กลับจวน

เกือบแล้ว...

เกือบถูกจับติดแล้ว!

ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่เมื่อก้าวออกจากตำหนักเฉียนชิงได้ มือที่กำแผ่นกระดาษไว้ล้วงเข้าไปซุกซ่อนไว้ในเสื้อตัวใน

“เหตุใดเสด็จพ่อถึงเรียกเจ้าเข้าเฝ้า”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้ง รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก่อนจะถลึงตามองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าบุรุษใกล้ตายเจ้าของจวนชินหวังฝู่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังนางด้วยใบหน้าถมึงทึง

“หม่อมฉัน...” ว่าไปแล้วก็เหลือบมองจางกุ้ยเฟยที่ยืนดูอยู่ห่างๆ “เสด็จพ่อเพียงแค่มอบของใช้พี่สามให้หม่อมฉันเพื่อคลายความคิดถึงเพคะ”

เอ่ยออกไปแล้วก็อยากยกมือตบปากตัวเองแรงๆ สักครั้ง แม้แต่แรงจะลุกนั่งฮ่องเต้ยังไม่สามารถกระทำได้ นับประสาอะไรกับการสนทนากับนางเรื่องพี่สามกัน!

และก็เป็นดังคาดเมื่อฉู่ซูเหยียนกระตุกยิ้มเหี้ยม

ทว่า...กลับไม่เอ่ยวาจากับนางแม้แต่ครึ่งคำ

“ท่านจะไปไหน”

ไป่มู่ชิงยื่นมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนอีกฝ่ายอย่างลืมตัวเมื่อเห็นว่าฉู่ซูเหยียนก้าวเดินออกตัวไปข้างหน้าเพื่อหวังจะเข้าไปภายในตำหนัก

“ท่านอ๋อง ช้าก่อนเถิด” จางกุ้ยเฟยที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเอ่ยเรียกร่างสูงใหญ่พลางกุมมือทั้งสองไว้แน่น “ข้าเป็นผู้ให้คนนำตัวพระชายามาเอง”

ฉู่ซูเหยียนผ่อนลมหายใจ

“ข้าเพียงจะเข้าไปเยี่ยมเสด็จพ่อ”

“องค์รัชทายาทเพิ่งจะเข้าไป ท่านอย่าเพิ่งเข้าไปเลย”

ไป่มู่ชิงกระซิบข้างกายเขาเสียงเบา มองดูร่างสูงใหญ่ที่พยายามหยัดกายให้มั่นคงไว้ทั้งที่ใบหน้าซีดเซียวราวกระดาษแล้วก็ได้แต่เอือมระอาอยู่ในใจ หากเขามีปัญหากับฉู่เหวินหงจริงเขาก็ควรรอให้ร่างกายตัวเองแข็งแรงมากกว่านี้หน่อยเถิด!

ประโยคนั่นทำให้ฉู่ซูเหยียนชะงักงัน เม้มปากเข้าหากันแน่นอย่างครุ่นคิด ใจหนึ่งอยากจะเข้าไปดูอาการเสด็จพ่อ หากแต่อีกใจหนึ่งกลับไม่อยากให้องค์รัชทายาทเห็นเขาในสภาพไร้สิ้นเรี่ยวแรงเช่นนี้

“กลับจวน”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยออกมาคล้ายเป็นประโยคคำสั่ง แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้ไป่มู่ชิงหยักหน้าหงึกหงัก เหลือบมองจางกุ้ยเฟยที่ยังมีแววตามิสู้ดี นางทำได้เพียงกล่าวลาแล้วเดินตามสามีจากไป

แต่ก่อนที่ทั้งสองร่างจะเดินมาถึงรถม้าของจวนชินหวังฝู่ที่จอดรออยู่ หญิงสาวก็เบิกตาโพลงเหมือนคิดอะไรขึ้นได้ จากนั้นจึงยกชายกระโปรงขึ้นสูง กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหยุดลงที่หน้าชายหนุ่ม

ฉู่ซูเหยียนหยุดฝีเท้าลง เพ่งมองนางด้วยความไม่ไว้วางใจ

ขี้ระแวงเป็นบ้า...

