30

เปิดตัวแฟนคนแรก

         By : อัญญา

          ในเช้าวันใหม่ที่แสนจะเพลียจัด ฉันขยี้ตาตื่นก่อนคุณฌอน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แล้วรีบออกไปหาซื้อวัตถุดิบเพื่อมาทำอาหารเช้า

          ที่ห้องเขาไม่มีอะไรเลย อาหารที่ทำก็ไม่ได้พิเศษอะไรนักหรอก แค่ข้าวต้มกุ้งธรรมดา

          จนป่านนี้เขายังไม่ยอมตื่นอีก นี่ก็เกือบจะเก้าโมงแล้ว ใครบอกให้เขาออกแรงมากไป ไม่คิดยับยั้งชั่งใจ

          อันนี้ไม่ได้หมายถึงเขานะ หมายถึงฉันเอง ก็ยอมเขาทุกอย่าง

          เฮ้อ...ต้องชอบเขามากแล้วแน่ ๆ ใจนะใจไม่ฟังกันเลย เขาคือเสือผู้หญิงตัวพ่อเลยนะ

          แล้วไง ฉันก็แม่เสือสาวเช่นกัน ดีมาดีตอบร้ายมาร้ายตอบ

          “ทำอะไรเหรอ” ในที่สุดก็ตื่น แต่คงยังไม่ล้างหน้าล้างตาสินะ เดินเปลือยท่อนบนพลางขยี้และเสยผมมาเลย

ใช่ เขาเท่มาก หล่อชะมัด แฟนฉันจริงเหรอเนี่ย เหมือนฝันไปเลย

          “ฉันทำข้าวต้มกุ้ง คุณฌอนไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วค่อยมาทานนะคะ”

          “คุณออกไปข้างนอกมาเหรอ”

          “ใช่ค่ะ”

          เขาทำตาลุกวาว รีบเดินเข้ามาดูข้าวต้มในหม้อ ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น แค่อาหารธรรมดา

          “คุณ...ทำให้ผมทานเหรอ” เขามองฉันด้วยสายตาประหลาดใจหรือดีใจทำนองนั้น ฉันพยักหน้าตอบ เขาไม่พูดอะไรตอบกลับมา ทว่าสองมือช้อนร่างฉันขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ทำอาหาร

          “เป็นอะไรไปคะ”

          “รู้สึกดีจัง เหมือนเราแต่งงานกันแล้วเลย” เสียงทุ้มเอ่ย เขายกมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมของฉันทัดหู แววตาดูซาบซึ้งกับสิ่งที่ฉันทำให้เอามาก ๆ

          “ก็แค่ข้าวต้มธรรมดา”

          “แต่มันพิเศษสำหรับผม”

          “ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะเย็นหมด”

          “....” เขาเอาแต่จ้องตาฉัน จะมองอะไรนักหนา คนก็เขินเป็นนะ “ตกลงคุณยอมคบกับผมแล้วใช่มั้ย” จะบีบฉันให้ได้เลย

          “ขนาดนี้แล้วก็คงต้องคบแล้วมั้ยคะ”

          “ฟังดูเหมือนคนไม่เต็มใจเลย เหมือนผมบังคับใจคุณ ถ้าไม่พร้อมก็มะ...”

          อุ๊บ...จูบปิดปากซะเลย คนอุตส่าห์ย่นระยะเวลาให้เร็วขึ้นกลับบ่น จะขยี้ให้ปากบวมเลยดีมั้ย

          “คบก็คือคบ ถ้าคุณพูดมากฉันจะเลิกกับคุณตอนนี้เลย”

          “ไม่พูดแล้วครับ...ที่รัก” แววตาส่อแววหื่นกระหายเป็นบ้า แต่ก็เซ็กซี่นะ อร้ายย...ฉันกำลังตกหลุมพรางเขาเข้าอย่างจัง “ก่อนจะกินข้าว ขอกินคุณก่อนได้มั้ย” ดูคำถามของเขาสิ ทะลึ่งจริง แต่ฉันก็ดันชอบเฉยเลย ไม่ได้ฉันต้องใจแข็งมากกว่านี้

          “ไปอาบน้ำก่อนค่ะ” ฉันตีแขนเขาเบา ๆ ถึงจะต้องการแค่ไหน แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

          “งั้นก็ไปอาบด้วยกันนะ” ว่าแล้วก็อุ้มฉันคาบเอวหนาของเขาทำราวกับว่าฉันเป็นเด็กหนึ่งขวบ

          “ฉันอาบน้ำแล้วนะคะ”

          “อาบใหม่ก็ได้” ช่างดื้อไม่ยอมฟัง สุดท้ายก็พลาดท่าเสียทีให้เขาอีกรอบ

          เป็นการอาบน้ำที่ใช้เวลานานพอสมควร ได้ทั้งความฟินทั้งความสะอาดแบบหมดจด ถูไปทุกซอกทุกมุม น้ำไหลอาบไปทั่วเรือนร่างลงสู่หว่างขา กว่าจะดับความร้อนภายในกายลงได้ก็ทำเอาหอบกระเส่าเพราะความเพลีย จวบจนน้ำในกายไหลพุ่งออกมาถึงพอใจ ในที่สุดก็เสร็จ...

