เข้าวัง...เข้าวัง...เข้าวัง

“ท่านอ๋องไหวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

หมางกั๋วเอ่ยถามอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีน้ำตาลเข้มเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ของวังหลวงที่ใช้สำหรับประชุมขุนนาง

 

“อืม”

 

หลังจากฮ่องเต้ประชวรได้เพียงสองวัน จู่ๆ องค์รัชทายาทซึ่งมีอำนาจสั่งการแทนฮ่องเต้ได้เจ็ดในสิบส่วนก็เรียกประชุมขุนนางขึ้นกะทันหันเพื่อเรียกเก็บภาษีพ่อค้าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน

 

เหตุผลที่เรียกตัวกระชั้นชิดเช่นนี้เป็นไปได้สูงที่ฉู่เหวินหงคิดว่าเขาได้รับพิษจนมิสามารถเข้าร่วมประชุมเพื่อขัดขวางผลประโยชน์ได้

 

‘พิษในตัวท่านอ๋องยังมิได้ถูกกำจัด เพียงแค่ถูกระงับไว้เท่านั้น ทำให้อาการสามารถกำเริบขึ้นมาได้อีกพ่ะย่ะค่ะ’

 

เสียงของหมออู๋ยังดังก้องไปทั่ว พิษที่เขากินเข้าไปนั่นหาได้เป็นพิษรุนแรงจนมิสามารถขับออกได้ หากแต่เขาถูกรักษาไม่ครบถ้วนทุกกระบวนการต่างหาก พิษนั่นถึงมิได้สลายไปอย่างถาวร

 

หลังจากที่หมออู๋รักษาเขาเพียงมิกี่ชั่วยาม ร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนกลับมาอย่างน่าประหลาด มิมีร่องรอยของการได้รับพิษเลยแม้แต่น้อย

 

ฉับพลันนัยน์ตาพยัคฆ์ก็เคลือบไปด้วยความมืดราวห้วงรัตติกาล...

 

ที่แท้แล้วหมอหลวงหลิวมีใจภักดีต่อองค์รัชทายาทไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบัดนี้อาการที่ทรุดลงของฮ่องเต้ หมอหลวงหลิวจะมีส่วนด้วยหรือไม่

 

“หมออู๋ส่งข่าวมาแล้วหรือยัง”

 

“อีกสองรัตติกาลหมออู๋จะนำของที่พระองค์ต้องการมาถวายพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ดี” ฉู่ซูเหยียนพยักหน้ารับก่อนที่จะถามเสียงเย็น “พระชายาเป็นอย่างไรบ้าง”

 

ประโยคนั้นหาใช่ความเป็นห่วง หากแต่ต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของนางต่างหาก!

 

“ระหว่างที่ท่านอ๋องประชุม พระชายาเหาะขึ้นต้นไม้หน้าเรือนเซียงอี้ราวๆ หนึ่งเค่อพ่ะย่ะค่ะ” หมางกั๋วรายงานน้ำเสียงฉะฉาน ก่อนที่จะร้องอ๋อขึ้นเบาๆ เมื่อคิดอะไรขึ้นได้ “พระสนมกุ้ยเฟยเดินทางไปที่จวนชินหวังฝู่ตั้งแต่ยามเฉิน7พ่ะย่ะค่ะ”

 

“เหาะ?”

 

ทวนคำเสียงเบา ในขณะที่แววตาประกายวาบ เรื่องที่นางมีวรยุทธนั้น อันที่จริงเขารู้ตั้งแต่วันที่ขบวนเสด็จของนางเข้าเมืองถงเยว่มา ตั้งแต่วันที่นางถูกลอบทำร้ายแล้ว

 

“เหมือนพระชายาต้องการซุกซ่อนของบางอย่างไว้บนนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

 

สิ้นประโยคฉู่ซูเหยียนขบกรามติดกันแน่นอย่างใช้ความคิด เหตุใดสตรีผู้นั้นถึงต้องขึ้นไปบนต้นไม้ นางต้องการหลบซ่อนอะไรกันแน่ ส่วนจางกุ้ยเฟยเองก็ดูมีเรื่องปิดบังเขา แต่กลับเปิดเผยต่อไป่มู่ชิงผู้นั้น มิหนำซ้ำยังเลือกเวลาที่เขาไม่อยู่จวนเพื่อไปสนทนากับนางอีกต่างหาก

 

หรือที่แท้แล้วพระสนมกุ้ยเฟยเองก็มิสามารถไว้วางใจได้เช่นกัน

 

“ท่านอ๋องจะเสด็จไปตำหนักเฉียนชิงก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

ฉู่ซูเหยียนโคลงศีรษะเล็กน้อยเป็นคำตอบ แม้เขาไปตอนนี้ก็หาได้มีประโยชน์อันใด รอให้หมออู๋นำสิ่งที่เขาต้องการมาก่อนเถิด

 

คิดได้เช่นนั้นแล้วก็สะบัดเสื้อคลุมยาวจนพลิ้วไหว เอ่ยเสียงเข้มแฝงความร้อนรนอยู่บ้าง

 

“รีบกลับจวน”

 

ร่างสูงใหญ่ที่ก้าวห่างออกไปทำให้คนที่ลอบมองดูอยู่ไกลๆ ขบกรามแน่น ดวงตาแดงช้ำเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธอย่างเห็นได้ชัด

 

ซูเสี่ยนเอื้อมมือแตะท่อนแขนอีกฝ่ายเบาๆ 

 

“ระงับโทสะก่อนเถิดเพคะ”

 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดอ๋องแปดถึงได้ดีขึ้นเร็วนัก”

