31

มาง้อ

          “มีอะไร” อคินทร์ไม่เกรงกลัวคนพาลทั้งสี่คนรวมกับคนที่มีเรื่องกับเขาเป็นห้าคน

          อัญญาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอไม่อยู่เฉย ปรี่เข้าไปห้ามผู้ชายเหล่านั้น

          “มีอะไรกันเหรอคะพี่ ๆ น้องชายของฉันไปทำอะไรให้พวกพี่ไม่พอใจอะไร” เธอเอ่ยเสียงหวานพยายามใช้มารยาหญิงเข้าไปอ่อยขอให้พวกพ้องของชายขี้เมาใจเย็นไม่เอาเรื่องอคินทร์

          “คนสวย พี่ไม่อยากมีเรื่องกับหนูนะคะ พี่แค่อยากสั่งสอนไอ้หน้าอ่อนนี่ มันปากดีไม่มีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่” ชายคนที่เมาเอ่ย

          “หนูขอได้มั้ยคะพี่ น้องชายหนูเขาเป็นแบบนี้แหละค่ะ เดี๋ยวหนูจะสอนเขาเอง”

          เขานิ่งยอมฟังอัญญา สายตาเจ้าเล่ห์แสนร้ายกำลังคิดเรื่องไม่ดี

          หมับ...แค่ชั่วพริบตาเขาดึงร่างเธอเข้าไปกอดไว้แน่น

          “งั้น...คนสวยก็ไปกับพี่สิจ๊ะ”

          “เฮ้ย! ปล่อยเธอนะโว้ย” ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็ยอมไม่ได้ ตรงปรี่จะเข้าไปช่วยพี่สาว แต่ก็โดนชายฉกรรจ์ที่เขาพามาดักเอาไว้

          ตุบ! ตับ! หนุ่มน้อยโดนทั้งต่อยทั้งเตะจนล้มไปกองอยู่ที่พื้น หญิงสาวอยากเข้าไปช่วย แต่ร่างกายก็โดนรั้งไว้ คนเมากอดเอวเธอเอาไว้แน่น

          “หยุดนะ! ปล่อยเขาไปนะไอ้ชาติชั่ว” เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนใหญ่ของคนเมา ทนดูไม่ได้ที่เห็นอคินทร์โดนทำร้ายปางตาย

          ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างแตกตื่นกันใหญ่ แต่กลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยชายหนุ่มที่โดนรุมเลยสักคน

          หมับ...ขณะนั้นเอง มีมือใหญ่มากระชากร่างของอัญญาจากหนุ่มใหญ่ออกไปได้และฝากหมัดเข้าไปเต็มเบ้าตาของเขา

          ผลัวะ! ตุบ! แถมเตะจนเซล้มหน้าหงาย ซ้ำยังเดินไปกระทืบซ้ำอีกหนึ่งที

          “มึงกล้าแตะต้องแฟนกูเหรอวะ!” ชยางกูรใช้เท้าเหยียบคู่กรณีที่นอนครางโอดอยู่หน้าผับ เขาโมโหจนหน้าแดงกัดฟันกรามกรอด

          อีกด้านการ์ดของผับได้ตามออกมา จับตัวชายที่กระทืบอคินทร์ไว้ได้ ชายหนุ่มนอนนิ่งแทบจะลุกไม่ขึ้น โดนฝ่าเท้ายำเละขนาดนั้นเป็นใครก็คงไปไม่เป็น อัญญารู้สึกผิดต่อรุ่นน้องรีบเข้าไปดูอาการ

          “คิน โอเครึเปล่า นายไหวมั้ย” เธอประคองเขาให้ลุกขึ้นนั่ง ท่าทีที่ดูห่วงใยแฟนเก่าของอัญญา ทำให้ชยางกูรรู้สึกไม่ดีนัก แม้จะเข้าไปดูคนเจ็บก็เถอะ