“หม่อมฉันอยากไปตำหนักที่พี่สามเคยอยู่ ท่านอ๋องพาหม่อมฉันไปได้หรือไม่เพคะ”

ถึงแม้จะรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทีจ้องเขม็งราวกับนางเป็นตัวประหลาดแบบนั้น หากแต่ไป่มู่ชิงก็พยายามหลับหูหลับตาเสียข้างหนึ่ง ทอดน้ำเสียงคล้ายอ้อนวอนอยู่หลายส่วน

เมื่อไม่เห็นฉู่ซูเหยียนตอบ ดวงตากลมโตถึงได้ช้อนขึ้นมอง และพบว่านัยน์ตาพยัคฆ์ของเขายังคงจับจ้องมาที่นางอย่างคาดคั้นราวกับเป็นการเอ่ยถามโดยไร้สุ้มเสียง

ทำไม... สายตาเขาสื่อสารเช่นนั้น

“หม่อมฉันแค่อยากเห็นสถานที่ที่พี่สามเคยอาศัยอยู่ มิได้เชียวหรือเพคะ” ขณะที่พูดก็แสร้งตีหน้าเศร้า ริมฝีปากกระจับยังเบ้ออกน้อยๆ อีกด้วย!

“ตามมา”

ในที่สุดฉู่ซูเหยียนก็ตัดสินใจเอ่ยประโยคนั้นออกไป เปลี่ยนทิศทางจากรถม้าเดินนำเข้าไปในตำหนักส่วนในท่ามกลางสายตาอันไม่เข้าใจของหมางกั๋วและหลายๆ คนที่อยู่บริเวณนั้น

สองร่างเดินเคียงคู่กันเข้าไปในตำหนักส่วนใน ก่อนที่ภาพของตำหนักใหญ่โอ่อ่าหลังหนึ่งจะปรากฏเข้ามาในสายตา มองจากภายนอกแล้วตำหนักหลังนี้ถูกตกแต่งไว้ด้วยความเรียบง่าย มีต้นเหมยต้นใหญ่โดดเด่นอยู่อีกด้วย

“ตำหนักพระสนมไป่”

ฉู่ซูเหยียนอธิบายเสียงเรียบ ปล่อยให้คนข้างกายจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตั้งใจ มิหนำซ้ำยังนึกไม่ถึงอีกด้วยว่าตัวเองกำลังลอบมองนางอย่างตั้งอกตั้งใจเช่นเดียวกัน

ไป่มู่ชิงระบายยิ้มออกมา อย่างน้อยๆ นางก็ได้รู้ว่าช่วงเวลาที่ไป่ลู่อี้อาศัยอยู่ที่นี่ นางได้รับความสะดวกสบายและความโปรดปรานจากฮ่องเต้มากเพียงใด

แต่แล้วดวงตาหวานก็แดงก่ำขึ้นเล็กน้อย ทำท่าจะเดินเข้าไปภายใน

“กราบทูลพระชายา ฝ่าบาททรงมีรับสั่งมิให้ผู้ใดเข้าไปภายในพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของทหารนายหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงเบื้องหน้า

“แต่ข้าเป็น...”

“กลับกันเถิด”

ยังไม่ทันที่ไป่มู่ชิงจะได้เอ่ยจบประโยคด้วยซ้ำ ฉู่ซูเหยียนก็เดินเข้ามาหาพร้อมทั้งคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ในอุ้งมือ แววตาดำมืดอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ออก

“เดิมทีหากพระสนมสิ้นพระชนม์ ตำหนักจะถูกปรับปรุงเพื่อนำมาใช้ต่อไป หากแต่ตำหนักหลังนี้เสด็จพ่อมีรับสั่งให้รักษาข้าวของภายในไว้ตามเดิม อีกทั้งยังสั่งห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปวุ่นวาย”

เป็นครั้งแรกที่ฉู่ซูเหยียนเอ่ยประโยคยาวๆ กับนาง

“แต่หม่อมฉัน...”

หากไม่เข้าไปแล้วจะหาเบาะแสต่อไปได้อย่างไร คิดได้เพียงในใจจนหัวคิ้วทั้งสองย่นเข้าหากัน

“กลับจวน”

คราวนี้เสียงของเขาถึงได้ดูแข็งขืนขึ้นมาบ้างทั้งที่ใบหน้าเริ่มดูไม่ดีเอาเสียเลย ร่างทั้งร่างก็โอนเอนราวกับจะพยุงตัวเองไม่ไหวอยู่แล้ว

‘หากอยู่ที่นี่นานอีกหน่อย ข้าจะไม่ไหวแล้วจริงๆ’

หญิงสาวลอบถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ารับ เกิดเขาหมดสติที่ตรงนี้ ต้องสร้างเรื่องวุ่นวายแน่

“เพคะ”

ไหนๆ นางก็รู้ตำแหน่งของตำหนักแล้ว เอาไว้ต่อไปนางค่อยหาทางเข้ามาที่นี่ด้วยตนเองก็แล้วกัน...ถึงแม้ว่าหนทางจะดูลำบากจนคิดหาวิธีไม่ออกเลยก็ตามเถอะ!