 

ไม่ว่าเปล่ายังกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เรื่องที่ต้องการจะเรียกเก็บภาษีในปีนี้เขาได้หารือกับพวกขุนนางที่ต้องการผลประโยชน์บางส่วนแล้ว หากในวันนี้ฉู่ซูเหยียนไม่สามารถเข้าร่วมประชุมได้ เสียงที่มีมากกว่าย่อมทำให้สำเร็จดังใจหมาย

 

หากแต่เมื่ออ๋องแปดเข้ามาขัดขวาง ก็ยังมีขุนนางที่มีสิทธิ์ออกเสียงอีกประเภทหนึ่งที่มิได้อยู่ข้างเขา

 

ซูเสี่ยนถอนหายใจออกมาเบาๆ กล่าวเสียงเบา

 

“ฝ่าบาท เรื่องภาษีนั้นเราเอาไว้จัดการคราวหลังได้ แต่ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่มิสามารถรอได้แล้วเพคะ หม่อมฉันคิดอยู่นานว่าควรบอกกล่าวแก่พระองค์ดีหรือไม่”

 

ฉู่เหวินหงได้ยินดังนั้นแล้วจึงเบือนสายตามายังคนข้างกาย

 

“มีเรื่องอันใด”

 

“เมื่อวานนี้นางกำนัลของหม่อมฉันเห็นพระชายาอ๋องแปดไปที่ตำหนักพระสนมไป่ แต่โชคดีที่นางเข้าไปในตำหนักมิได้”

 

สิ้นประโยคฉู่เหวินหงเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงเค้นเสียงหึในลำคอออกมาเบาๆ

 

“เหตุใดเจ้าต้องกลัว”

 

“หม่อมฉันเกรงว่า...”

 

“เสี่ยนเอ๋อร์” ฉู่เหวินหงเอื้อมมือจับไหล่ทั้งสองข้างของนาง มองดูแววตาที่สั่นระริกไปด้วยความไม่แน่ใจ “หากนางต้องการเข้าไปในตำหนักพระสนมไป่ ก็ให้นางเข้าไปเถิด อย่างไรเสียเสด็จพ่อก็ยังมิเชื่อมิใช่หรือว่านางฆ่าตัวตาย เช่นนั้นก็ให้น้องสาวของนางจัดการลากตัวคนร้ายออกมาเสีย”

 

-----------------------------------------------------------------------

 

 

 

“หลานเซ่อเป็นอย่างไรบ้าง”

 

ไป่มู่ชิงเอ่ยถามทันทีที่หลี่หยู่ถือกรงไม้เล็กๆ เข้ามาหา มือบางเอื้อมรับพร้อมทั้งมองดูเจ้านกน้อยตัวสีฟ้าอย่างพิจารณา

 

“ขยับปีกได้แล้วนี่”

 

“เพคะ”

 

“จิ๊บ...จิ๊บ”

 

เจ้านกน้อยกระโดดโหยงมองหน้าไป่มู่ชิงตาใส อีกทั้งยังกระพือปีกเบาๆ คล้ายเป็นการโอ้อวดอีกต่างหาก

 

“ขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลเจ้า”

 

ไป่มู่ชิงกล่าวออกมาเบาๆ พลางถอนหายใจเฮือก นางมัวแต่ห่วงหน้าพะวงหลังเรื่องของพี่สาม มิหนำซ้ำยังมีเรื่องของฉู่ซูเหยียนเข้ามาอีก หน้าที่การดูแลหลานเซ่อจึงตกเป็นของหลี่หยู่ไปโดยปริยาย

 

“พระชายาจะเลี้ยงหลานเซ่อไว้หรือไม่เพคะ”

 

คนฟังทำหน้าครุ่นคิดครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ โคลงศีรษะ

 

“เจ้าคิดว่าเหตุใดนกถึงมีปีก”

 

หลี่หยู่ย่นคิ้ว เอ่ยตอบอย่างแปลกใจ 

 

“ไว้บินอย่างไรเล่าเพคะ”

 

“หากนำมากักขังเอาไว้ในกรง ปีกที่รักษาจนหายก็น่าเสียดาย” ว่าแล้วก็สอดมือเข้าไปในกรงไม้ ปล่อยให้เจ้านกน้อยกระโดดเกาะฝ่ามือ “เอามันกลับรังเถิด อีกมิกี่รัตติกาลมันก็น่าจะบินได้แล้ว”

 

ไป่มู่ชิงยืดตัวขึ้นพร้อมกับช้อนตัวก้อนกลมๆ สีฟ้าไว้ในฝ่ามือ เดินนำออกไปนอกเรือนเซียงอี้ ตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่เคยเจอกับหลานเซ่อเป็นครั้งแรก

 

“เดี๋ยวหม่อมฉันไปตามคนมาให้นะเพคะ”

 

กล่าวด้วยความหวังดีพลางช้อนสายตาขึ้นมองยอดไม้ที่เห็นเศษฟางที่พันเป็นรังนกเล็กๆ

 

ไป่มู่ชิงหันซ้ายขวา ขยับเข้าไปใกล้

 

“มิเป็นไร เจ้าคอยดูคนก็แล้วกัน”

 

ไม่รอคำตอบด้วยซ้ำหญิงสาวก็สูดลมหายใจเรียกพลัง ตั้งสมาธิใช้วิชาตัวเบา กระโดดครั้งเดียวก็ลอยละลิ่วนั่งบนกิ่งก้านแข็งแรง ค่อยๆ ประคองนกน้อยวางลงในรังที่ว่างเปล่านั่น

 

“เข้าวัง...เข้าวัง...เข้าวัง”