          “ผ...ผมโอเค พี่ พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย” ตัวเองเจ็บปางตายก็ยังจะห่วงคนอื่น

          “พี่ไม่เป็นไร นายนั่นแหละที่เจ็บ เพราะพี่แท้ ๆ เลย” อัญญาแสดงสีหน้าเห็นใจชายหนุ่มทั้งยังรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เขาเจ็บตัว เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าแฟนใหม่กำลังหึงจนควันออกหูอยู่แล้ว

          “ลุกไหวรึเปล่า จะพาไปหาหมอ” ชยางกูรเอ่ยเสียงห้วนถามคนเจ็บ ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยความน้อยใจ

          “ไหว” อคินทร์พยายามหยัดกายลุก พอยืนขึ้นได้เสี้ยววินาที เขาจะเซล้มไปทางอัญญา แต่คนขี้หึงเร็วกว่ารีบคว้าตัวหนุ่มน้อยให้ล้มมาทางตัวเอง

          แฟนข้าใครอย่าแตะ ยิ่งเป็นแฟนเก่ายิ่งไม่อยากให้เข้าใกล้ เขาจะเป็นรถดับเพลิงฉีดถ่านไฟเก่าให้สิ้นเชื้อเพลิงเอง อย่าได้หวังว่าจะได้หวนกลับคืน

          @ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

          “ดูเป็นห่วงเป็นใยเขาจังเลยนะ” ชยางกูรเอ่ยถามแฟนสาวระหว่างนั่งรออคินทร์ตรวจร่างกายหน้าห้องตรวจ

          “เปล่านะคะ ก็ฉันเป็นต้นเหตุทำให้น้องเขาเจ็บตัว ถ้าเขาเป็นอะไรไปเพราะฉัน คงไม่สบายใจแน่ ๆ”

          “เฮ้อ...แววตาคุณมันฟ้อง ถ้ายังรักกันอยู่ ก็ไม่ควรตัดสินใจคบกับผมนะ”

          “นี่คุณจะหาเรื่องฉันเหรอคะ”

          “เปล่า แค่ไม่อยากโดนหักหลัง”

          “ถ้าคุณไม่โอเคหรือไม่ไว้ใจที่จะคบกับฉัน เราหยุดแค่นี้ก็ได้นะคะ” คำพูดของเธอที่เอ่ยออกมามันเหมือนมีดแทงใจเขา ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อเพราะตัวเองก็กำลังไม่พอใจอยู่ เลือกที่จะเดินหนีเธอไปเงียบ ๆ

          “ทำไมต้องงี่เง่าด้วย เขาช่วยฉันไว้ แทนที่จะขอบคุณเขา” อัญญามองตามหลังเขาจนลับสายตา ได้แต่ถอนหายใจ จะทิ้งคนเจ็บไว้ก็ดูไม่ดี จึงเลือกที่จะรอฟังอาการของอคินทร์ก่อน ส่วนชยางกูรเดี๋ยวค่อยหาทางปรับความเข้าใจกับเขาอีกที

         @ คอนโดของชยางกูร

          หลังจากฟังอาการของหนุ่มรุ่นน้อง ซึ่งอาการไม่ได้น่าห่วงอะไรแล้ว เพียงแต่ต้องนอนพักที่โรงพยาบาลอีกสักคืน อคินทร์โทรหาญาติมาคอยดูแล ส่วนอัญญาก็กลับมาที่คอนโดของชยางกูร

          “เขายังไม่กลับมาที่ห้องเหรอ” หญิงสาวเข้ามาในห้องพบแต่ความว่างเปล่า ทุกซอกทุกมุมไม่มีเขาอยู่เลย “ช่างเถอะ จะไปไหนก็แล้วแต่เขาปะไร ไม่เชื่อใจกันบ้างเลย”

