9

แพะรับบาป

         By : อัญญา

         “ชาติที่แล้วเราไปทำเวรทำกรรมอะไรกับยัยเมย์ไว้นะ ชาตินี้นางถึงตามมาจองเวรจองกรรมกันถึงขนาดนี้”

          ฉันยืนมองขนมปังที่ยัยเมย์อบไว้อย่างคนหมดเรี่ยวหมดแรง กลิ่นไหม้ลอยเตะจมูก สีที่ไหม้เกินไปจนเห็นได้ชัด เนื้อสัมผัสก็แข็ง คาดว่าเธอน่าจะตั้งไฟอุณหภูมิสูงไปหรือไม่ก็ผสมแป้งผิดสูตร จะอะไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องรีบแก้ปัญหาก่อน

          “ทำงานกันยังไง ฮ่ะ!” ชายวัยกลางคนเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามาพร้อมกับคำตำหนิ หลังจากได้รับข้อความจากฉัน

         เชฟดุ๊ก ดนุพล หัวหน้าครัวเบเกอรี่ ชายวัย 49 ปี ที่มีนิสัยชอบสั่ง ชอบดุ ชอบด่าพูดตรงภายนอกดูร้ายแต่ลึก ๆ แล้วเป็นคนใจดี

          “อันขอโทษค่ะ” ฉันจำยอมก้มหน้ารับผิดแทนเพื่อน

          “ผมให้เมย์รับผิดชอบ เธอคงไม่สบายจนไม่มีสมาธิทำงาน” เชฟดุ๊กก็ยังไม่โทษยัยเมย์อยู่ดี

          “ตีแป้งอบใหม่มั้ยคะ”

          “ประสาทรึไง อบขนมปังใช้เวลาเท่าไหร่คุณก็น่าจะรู้ ไม่ทันหรอก”

          “เค้กมะพร้าวของเรายังเหลือมั้ย”

          “เหลือค่ะ แต่คนละสูตรกับของเชฟแดเนียลนะคะ”

          “ไม่เป็นไร ไปเอาเค้กพวกนั้นออกมาเสิร์ฟก่อน แต่งหน้าใหม่ด้วยซอสสูตรใหม่ของเชฟแดเนียล ขอเนียนที่สุดนะ”

          “มันจะดีเหรอคะหัวหน้า แขกอาจจะรู้นะคะ มันแตกต่างกันพอสมควรเลยนะคะ บอกว่าหมดแล้วดีกว่ามั้ยคะ” ฉันเกรงว่าจะโดนจับได้ว่าเอาของไม่ได้มาตรฐานเดียวกันออกไปให้แขกกิน บางคนกินแล้วคงไม่คิดอะไรมาก แต่บางคนกินแล้วก็ชอบติและตั้งคำถาม

          โดยเฉพาะคุณชยางกูร ฉันก็ได้แต่ภาวนาอย่าให้เขากินซ้ำก็แล้วกัน

          “เรามีทางเลือกไม่มากนัก คุณก็รู้นี่ว่าโรงแรมของเราห้ามพูดคำว่าหมด กลับไปเอามาตรฐานเดิมก็ไม่น่าจะมีปัญหามั้งหรืออาจจะโดนตำหนินิดหน่อย ไปทำตามที่ผมบอก เดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง”

          “ค่ะ” ฉันหยุดทำงานตรงหน้า เร่งมือไปทำตามคำสั่งของหัวหน้า แม้ใจจะแอบขัดข้องเพราะกลัวถูกตำหนิเรื่องมาตรฐาน แต่จนใจต้องทำตามคำสั่งของหัวหน้าไปก่อน อย่างน้อยก็คงไม่โดนคนเดียว

          ผ่านไปไม่นาน ฉันก็ตกแต่งหน้าเค้กจนเสร็จ ส่วนเชฟดุ๊กทำหน้าที่เตรียมแป้งอบขนมปังขึ้นเตาใหม่ เพราะถาดที่ฉันพึ่งแต่งหน้าเค้กเสร็จไปอาจไม่เพียงพอต่อความต้องการของแขกที่กำลังหลงใหลเค้กสูตรใหม่ของเชฟสุดหล่อ

          “พี่อันคะ ขอเค้กมะพร้าวเพิ่มค่ะ หมดอีกแล้ว” หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาขอเค้กเพิ่ม ท่าทางเธอดูอิดโรยมากในตอนนี้ เพราะต้องเดินเข้าออกระหว่างห้องครัวกับห้องจัดเลี้ยงหลายรอบ

