หนังสือสั่งเสีย

ตลอดทางกลับจวนชินหวังฝู่ ไป่มู่ชิงลอบสังเกตอากัปกิริยาของ

ฉู่ซูเหยียนที่เอาแต่นั่งหลับตาพิงหน้าต่างไม้ตลอดทาง ไร้ซึ่งแววตาและน้ำเสียงที่คอยข่มขู่นางเช่นเคย

หญิงสาวยกมือกอดอก ฮัมเพลงเบาๆ

นอนหลับนิ่งๆ อยู่แบบนี้ ก็น่ารักเหมือนกันแฮะ!

“สิ้นฤทธิ์แล้วสิท่า!”

ทันทีที่รถม้าหยุดลงที่หน้าจวนชินหวังฝู่ บุรุษที่นางคิดว่ากำลังโบยบินอยู่ในความฝันกลับลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมๆ กับไป่มู่ชิงที่ใบหน้าเหวอหวา ถ้าเขารู้ตัวเร็วขนาดนี้ก็แสดงว่าไม่ได้หลับ สิ่งที่นางกล่าวออกไปเมื่อครู่เขาจะได้ยินหรือไม่!

เอาจริงๆ ก็ไม่อยากจะปลอบใจตัวเองนัก...

หญิงสาวก้มหน้าลงลอบถอนลมหายใจ หรี่ตามองเขาเล็กน้อย

ฉู่ซูเหยียนเหลือบมองร่างบอบบางพลางเค้นเสียงในลำคอขึ้นครั้งหนึ่ง เรื่องที่นางเอ่ยวาจาหมิ่นเขาเมื่อครู่เขาได้ยินเต็มสองหู หากแต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงมากพอที่จะลงโทษนาง

“เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

ประตูรถม้าถูกเปิดออกพร้อมๆ กับปรากฏร่างของหมางกั๋วที่รอรับเจ้านายของตนเองอยู่เบื้องล่าง

ฉู่ซูเหยียนพยายามควบคุมลมปราณเดินลงไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าพิษที่ได้รับเข้าไปจะยังถูกกำจัดออกไม่หมด

“ถวายพระพรเพคะท่านอ๋อง”

เสียงของหลิวอี้ถ่งดังขึ้นด้านข้าง เผยให้เห็นร่างบอบบางที่โค้งคำนับให้อย่างสุภาพ ในมือถือตะกร้าผลไม้ตะกร้าหนึ่ง

“หม่อมฉันทราบข่าวจากท่านพ่อว่าจู่ๆ ท่านประชวร หม่อมฉันจึงถือโอกาสมาเยี่ยม” ว่าแล้วยังหลุบตาต่ำ เห็นเพียงใบหน้าเศร้าสร้อยที่ชำเลืองมองมายังรถม้าเป็นระยะๆ

“ขอบใจเจ้า”

ฉู่ซูเหยียนเอ่ยขึ้นพร้อมพยักหน้าให้หมางกั๋ว หลังจากนั้นองครักษ์หนุ่มก็เอื้อมไปรับตะกร้าผลไม้มาไว้ในมือ

ในที่สุดนัยน์ตาหมองเมื่อครู่ก็เปล่งประกายวาบขึ้นมาครั้งหนึ่งเมื่อเห็นพระชายากำลังกระโดดลงมาจากรถม้าพลางมองสถานการณ์รอบกายคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ไป่มู่ชิงมองดูหลิวอี้ถ่งที่ก้มหน้าก้มตายืนนิ่ง ปรายตามองฉู่ซูเหยียนที่ไม่ขยับแล้วก็ได้แต่ย่นคิ้วทั้งสองเข้าหากัน นั่นมันสตรีที่พลอดรักกับชายผู้นี้ในวันที่นางมาเยือนจวนชินหวังฝู่มิใช่หรือ

เอาล่ะ! เรื่องในครอบครัวของเขา นางไม่ยุ่งดีกว่า!

