ลงโทษนาง!

แต่นางไม่มีเวลาแล้ว...

ในที่สุดก็ตัดสินใจเหาะเหินเข้าไป ลักลอบเข้าไปในซอกหนึ่งก่อนจะถอดชุดบุรุษที่คลุมร่างออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นชุดนางกำนัลที่ใส่ไว้ภายใน

ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น ตำหนักของพระสนมไป่ก็ปรากฏเข้ามาในสายตา หันซ้ายขวาก็ไม่เห็นมีใคร!

ไหนฉู่ซูเหยียนบอกเอาไว้ว่าฝ่าบาทรับสั่งให้มีการเฝ้าตำหนักเอาไว้...

ถึงแม้ความคิดจะผุดขึ้นมาเช่นนั้น หากแต่ร่างบอบบางก็เข้าไปภายในอย่างง่ายดายกว่าที่คาดการณ์ พยายามสอดส่องไปรอบๆ จนกระทั่งเห็นของบางอย่างประกายแวววับอยู่ใต้ต้นเหมย มีผืนหญ้ายาวๆ ปกคลุมอยู่

“ปิ่นของใคร”

ไป่มู่ชิงพึมพำกับตัวเอง หยิบปิ่นทองคำสลักลวดลายบุปผาขึ้นมาดูแล้วซุกซ่อนไว้ในเสื้อตัวในอย่างเงียบๆ ย่างเข้าไปใกล้ประตูตำหนักที่ถูกลงกลอนเอาไว้

ยิ่งเห็นแล้วก็ยิ่งทวีความสงสัย โซ่ที่คล้องเอาไว้มิได้ล็อกกุญแจ แบบนี้หากต้องการจะเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก

มือเล็กพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ปลดโซ่ที่พันธการประตูออกก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

หมับ!

ฟิ้วว!!

“อื้อ!”

จู่ๆ ร่างเล็กก็ถูกกอดรัดจากข้างหลัง มือหยาบข้างหนึ่งปิดปากนางไว้แน่นพร้อมกับลากตัวนางออกไปจากตำหนัก เมื่อนางดิ้นรนหนักเข้าร่างเล็กกลับถูกยกขึ้นเหนือพื้นเสียอย่างนั้น

“ถ้ายังไม่อยากตายก็อยู่นิ่งๆ เชื่อฟังข้า”

ประโยคนั่นทำให้ไป่มู่ชิงใจหายวูบ สุ้มเสียงเย็นชานั่นช่างเหมือนกับเสียงของอ๋องแปดที่ควรหลับพักผ่อนอยู่ในจวน และยังไม่ทันจะคิดอะไรไปมากกว่านั้นหางตาเหลือบไปเห็นธนูดอกหนึ่งปักอยู่ที่ประตู

เกือบตายอีกแล้ว!!

“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”

“ข้าควรจะถามเจ้าว่าเหตุใดถึงต้องแอบเข้ามาที่นี่”

ฉู่ซูเหยียนปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ใช้ดวงตาคมจ้องมองอย่างคาดคั้นจนหญิงสาวกลืนน้ำลายเอือก

“ข้า...”

ฟิ้ววว!

“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่”

น้ำเสียงทุ้มกล่าวอย่างรวดเร็วขณะที่จะผลักร่างบางให้ออกไปไกลตัวจนล้มลง แต่นั่นก็เป็นผลให้ธนูดอกหนึ่งที่กำลังพุ่งตรงมามิถูกร่างของทั้งสอง

“ข้าจะล่อพวกมันไปอีกทาง ส่วนเจ้าก็รีบออกไปจากที่นี่” ว่าแล้วนัยน์ตาพยัคฆ์ก็จ้องมองมา ท่ามกลางความมืดนั่นไป่มู่ชิงกลับสะท้านเล็กน้อย แววตาของเขามันแวววับแสดงถึงความโกรธได้เป็นอย่างดี “พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน”

ไม่รอคำตอบด้วยซ้ำร่างสูงใหญ่ก็กระโจนออกห่างไปพร้อมกับเงาร่างดำทะมึนร่างหนึ่งไหววูบผ่านสายตาจนไป่มู่ชิงต้องลอบเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างหวาดกลัวอยู่บ้าง

ก่อนที่หญิงสาวจะตัดสินใจหลบหนีออกไป ดวงตากลมโตก็อดเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่โดดเด่นอยู่บนต้นไม้ไม่ได้ หากแต่เงาร่างดำที่นางคิดว่ามีเพียงหนึ่งเดียวกลับมีอีกหนึ่งเงาที่อยู่เบื้องหลังพร้อมกับคันธนูกำลังง้างออกอีกอีกด้วย!