          เธอถอนหายใจและทำใจ ไม่โทรไม่ตาม อาบน้ำเปลี่ยนชุดเข้านอนตามปกติ

          วันต่อมา

          ชยางกูรเปิดเข้าห้องมาปรากฏว่าไม่พบแฟนสาว มีเพียงโจ๊กหนึ่งถ้วยที่น่าจะเย็นหมดแล้ววางอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหาร “เฮ้อ” เขามองมันและถอนหายใจ

          “รีบไปหาแฟนเก่าล่ะสิ คงตื่นมาต้มโจ๊กไปให้เขากิน นี่คงเป็นของเหลือสินะ” เขาคิดว่าอัญญาตั้งใจต้มโจ๊กไปให้อคินทร์กิน จึงยกถ้วยเทอาหารลงอ่างจนหมด ยังน้อยใจเธออยู่ น้อยใจเรื่องที่เธอห่วงแฟนเก่ายังไม่พอยังน้อยใจเรื่องที่แฟนสาวไม่ยอมโทรตามมาง้อเมื่อคืนอีก และอีกเรื่องก็ที่เธอพูดเชิงบอกเลิกกับเขาด้วย

เขาแอบไปเปิดห้องนอนค้างที่อื่นเพื่อให้เธอโทรตามง้อสักหน่อย ที่ไหนได้เธอไม่สนใจ ส่งข้อความยังไม่ทำเลย เธอคงไม่ได้รู้สึกว้าวุ่นใจเรื่องเขาเลยมั้ง มีแต่เขาที่เป็นบ้าไปเอง

          @ Autumn sweet time Hotel

          อัญญากลับมาทำงานตามปกติ ก่อนกลับเธอไม่ได้กลับไปลายายกับน้องสาวรวมถึงไปเยี่ยมอคินทร์เลยด้วยซ้ำ ทำโจ๊กไว้ให้แฟนหนุ่มก็รีบตีตั๋วกลับมาทำงานเลย วันนี้เธอเข้างานกะบ่ายลากยาวไปจนถึงเที่ยงคืน

          “เป็นไงบ้างอัน ไปทำงานกับคุณฌอนที่กรุงเทพฯ สนุกมั้ยจ๊ะ” ชนิสาเข้ามาสอดรู้สอบถามเพื่อนร่วมงานตามนิสัยของเธอ

          “ก็ดีนะ คุณฌอนใจดีมาก”

          “ใจดีแค่กับอันรึเปล่า ถ้าเป็นคนอื่นคงเข้มงวดมากแน่ ๆ” หญิงร่างท้วมจงใจพูดเชิงประชดประชัน

          “ก็ธรรมดาแหละ ฉันเป็นแฟนเขานี่ อิจฉาเหรอเมย์” คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี เจอถ้อยคำเสียดสีก็ยากที่จะควบคุมอารมณ์

          “เปล่านะ เมย์จะอิจฉาอันทำไม เมย์ไม่กล้าไต่ระดับขึ้นไปอยู่เทียบชั้นกับอันหรอก เราใช้เต้าไต่ไม่เก่ง” น้ำเสียงอ่อนหวานแต่ความหมายดูหมิ่นชัดเจน ชนิสาพยายามหาเรื่องให้อัญญาปรี๊ดแตก ทว่าเธอรู้ทันจึงเลือกที่จะนิ่ง มองหน้าและเดินเลี่ยงไปดื้อ ๆ

          จุดประสงค์ของชนิสาคือทำให้เพื่อนร่วมงานเกลียดอัญญาและหันมาสงสารเธอให้มากที่สุด หลัง ๆ อัญญาไม่ค่อยไหลตามเกมเธอเลยใช้คำแรงขึ้นทุกวัน

          ถึงเวลาของมื้อเย็น อัญญาออกมาเติมของหวานที่ห้องอาหาร ระหว่างที่กำลังจัดวางขนมอยู่นั้น เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนยืนมองเธออยู่

          พิชชี่เพ่งมองเธอความสงสัย ทำไมพนักงานในชุดครัวคนนี้ช่างคุ้นตา เธอจึงตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้อัญญา และถึงบางอ้อทันที

