ซูเหยียนละความสนใจจากความคิดของตัวเอง มองดูร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่าลงพร้อมทั้งยื่นอะไรบางอย่างออกมาด้านหน้า และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มยิ่งขบกัดริมฝีปากแน่น

ผ้าผืนสีขาวบางและลูกนกตัวสีฟ้าจ้องมองมาตาใส!

“ทะ...ท่านอ๋อง พวกกระหม่อมหาได้เล่นตลก โปรดระงับโทสะก่อนเถิด!”

ไม่ทันที่ฉู่ซูเหยียนจะได้เอ่ยอะไรออกมาด้วยซ้ำ หมางกั๋วที่รับรู้ถึงความหนาวเย็นรีบอธิบายอย่างว่องไวราวกับหากช้าไปมากกว่านี้ชีวิตของเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก

อ๋องแปดแห่งถงเยว่ยังคงแน่นิ่ง

“บนกิ่งไม้ต้นนั้นมีเพียงรังนกและลูกนกตัวนี้เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” ไม่ว่าเปล่ายังยกก้อนกลมในมือออกมายืนยัน

ชายหนุ่มเค้นเสียงหึในลำคอขึ้นครั้งหนึ่ง

“เอากลับไปคืนที่มันเสีย”

“เข้าวัง...เข้าวัง...เข้าวัง”

เสียงแหลมเล็กดังขึ้นก่อนที่หมางกั๋วจะได้รับคำสั่ง หากแต่นั่นกลับทำให้ฉู่ซูเหยียนมองอย่างแปลกประหลาด ก้าวเข้ามาใกล้

“ส่งมาให้ข้าดูหน่อย”

มือหยาบหนาเอื้อมไปรับลูกนกน้อยอย่างระมัดระวัง อีกทั้งยังสบตาใสๆ นั่นแน่นิ่ง ปีกทั้งสองพยายามขมับไปมาแต่ดูเหมือนจะไม่มีแรงเอาเสียเลย

หรือว่า...

“เจ้าบาดเจ็บหรือ” เสียงทุ้มพึมพำกระซิบเบา

“เข้าวัง...เข้าวัง”

คราวนี้ฉู่ซูเหยียนถึงได้ขมวดคิ้ว หากฟังความไม่ผิดนกนี่กำลังเลียนประโยคบางอย่าง แต่ก็หาใช่เรื่องแปลกประหลาดแต่อย่างใด เพราะเจ้านกนี่เป็นนกแก้วชนิดหนึ่งที่สามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้นั่นเอง

ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใจนั่นคือความหมายของประโยคนั่นต่างหาก!

ก่อนหน้านี้ไป่มู่ชิงเอานกนั่นออกมาจากเรือนเซียงอี้ เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้านี่จะได้ยินนางสนทนากับคนของนาง มันก็เลยจดจำแล้วนำมาพูดซ้ำๆ อยู่แบบนี้

เข้าวังหรือ...

นางมีแรงจูงใจอะไรในการเข้าไปที่นั่น

ยังไม่ทันที่จะคิดตกด้วยซ้ำ จู่ๆ เสียงเท้าหนึ่งก็ย่ำเข้ามาในเรือน แสดงถึงความร้อนใจอยู่เก้าในสิบส่วน

“ทูลท่านอ๋อง มีรายงานด่วนพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่ซูเหยียนพยักหน้า ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใด

“เมื่อครู่นี้พระชายาแต่งกายเช่นบุรุษ ออกจากเรือนเซียงอี้ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

รายงานนั่นทำให้ดวงตาพยัคฆ์มืดครึ้ม มิหนำซ้ำหางตายังกระตุกเล็กน้อยอีกด้วย!