“หม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ”

ไป่มู่ชิงเอ่ยอย่างเอาตัวรอด แต่ก่อนที่ขาทั้งสองจะได้ย่างก้าวจากไป มือใหญ่ของคนที่พยายามควบคุมการทรงตัวอยู่ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว ดึงรั้งร่างนางให้เข้ามาแนบกาย

ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นทำให้คนรอบข้างต่างงงงวยไม่เว้นแม้กระทั่งไป่มู่ชิงที่เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถาม แค่เพียงคิดว่าจะดึงมือเขาออกแต่แล้วร่างสูงใหญ่กลับค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงมาที่นางเสียครึ่งหนึ่ง

‘ข้าจะให้แม่นางหลิวทราบเรื่องมิได้’

ไป่มู่ชิงกะพริบตาเล็กน้อย มองดูหลิวอี้ถ่งที่ตัวสั่นเทาพร้อมทั้งดวงตากลมที่สั่นไหวอย่างสะเทือนใจ

“รีบพาข้าเข้าจวน”

ฉู่ซูเหยียนกระซิบเบา และนั่นก็ทำให้หญิงสาวค่อยๆ ใช้มือช่วยประคองร่างสูงใหญ่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่ที่แน่ๆ ดูเหมือนเขาไม่อยากให้แม่นางตรงหน้านี้รับรู้อาการที่ยังไม่ดีขึ้นของเขา

ว่าแต่มิใช่เขาก็หาได้ชื่นชอบนางหรอกหรือ...

นัยน์ตาพยัคฆ์จ้องนางเขม็งคล้ายข่มขู่ อีกทั้งมือหนายังกระชับแขนอีกฝ่ายไว้แน่นพร้อมกับกระตุกเล็กน้อยเป็นเชิงให้สัญญาณอีกด้วย

“เชิญแม่นางหลิวเข้าไป อ๊ะ” ไป่มู่ชิงที่ยังเอ่ยวาจาไม่จบประโยคนั้นสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อคนข้างกายเพิ่มแรงลงไปที่ฝ่ามือ “เชิญแม่นางหลิวกลับไปก่อนเถิด ท่านอ๋องยังอ่อนเพลียอยู่มาก ข้าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี เจ้าอย่าเป็นห่วงเลย”

พูดไปแล้วก็ได้แต่ทำหน้าเหยเกในใจเมื่อเห็นหลิวอี้ถ่งมีสีหน้าสลดลง แอบต่อว่าคนข้างกายอย่างเข่นเขี้ยวว่าเขาต้องใจร้ายถึงเพียงใด นั่นมันคนรักเขามิใช่เรอะ!

หลิวอี้ถ่งมองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บช้ำ แอบใช้มือจิกมือตัวเองแรงๆ เพื่อข่มกลั้นมิให้น้ำตาไหลเผาะลงมาเสียก่อน

เวรกรรมจริงๆ

“หม่อมฉันทูลลาเพคะท่านอ๋อง พระชายา” ว่าแล้วก็รีบหมุนตัวกลับ เดินห่างออกไป

เมื่อมั่นใจว่าหลิวอี้ถ่งไม่ย้อนกลับมาแล้ว ร่างหนาที่ใช้ร่างบอบบางเป็นที่อิงแอบก็สลัดมือออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับหมางกั๋วที่ก้าวเร็วๆ มาช่วยประคองอย่างรู้หน้าที่

“กลับที่พักของเจ้าได้แล้ว”

เสียงทุ้มที่แสนไร้อารมณ์ดังขึ้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในจวน ไม่แม้แต่จะชายตาแลนางอีกครั้งด้วยซ้ำ!