“ซูเหยียน!”

เสียงใสเอ่ยออกมาอย่างตระหนกพร้อมกับทะยานไปทางร่างสูงใหญ่ ผลักร่างของเขาแรงๆ จนกระทั่งคนทั้งคู่กลิ้งลงไปบนพื้นพร้อมกับได้ยินเสียงเขาคำรามขึ้นครั้งหนึ่ง

สตรีผู้นี้มิรู้จักรักษาชีวิตของตนเองเอาเสียเลย!

“ท่านเป็นอะไรหรือไม่”

“รีบไป”

มือหยาบคว้าหมับเอาที่ต้นแขนเรียวงาม จากนั้นจึงพากันเหาะเหินไปบนอากาศ หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งออกห่างจากตำหนักพระสนมไป่ได้ราวหนึ่งลี้เงาดำทั้งสองนั่นก็หายไป

ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจหน้าสลด มือเอื้อมเข้าไปแตะปิ่นทองที่ได้มาไว้แน่น เหลือบมองคนข้างกายที่มีสีหน้าจริงจัง

นางไม่รอดแน่...

----------------------------------------------------------------------------------

“พระชายา!”

หลี่หยู่ร้องเรียกเสียงสั่นเมื่อเห็นร่างของไป่มู่ชิงเดินนำเข้ามาในเรือน แต่แล้วใบหน้าก็ซีดลงเมื่อเห็นร่างของฉู่ซูเหยียนเดินตามเข้ามาติดๆ

“ท่านอ๋อง”

ทางด้านไป่มู่ชิงเองก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน ทันทีที่ขาข้างหนึ่งก้าวเข้ามาในจวนพร้อมกับเสียงเรียกของหลี่หยู่แล้ว ก็ปรากฏให้เห็นร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนพื้นกำลังถูกเชือกป่านเส้นใหญ่มัดไว้อย่างแน่นหนา โดยมีหมางกั๋วยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

ฉู่ซูเหยียนมองดูสีหน้าซีดขาวของพระชายาตัวป่วนของตัวเองชั่วขณะหนึ่ง หลังจากนั้นจึงถือวิสาสะก้าวไปนั่งลงบนเตียงของนางด้วยความอุกอาจ

“เหตุใดถึงต้องลักลอบเข้าไปที่นั่น”

เสียงทุ้มเอ่ยถามเยือกเย็น หากแต่คนฟังก็ยังมีความกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะบอกความจริงแก่เขาไปดีหรือไม่

มาถึงตอนนี้สรรพนามที่ใช้เรียกขานอีกฝ่ายกลายเป็นคำที่ใช้เรียกขานธรรมดาไปเสียแล้ว

“เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่อีก”

“หม่อมฉันมีเหตุผลที่บอกมิได้เพคะ”

ไป่มู่ชิงก้มหน้าต่ำลง ครุ่นคิดไปต่างๆ นานาว่าหากพูดออกไปแล้วเขาจะเชื่อนางหรือช่วยนางหรือไม่? แต่ถ้าหากเขามีความประสงค์ไม่ดีกันเล่า นางจะทำอย่างไร

“ดี!” ฉู่ซูเหยียนพยักหน้าเร็วๆ หันไปทางหมางกั๋วที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ด้านข้าง “เอานางกำนัลทรยศนี่โบยร้อยครั้ง จนกว่านายของนางจะสารภาพความจริง”

“พระชายา”

สิ้นเสียงนั่นทั้งไป่มู่ชิงและหลี่หยู่ก็ใบหน้าเหวอหวาด้วยความตื่นตระหนก อีกทั้งหมางกั๋วที่รออยู่แล้วก็รีบรับคำสั่งอย่างรู้งาน มิหนำซ้ำยังเข้ามาดึงตัวนางกำนัลผู้โชคร้ายออกไปด้วย

ไป่มู่ชิงมองดูฉู่ซูเหยียนอย่างไม่เชื่อสายตา แค่นางตอบกลับเพียงประโยคเดียวเขาก็ไม่คาดคั้น แต่กลับเอาตัวหลี่หยู่ออกไปทำโทษเพื่อเป็นการกดดันนาง!

หญิงสาวกัดฟันแน่น จ้องมองคนที่นั่งด้วยท่วงท่าแห่งอำนาจอย่างไม่ยี่หระ หลังจากนั้นก็ทำสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะต้องทำมาก่อนในชีวิต!