คนรายงานเองก็กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง เม็ดเหงื่อผุดพรายอยู่ตามกรอบหน้า เอ่ยถามต่อด้วยความไม่มั่นใจ

“ท่านอ๋องจะให้คนเข้าไปห้ามหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง” ฉู่ซูเหยียนหลุบตาต่ำลง ส่งลูกนกในมือไปให้หมางกั๋วที่รอรับอยู่แล้วอย่างรู้งาน “...เตรียมชุด”

----------------------------------------------------------------------

“ทางสะดวกเพคะ”

หลี่หยู่กวักมือไหว เรียกให้ร่างบอบบางที่เคยสวมใส่อาภรณ์สตรีงดงามเดินเลียบไปตามต้นไม้ใหญ่เพื่อไปหลังจวนชินหวังฝู่ที่มืดครึ้ม มีเพียงแสงจากจันทราและตะเกียงเท่านั้นที่ส่องสว่างให้เห็นทาง

ไป่มู่ชิงในชุดบุรุษสีดำกลมกลืนไปกับรัตติกาลค่อยๆ ย่างเท้าออกไปตามที่หลี่หยู่ให้สัญญาณ ในที่สุดก็ชะเง้อมองกำแพงสูงใหญ่อย่างตัดสินใจ

หึ! ความปลอดภัยของจวนอ๋องแปดช่างต่ำเสียจริง เหลือทางเข้าออกที่ปลอดผู้คนมากมาย นี่ถ้าหากมีผู้ร้ายมาเยือนมิต้องตายกันหมดหรืออย่างไร!

หญิงสาวคิดค่อนขอดในใจ เห็นได้ชัดว่าเจ้าของจวนปล่อยปละละเลยความปลอดภัยมากเกินไปแล้ว

เป็นแบบนี้ก็ดี...ย่อมเป็นประโยชน์ต่อนาง

“เจ้าเฝ้าอยู่ที่เรือนเซียงอี้ ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาดว่าข้ามิอยู่ในเรือน”

“พระชายาจะไปผู้เดียวจริงๆ หรือเพคะ”

หลี่หยู่ถามอย่างเป็นห่วง มิได้ตอบรับคำสั่งของอีกฝ่ายในทันที

“เจ้าใช้วิชาตัวเบาได้หรือไม่ หากไม่ก็ทำตามที่ข้าสั่งเอาไว้เถิด”

ประโยคนั่นทำให้นางกำนัลคนสนิทลอบถอนหายใจออกมาแรงๆ ได้แต่รับคำแล้วมองร่างชุดดำของเจ้านายที่เหาะทะยานออกไปจากกำแพงจวน

ไป่มู่ชิงมองดูถนนหนทางที่ดูเงียบกว่าตอนกลางวันไปบ้าง ลัดเลาะไปตามหลังคาเรือนด้วยฝีเท้าอันเบากริบจนกระทั่งไปจนถึงกำแพงวังหลวง

มาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวก็ได้แต่ครุ่นคิดอย่างเป็นกังวล จากการที่ลอบสังเกตเวรยามเมื่อคราวก่อนเห็นได้ชัดว่ามีทหารคุ้มกันอยู่มากมาย เรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดคือนางจะเข้าไปภายในได้อย่างไร

ร่างเล็กค่อยๆ ชะเง้อมองดูลาดเลาอย่างตรวจตราก่อนที่หัวคิ้วทั้งสองจะขมวดติดกันยุ่ง ไป่มู่ชิงค่อยๆ ทะยานตัวไปรอบบริเวณท่ามกลางความเงียบสงัด ก่อนจะหยุดลงที่จุดหนึ่งบริเวณหลังวังหลวง

ประตูด้านหลังมีเวรยามเฝ้าเพียงไม่กี่คน ดูบางตากว่าบริเวณอื่นๆ จนนางต้องหยุดมอง ประเมินแล้วหากนางเข้าไปอย่างถูกจังหวะ ก็อาจจะรอด

แต่ถ้าไม่เล่า...

อ๋องแปดผู้นั้นจะช่วยนางในฐานะพระชายาหรือไม่นะ!

แต่นางไม่มีเวลาแล้ว...