หึ! เห็นชัดๆ เลยว่าเขาต้องการให้นางเป็นไม้กันหมา

ยังไม่ทันที่ตัวเองจะได้เข้าประตูจวน เสียงม้ากุบกับก็ดังขึ้นข้างหลัง ปรากฏให้เห็นบ่าวชายคนหนึ่ง และร่างอวบท้วมของชายวัยกลางคน เส้นผมเริ่มมีสีดอกเลาอยู่บ้าง

“ถวายพระพรพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

ชายร่างท้วมหอบย่ามใบหนึ่งโค้งคำนับ

“กราบทูลพระชายา คนผู้นี้คือหมออู๋ หมอชาวบ้านที่ท่านอ๋องให้เรียกตัวเข้าเฝ้า พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อเห็นสีหน้าพระชายาที่บ่งบอกถึงความฉงน บ่าวชายผู้นั้นจึงรีบอธิบายยืดยาว ในที่สุดปมที่ติดอยู่ระหว่างคิ้วก็คลายลง

“งั้นเจ้ารีบพาเขาเข้าไปดูอาการท่านอ๋องเถิด”

ไป่มู่ชิงโบกมือไหว มองดูชายร่างท้วมที่เดินตามเข้าไปภายในด้วยความเกรงกลัวอยู่บ้าง

“ฉู่ซูเหยียนเรียกหมอชาวบ้านให้มารักษาหรือ”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ นึกไปถึงเหตุการณ์ที่หมอหลวงหลิวเข้าเฝ้าเมื่อเช้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

บางทีท่านอ๋องคงเชื่อนางแล้วว่าหมอหลวงหลิวดูมีพิรุธ...

และที่เขาปิดบังมิให้แม่นางหลิวเห็นอาการที่แท้จริง เป็นเพราะเกรงว่านางจะนำความไปบอกหมอหลวงหลิวหรือไม่

“เฮ้อ!”

ไป่มู่ชิงโคลงศีรษะสลัดความคิดที่มีในหัว เรื่องของเขาก็ให้เขาจัดการไปก่อนเถอะ ส่วนตัวนางก็มีเรื่องที่ต้องจัดการเช่นกัน

‘ฝ่าบาท...

นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันที่ชีวิตนี้ได้รับใช้ฝ่าบาท เรื่องที่พระองค์ต้องการเลื่อนขั้นให้นั้น หม่อมฉันยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทว่าความเมตตาของพระองค์กลับมิมีให้หม่อมฉันเพียงผู้เดียว

หม่อมฉันทราบดีว่าสิ่งที่หม่อมฉันคิด เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับสตรี หม่อมฉันกลายเป็นสนมอัปมงคลต่อพระองค์เสียแล้ว

ไป่ลู่อี้’

ไป่มู่ชิงวางกระดาษแผ่นนั้นลงข้างกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความขึ้งเครียด ตัวอักษรเหล่านั้นถูกขีดเขียนด้วยพู่กันเรียงตัวงดงามเช่นผู้ที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

มีเพียงบุรุษและสตรีชั้นสูงเท่านั้นที่จะได้รับการเล่าเรียน...

“องค์หญิงสามว่าอย่างไรบ้างเพคะ”

หลี่หยู่เกาะขอบเตียงถามอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายดูไม่ดีนัก

“จดหมายสั่งเสียน่ะ” ว่าแล้วก็ยื่นกระดาษให้

“โธ่...องค์หญิงก็ทราบว่าหม่อมฉันอ่านเขียนมิได้” ว่าแล้วก็ทำหน้ามุ่ย เอื้อมมือแตะขาอีกฝ่ายเบาๆ “เรื่องที่องค์หญิงสามทรงปลิดชีพตนเอง เป็นเรื่องจริงหรือเพคะ”

หากมีหนังสือสั่งเสียจากองค์หญิง เช่นนั้นมิได้หมายความว่าองค์หญิงไป่ลู่อี้ได้ตัดสินใจลงมือด้วยพระองค์เองหรอกหรือ!

ไป่มู่ชิงเค้นยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นนวดขมับพลางหลับตาลงอย่างต้องการคิดหาหนทาง

“นี่มันมิใช่ลายมือของพี่สามน่ะสิ”