          อาบน้ำเสร็จ...สักที

          ฉันกับคุณฌอนอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ก็ออกมาทานข้าวเช้าที่ก็เกือบจะเป็นข้าวเที่ยง เพราะมัวแต่ช่วยกันถูหลังให้กันอยู่นานสองนาน

          ไม่เหลือแล้วอคติที่เคยมีต่อเขา ฟ้าจ๋าอย่าผ่าหัวกันนะ ฉันยอมรับว่าปากพล่อยไป วันนี้มอบให้เขาทั้งตัวและหัวใจเกินครึ่ง ที่บอกว่าเกินครึ่งเพราะอีกครึ่งยังคงเผื่อใจไว้ในวันข้างหน้าไม่กล้าให้ไปทั้งใจ รู้ว่าเขาเป็นเสือมาก่อน จู่ ๆ จะกลายร่างเป็นคนหรือแมวเชื่อง ๆ ก็ไม่อาจเชื่อใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เอาเป็นว่าค่อย ๆ ให้คะแนนเขาทีละเล็กละน้อยก็แล้วกัน

          “ต่อไปนี้คุณไม่ใช่แฟนกำมะลอของผมแล้วนะ”

          “ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

          “และผมก็ไม่จำเป็นต้องจ้างคุณอีกแล้ว”

          “...” เดี๋ยวนะ นี่ฉันคงไม่เสียรู้ให้เขาหรอกใช่มั้ย คงไม่หลอกให้เราตายใจแล้วใช้โอกาสนี้ประหยัดเงินในกระเป๋า ถ้าใช่นี่คือเลวมากเลยนะ

          “นี่คือบัตรเครดิตของผม” เขาเลื่อนบัตรสีเทาคาดด้วยสีแดงตรงกลางมาให้ฉัน

          “ทำไมคะ” ฉันยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ

          “ผมให้คุณไว้ใช้ เผื่อต้องการใช้เงิน ไม่ต้องเกรงใจ อยากได้อะไรซื้อได้เลย” คุณพระคุณเจ้า ฉันคิดผิด เขาใจป้ำกว่าที่คิดไว้เยอะเลย วงเงินเท่าไหร่เนี่ย

          “มันมากไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันเลื่อนบัตรคืนเขาไป

          “อย่าปฏิเสธ ไม่ใช้ก็เก็บไว้กับคุณนั่นแหละ”

          “จะให้ฉันเก็บทำไม นี่บัตรของคุณนะคะ”

          “เก็บไว้สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยกัน ไว้เป็นค่าสินสอดก็ได้”

พูดมาแบบนี้ก็เขินไปไม่ถูกเลยสิฉัน “ใครจะแต่งกับคุณคะ คิดไปไกลจัง”

          “พูดแบบนี้ได้ยังไง ผมจริงจังนะ คุณมองเข้ามานัยน์ตาของผมตอนนี้สิ มันมีแต่ความจริงใจนะรู้มั้ย” เขาเอ่ยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย คงเคืองจริงแฮะ

          “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” ต้องเออออห่อหมกตามไปก่อน อนาคตค่อยว่ากันอีกที ความรักของฉันกับคุณฌอนจะรอดหรือร่วงก็คงต้องแล้วแต่บุญวาสนาของเขากับฉัน

          “คืนนี้ผมจะพาคุณไปแนะนำกับเพื่อนที่ผับของธันวา แต่งตัวสวย ๆ นะผมซื้อชุดมาให้คุณแล้ว อยู่ในห้อง”

          ใจร้อนจัง เปิดตัวกันเร็วไปมั้ย พึ่งตกลงคบไม่ทันข้ามวันเลยนะ บางทีเขาก็ทำตัวอย่างกับเด็กวัยรุ่นเลือดร้อน ที่บอกว่าไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนจริงจังน่าจะจริงแฮะ

.

.

.

          พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ฉันอาบน้ำเสร็จกำลังจะแต่งตัว ทว่า..พอเปิดตู้เสื้อผ้าดู

          “อย่าบอกว่าให้ฉันใส่ชุดนี้นะ” มีชุดเดรสสีขาวยาวไปถึงตาตุ่ม ข้างบนปกปิดมิดชิดแขนยาว ดูเชยรุ่นป้า จะพาไปเที่ยวผับหรือพาไปเข้าวัด จะให้ใส่แบบนี้ฉันอึดอัดตาย ไม่ชินหรอกนะชุดแบบนี้

          “คุณฌอน” ฉันถือชุดออกมาหาเขา

          “ทำไม ไม่พอดีเหรอ”

          “ฉันไม่ใส่ชุดนี้ค่ะ”

          “ทำไมล่ะ ผมว่ามันก็สวยดีนะ”

          “สวยแต่เฉิ่มไปค่ะ ฉันไม่ชอบ”

          “ก็ผมไม่อยากให้คุณแต่งตัวโป๊ไปให้เพื่อนผมมองนี่ที่รัก ผมหวง” นึกแล้วต้องเป็นแบบนี้ หึงหวงไม่เข้าเรื่อง

          “แสดงว่าคุณไม่เชื่อใจฉันเลย ไม่ว่าเพื่อนคุณหรือใครก็ตามจะมองฉันยังไง ถ้าฉันไม่สนใจก็คือจบ ฉันไม่อยากมีปัญหาเรื่องนี้กับคุณนะคะ เตือนคุณไว้ก่อนว่าฉันเลิกกับคินเพราะเรื่องแบบนี้แหละ เขาก้าวก่ายเรื่องแต่งตัวของฉันเกินไป”

          “งั้นเหรอ งั้นก็ได้ เดี๋ยวผมให้คนเอาชุดมาให้ใหม่ อย่างอนผมนะ ผมไม่รู้ว่าคุณซีเรียสขนาดนี้” เขาเข้ามาง้อฉันด้วยการกอด ยอมตามใจง่าย ๆ มุมนี้เขาก็น่ารักดีนะ

          “ค่ะ”

          @ ผับของคุณธันวา

          หลังจากได้ชุดมาใหม่เป็นเดรสสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ท่อนบนปาดไหล่แขนระบายสีขาว อาจจะไม่ถูกใจมากนักแต่ก็ดีกว่าชุดเมื่อกี้เยอะเลย แต่งตัวเสร็จเราสองคนก็ออกมาตามนัด มาถึงผับ คุณฌอนพาฉันเข้ามานั่งในห้องวีวีไอพีในห้องยังไม่มีใครมาสักคน

          “เรามาก่อนเวลางั้นเหรอคะ” 

          “เพื่อนผมน่าจะมาสายมากกว่า เรานั่งทานอะไรรอพวกเขาก่อนดีกว่า คุณจะดื่มไวน์หรือค็อกเทล”

          “ขอไวน์ค่ะ” คุณฌอนเทไวน์แดงแล้วยื่นมาให้ฉัน

          “ขอบคุณค่ะ” ฉันรับแก้วไวน์มาจากเขา

          “ชอบที่นี่มั้ย” เขาหันหน้ามาถามฉันพลางยกแก้วไวน์ขึ้น

          “ชอบค่ะ”

          “แล้วชอบผมมั้ย” เอ่ยเสียงทุ้มพร้อมส่งสายตาเจ้าเสน่ห์ให้กันนั้นต้องการอะไรอีก ยังไม่หนำใจใช่ไหมนั่น

          “ชอบสิคะ” ต้องตอบสนองเขาหน่อย ฉันมองกลับด้วยสายตายั่วยวนพลางยกแก้วขึ้นจิบนิดหน่อยพอให้มีกลิ่นแอลกอฮอล์ในปาก

          “อย่ายั่วผมนะ”

          “เปล่าซะหน่อย”

          เขาเชยคางฉันขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าปากฉันมันเผยอรอรับสัมผัสจากเขาอยู่แล้ว และก็เป็นไปตามที่คิดไว้

          จูบ...เขาจูบฉันอีกแล้ว ช่วงแรกก็จะถี่แบบนี้แหละ คงหิวขึ้นมาอีกแล้วล่ะสิ ก็อย่างว่าแหละคนมันน่าดึงดูด สวยและเซ็กซี่ขนาดนี้ ใครจะอดใจไหว

          อือ...จูบเก่งชะมัด ชอบจังเวลาเขาเม้มดูดดื่มแบบนี้ มันวูบวาบหัวใจดี

         

          แกรก..ขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันนั้น จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัว

           “ว่าไงพ...อุ๊ย!” เพื่อนของเขาเข้ามาโดยไม่เคาะประตู ฉันรีบผลักคุณฌอนออกแทบไม่ทัน ทำตัวไงล่ะทีนี้ กระดกไวน์แก้เขินก็แล้วกัน

          “เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูวะ” คุณฌอนขมวดคิ้วย่นก่อนจะตำหนิเพื่อน

          “ถ้าเคาะจะได้เห็นช็อตเด็ดเหรอวะ เฮ้ย...ธันวา เปิดห้องให้ไอ้ฌอนหน่อยสิวะ”

          “ทำไมวะ” เพื่อนที่น่าจะชื่อธันวาเดินเข้ามาทีหลังคงไม่เห็นเหตุการณ์อะไร

          “ก็ไอ้ฌอนมันน่าจะอยากอยู่กับแฟนสาวเป็นการส่วนตัวน่ะสิ”

          “พูดมาก” คุณฌอนโยนหมอนใบเล็กใส่หน้าเพื่อน แต่เพื่อนเขารับทัน

          คุณสิงหาที่ไปเล่นดนตรีในคืนนั้นแน่ ๆ วันนี้เขาดูแปลกตาไปมาก วันนั้นยังแต่งตัวเรียบร้อยอยู่เลย มาวันนี้สวมกางเกงยีนขาดวิ่นเสื้อยืดวินเทจเก่า ๆ แต่ราคาไม่น่าจะเบานะ ปล่อยผมยาวฟูให้ลุคหนุ่มมาดเซอร์

          “ตามสบายนะครับคุณอัญญา ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราไม่กัดครับ” หนุ่มเซอร์บอกฉัน ดูแล้วเขาน่าจะเป็นคนช่างพูด ชอบแกล้งชอบแหย่เพื่อน

          “ค่ะ” แอบเขินเขาอยู่นะ ฉันทำอะไรลงไป ช่วงนี้ฮอร์โมนมันพลุ่งพล่านไปหน่อย ไม่ค่อยยับยั้งช่างใจตัวเองเอาซะเลย

          “แล้วธามม์ไม่มาเหรอวะ” คุณฌอนถาม

          “ไม่มา รายนั้นเขาติดภรรยาจะตาย ยิ่งตอนนี้ยิ่งดูแลไม่ห่าง สามีแห่งชาติมาก” คุณสิงหาตอบ

          ลืมไปเลยว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อไปถามไถ่ยัยพราว ไม่รู้แพ้ท้องหนักรึเปล่า กลับไปฉันต้องไปแจ้งข่าวเรื่องที่คบคุณฌอนให้ยัยพราวรับรู้

          “มึงจัดการเสี่ยนั่นเรียบร้อยดีมั้ยวะธัน” คุณฌอนเอ่ยถามคุณธันวาที่นั่งทำหน้านิ่งขรึม

          “เรียบร้อยดี พ่อกูจัดการให้แล้ว ต่อไปนี้ไม่มีคนชื่อมนต์ชัยมาคอยก่อกวนหรือทำร้ายคุณอัญญาแล้ว” คุณธันวาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาดูเยือกเย็นมาก อยากรู้จังเขาทำยังไงกับเสี่ย

          “จัดการเสี่ยยังไงเหรอคะ”

          “คุณอันอย่ารู้เลยครับ มันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่”

          “ถึงตายมั้ยคะ”

          “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แค่เกือบ” อืม ได้ยินคำตอบของเขาแล้ว ฉันว่าคุณธันวาน่ากลัวสุดในสี่คนของกลุ่มเพื่อนเลย ดูเป็นเจ้าพ่อมาเฟียขาโหดยังไงไม่รู้

          “ค่ะ” ไม่บอกก็ไม่อยากรู้แล้ว จะเป็นจะตายเสี่ยก็ไม่ใช่พ่อฉันหรอก คนแบบนั้นนรกต้องการอยู่แล้ว

          “ขอบใจมากเพื่อน คืนนี้ที่กูนัดพวกมึงมา คืออยากแนะนำพวกมึงอย่างเป็นทางการ” ถึงเวลาแล้วสินะ เขินจุง “ต่อไปนี้กูมีแฟนแล้วนะโว้ย นี่อัญญาแฟนกู” เขาโอบไหล่ฉันแสดงความเป็นเจ้าของว่างั้นเถอะ

          “ยินดีด้วยนะครับเพื่อน มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักทีนะมึง” คุณสิงหาเอ่ย

          “เออ ขอบใจมาก”