          “เสร็จแล้วจ้ะ เอ่อ..” น้องดูเหนื่อยเพลียมาก นึกถึงตัวเองตอนฝึกงานเลย “พี่ว่าเราพักก่อนดีกว่านะ หน้าซีดหมดแล้ว ไปหาที่นั่งพักก่อนไป หลบมุมกล้องดี ๆ เดี๋ยวพี่เอาออกไปเอง” เลยให้น้องพักดีกว่า

          “ขอบคุณนะคะพี่อัน” มายด์ประนมมือขึ้นไหว้ขอบคุณฉัน วันนี้เธอเดินทั้งวันจริง ๆ ตอนนี้แทบจะก้าวขาไม่ออกแล้วมั้ง

          “เชฟดุ๊กคะ อันให้น้องพักนะคะ น้องดูเหนื่อย ๆ เดี๋ยวอันจะเดินไลน์ขนมเองค่ะ”

          “ได้ แต่อย่าให้ใครเห็นนะ”

          “ค่ะเชฟ ขอบคุณค่ะ”

          ก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอกที่มีแขกเต็มไปหมด ต้องจัดการเสื้อผ้าของตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบแป้งเสียก่อน สภาพของฉันตอนทำงานกับตอนไปเที่ยวช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

          ณ ห้องโถงจัดเลี้ยง

          อัญญาออกมาพร้อมกับถาดเค้กสุดฮอตของคืนนี้ บรรยากาศภายในงานที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มีเกียรติ แต่ละคนแต่งตัวดูดีมีระดับ มีดนตรีสดมาบรรเลงบทเพลงไพเราะเสนาะหูให้ฟังระหว่างรับประทานอาหาร เห็นแล้วเธอก็แอบอิจฉาเบา ๆ นึกถึงบรรยากาศในผับขึ้นมาในหัว อยากเลิกงานในตอนนี้แล้วกลับไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ พรมน้ำหอมให้ฟุ้งเตะจมูกในระยะร้อยเมตร จากนั้นก็ออกไปแดนซ์ให้สนุกสุดเหวี่ยง

          “ผมขอขนมเค้กสักชิ้นได้มั้ยครับพี่” หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากความคิดเมื่อมีแขกเดินมาขอเค้กที่ยังถืออยู่ในมือไม่ยอมวาง

          “อ๋อได้ค่ะ ขอโทษทีค่ะ” อัญญารีบวางถาดขนมไว้บนสเตชันไลน์บุฟเฟ่ต์ “เดี๋ยวดิฉันตักให้นะคะ” เธอเอื้อมไปหยิบจานใส่ขนมแล้วตักเค้กใส่จานหนึ่งชิ้น ก่อนจะยื่นให้กับแขกที่ยืนมองเธอบริการเขาอย่างไม่ละสายตาไปไหน

          “นี่ค่ะ ค...” หันมาเงยหน้ากำลังจะยื่นจานขนมให้กับชายหนุ่ม แต่อัญญาชะงักงันไปเลย เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

          “สบายดีนะครับพี่” เขาเอ่ยถามเสียงทุ้มเจือแววตาแห่งความคิดถึง

          “คิน?” เธอเปล่งเสียงถามตัวเองผะแผ่ว

         คิน หรือ อคินทร์ ปราการสุด หนุ่มวัย 26 ปี นักร้องและนักดนตรีอิสระ เมื่อก่อนเขาหล่อคม มาดเซอร์ ปัจจุบันหล่อคมบาดใจหน้าใสขึ้น แถมวันนี้เขายังใส่ชุดทักซิโด้สีดำหล่อเนี้ยบ ผิดกลับเมื่อก่อนที่ใส่แต่กางเกงยีนเสื้อยืดสุดเท่ เปลี่ยนไปจนแฟนเก่าอย่างอัญญาก็เกือบจำแทบไม่ได้ แต่เพราะเป็นคนที่เคยคบกันถึง 2 ปี ทำให้เธอจำเขาได้แม้จะเปลี่ยนลุคไปมากแค่ไหน แววตาคมคู่นั้นของเขาเธอไม่อาจลืมได้ง่าย

          “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

          “ผมรับงานเล่นเปียโนที่นี่ครับ” 

          “อ๋องั้นเหรอ บังเอิญจังเลยนะ อะนี่เค้กของนาย” อัญญายื่นจานให้กับเขา ชายหนุ่มรับไว้ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเธอ

          “ขอบคุณครับ”

          “พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”

          “เดี๋ยวสิพี่”

          “มีอะไร”

          “ผมติดต่อพี่ไม่ได้เลย ขอเบอร์หรือแอดไลน์ได้มั้ย”