          “นี่เธอ ทำงานเป็นแม่ครัวที่นี่เหรอ?” พิชชี่เอ่ยกับอัญญา สายตามองเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้า

          อัญญาหันมามองหน้าแขกที่เข้ามาทัก ถึงกับชะงัก ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่และในสภาพนี้

          “ค่ะ ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟที่นี่” เธอเชิดหน้ายอมรับ

          “ฉันคิดว่าเธอเป็นลูกคุณหญิงคุณนายที่ไหนซะอีก ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ฌอนจะคบกับพนักงานระดับล่างขนาดนี้” หญิงสาวยิ้มแหยะ

          “ไม่แปลกใจเลยที่คุณฌอนไม่คบกับคุณต่อ เพราะทัศนคติแบบนี้นี่เอง”

          “นี่หล่อน อย่ามาปากดีนะ ฉันเป็นแขกของที่นี่นะยะ คอมเพลนเธอก็ได้นะ”

          “เชิญค่ะ แฟนฉันเป็นถึงจีเอ็ม คุณคิดว่าเขาจะปกป้องใคร” อัญญาใช้ตำแหน่งของชยางกูรเข้ามาช่วยตัวเอง

          “ฮึ ปากเก่งไปเถอะ ทั้งที่เขาเป็นถึงจีเอ็มแต่เธอก็ยังเป็นได้แค่ผู้ช่วยเชฟธรรมดา เขาคงไม่ได้รักเธอจริงหรอก อย่ามั่นให้มันมาก ก็แค่ของว่างทานเล่น เขาเบื่อเมื่อไหร่เธอเตรียมตัวเป็นหมาหัวเน่าได้เลย” คำพูดของหญิงสาวทำให้อัญญาหวั่นใจไม่น้อย สถานการณ์ของเขาและเธอตอนนี้มันยิ่งตอกย้ำว่ามีความเป็นไปได้สูง

          “ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ ห่วงตัวเองก่อนมั้ยคะ มีสามีแล้วยังเที่ยวมาหาชายอื่นระวังจะโดนจับได้นะ”

          “ฉันเอาตัวรอดได้ ถ้าเธอไม่พูดเสี่ยก็คงไม่รู้หรอก”

          “ก็ไม่แน่นะคะ ฉันหึงจนหน้ามืดขึ้นมา อาจจะเอาเรื่องคุณไปส่งข่าวเสี่ยสักวัน”

          “ขู่ฉันเหรอ”

          “เปล่า ถ้าทนไม่ไหวก็คงต้องทำจริง”

          “ถ้าฉันโดนจับได้ พี่ฌอนก็ต้องซวยด้วย เธอทนได้เหรอที่จะเห็นเขาโดนเสี่ยทำร้าย”

          “ถ้าหญิงก็ร้ายชายก็เลว มันก็ต้องสมควรตายทั้งคู่นั่นแหละค่ะ”

          “นี่หล่อน” พิชชี่เถียงไม่สู้อัญญา เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เริ่มหวั่นใจขึ้นมาจริง ๆ อุตส่าห์โกหกเสี่ยว่าอยากมาสปาหน้าที่นี่ยอมเปิดห้องพักเพื่อมาง้อชยางกูร เจอก้างชิ้นใหญ่จนได้ แต่เผอิญเธอหน้าหนา ถึงจะกลัวคำขู่ของอัญญา ก็ยังจะสู้ต่อ

          “ดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” อัญญาเอ่ยก่อนจะหันหลังให้พิชชี่

          เมื่อหันหลังให้พิชชี่เดินไปไม่กี่ก้าวชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึงก็ปรากฏตัวราวกับมีใครส่งคิวให้เขาออกมา

          ชยางกูรเดินตรงมาทางอัญญา ทว่า...เขากลับทำแบบนี้กับเธอ