          “ยินดีด้วย ขอให้มีความสุขนะ” คุณธันวากล่าวยินดีพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นมา “ดื่มฉลองหน่อยสิวะ”

          “มา ๆ ดื่มให้เพื่อนรักที่ยอมกลายร่างจากเสือเป็นแมวน้อยเชื่อง ๆ ตัวนึง แหม..กูว่าอีกไม่นานหรอกมันจะสละโสดตามไอ้คุณธามม์ไป”

          “มึงทำนายได้แม่นมากไอ้หมอเดาสิงห์ เดี๋ยวกูจะทำให้เป็นจริงดั่งที่มึงลั่นวาจาออกมา” เขาคงแค่แซวกันสนุก ๆ มั้ง อย่าคิดไปไกลเลย อย่างเขาจะมาจริงจังงั้นเหรอ

          ฉันกับคุณฌอนนั่งดื่มพอหอมปากหอมคอกับแก๊งเพื่อนของเขา ถึงเวลาเที่ยงคืนเศษ จึงขอตัวกลับก่อนคุณสิงหากับคุณธันวา สองคนนั้นน่าจะดวลกันอีกยาว คอแข็งใช่เล่นเลย ยกไปหลายแก้วแล้วยังไม่มีอาการเมาเลย

          “ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ คุณจะไปด้วยมั้ย” ออกมาจากห้องวีวีไอพีก่อนจะกลับเขาขอไปเข้าห้องน้ำก่อน

          “ไม่ค่ะ คุณไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปรอที่รถ”

          “ได้ ตามใจคุณ”

          ในระหว่างที่เขาไปเข้าห้องน้ำ ฉันตัดสินใจเดินออกจากผับ มายืนรออยู่ด้านหน้า

          “คนสวย ไม่มีรถกลับเหรอครับ ให้พี่ไปส่งมั้ย” มีชายคนหนึ่งท่าทางเมามายเดินเข้ามาถามฉัน กลิ่นเหล้าลอยเตะฟุ้งเข้าจมูก อายุเขาน่าจะสามสิบปลาย ๆ

          “ไม่สะดวกค่ะ มีเจ้าของแล้ว”

          “ไม่สนค่ะ พี่ไม่ติด ถ้าน้องไม่ติดเราลองมาคบกันลับ ๆ ก็ได้นะ รับรองว่าพี่ไม่บอกแฟนน้องหรอกค่ะ คนสวยสนใจมั้ยคะ” ปากว่ามือก็ขยับจะเข้ามาจับหน้าฉัน

          หมับ...ทว่ามีมือของใครบางคน  คว้าข้อมือเขาเอาไว้ก่อน

          “เฮ้ย! ใครวะ” ยังไม่ทันได้มองหน้าเจ้าของมือ คนเมาก็ถูกสะบัดแรง ตัวเหวี่ยงแทบล้ม อาจเพราะผู้ชายคนนี้เมาด้วยแหละ

ฉันเหลือบตามองหน้าคนที่เข้ามาช่วย เขาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่เคยคุ้นเคยกัน อคินทร์ แฟนเก่านี่เอง

          “กลับไปกอดเมียที่บ้านลุงดีกว่ามั้ย อย่ามายุ่งกับแฟนคนอื่น”

          “มึงเป็นใครวะไอ้เบื๊อกนี่ อยากเจอดีเหรอมึงอะ ไม่รู้ซะแล้วว่ากูเป็นใคร เดี๋ยวมึงเจอ รอกูอยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะมึง” เขาชี้หน้าด่ากลับแถมยังขู่ เปลือกตาแทบจะปิดอยู่แล้วยังจะห้าว

          “พี่มากับใคร”

          “มากับคุณฌอน แล้วนายล่ะมาเล่นดนตรีที่นี่เหรอ”

          “เปล่าครับ ผมมาเที่ยว มาคนเดียว ช่วงนี้เหงา ๆ นอนไม่ค่อยหลับ”

          “อ๋อเหรอ” ระหว่างฉันกับน้องเขาบทสนทนาทำไมมันดูอึดอัดแบบนี้ก็ไม่รู้ ราวกับคนไม่เคยคบกันมาก่อน

          “งั้น...ผมขอตัวนะพี่”

          “อืม” เขาก็คงรู้สึกเหมือนกับฉันนั่นแหละ ต่างคนต่างเดินคนละทางแล้ว

          “เฮ้ย! ไอ้หน้าอ่อน มึงจะไปไหนวะ”

นั่นมันคนขี้เมาเมื่อครู่นี่นา เขาพาพวกมาหาเรื่อง อคินทร์จริง ๆ เหรอ