          หลังจากที่เลิกรากันไปเมื่อหนึ่งปีก่อน โดยอัญญาเป็นคนบอกเลิกชายหนุ่มรุ่นน้องก่อน เหตุผลเพราะเขาเป็นคนขี้หึงเกินไปทำให้เธออึดอัดในการใช้ชีวิต อคินทร์รักและออกอาการหึงหวงอัญญามากไป เขาไม่ชอบให้เธอแต่งตัวโชว์เรือนร่าง ทว่ามันเป็นสิ่งที่เธอชอบ เรื่องนี้จึงเป็นประเด็นที่ทำให้ทั้งสองทะเลาะกันบ่อยครั้งจนเธอทนไม่ไหวตัดสินใจบอกเลิกเขาทั้ง ๆ ที่ยังรักอยู่

          เมื่อได้มาพบรุ่นน้องอีกครั้งในรอบหนึ่งปี ใจเธอก็แอบสั่นไหวอยู่เหมือนกัน

          “พี่ว่าเราอย่าติดต่อกันอีกเลยนะ”

          “ทำไมครับ ผมแค่คิดถึงพี่ อยากรู้ว่าพี่สบายดีจริงมั้ย”

          “....” คำว่าคิดถึงของเขาทำเอาอัญญาถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก ใจดวงน้อยแอบสั่นสะท้านอยู่เหมือนกัน เธอเอาแต่ยืนจ้องนัยน์ตาคู่คมของเขา โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังเพ่งมองเขาและเธออยู่

          “อะแฮ่ม” ชยางกูรเดินมาแทรกกลางระหว่างพนักงานครัวกับนักเปียโนหนุ่ม “ทำหน้าที่ตรงนี้เสร็จแล้วก็ควรกลับเข้าไปในครัวได้แล้วมั้ง” เขาเดินเข้ามาคุยกับเธอเชิงตำหนินิดหน่อย ก่อนจะหยิบจานใบเล็กขึ้นมาแล้วช้อนเอาเค้กที่เธอพึ่งนำมาวางเมื่อสักครู่ใส่จานตัวเอง

          แม้จะกินเค้กรสนี้ไปแล้วรอบหนึ่งแต่ชยางกูรก็ยังอยากกลับมาตักไปอีกสักจาน ไม่รู้เพราะมันอร่อยจนต้องเบิ้ลหรือเพราะอะไร...

          “ส่วนคุณ..คุณนักดนตรี ผมจ้างคุณมาเล่นเปียโนให้บรรยากาศภายในงานผ่อนคลายและสนุกสนาน แต่คุณกลับมายืนจีบคนของผมอยู่ตรงนี้ มันหมายความว่ายังไงครับ” ตำหนิอัญญาไม่พอยังหันไปว่าอคินทร์อีกคน สายตาดุดันใช่เล่น

          “ขอโทษครับ ช่วงนี้เป็นช่วงของนักดนตรีท่านอื่นกำลังเล่นอยู่ ผมหิวเลยขอตัวมาหาอะไรกิน คงไม่ผิดใช่มั้ยครับ” อคินทร์ตอบโต้เขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ชยางกูรจะออกตัวว่าเป็นคนจ้างเขามาก็เถอะ

          “ไม่ผิด แต่การมายืนคุยเรื่องส่วนตัวและมาขอช่องทางการติดต่อกับพนักงานของโรงแรม ผมมองว่ามันไม่ค่อยสมควรสักเท่าไหร่นัก อีกอย่างเธอกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ คนอื่นอาจมองว่าเธอกำลังอู้งานหรือกำลังอ่อยแขกอยู่ก็ได้” เขายกเหตุผลที่ฟังดูมีหลักการขึ้นมาอ้าง ดูเหมือนไม่สนใจอัญญาแต่ก็แอบฟังที่พวกเขาคุยกันอยู่นานเลยนะนั่น

          รู้ด้วยว่าอคินทร์ขอเบอร์สาว แล้วปากบอกไม่ชอบ เอ้ะมันยังไงของเขา

          “งั้นผมขอตัวนะครับ ผมไปนะพี่” อคินทร์ยอมถอยเพราะไม่อยากมีเรื่องกับเจ้านายของอัญญา

          “อืม”

          “ผู้ชายไปแล้ว ผู้หญิงก็ควรเข้าไปได้แล้วมั้ง” เขายังหันมาพูดเหน็บแนมเธออีก

          “ค่ะ” อัญญาแอบเคืองเขาเล็กน้อย เดินสะบัดหน้าหนีออกจากห้องโถงใหญ่นี้ไปทันที

          ชยางกูรมองเธอจนลับสายตา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เหมือนจงใจมาแยกทั้งสองให้ห่างกัน

          “ช่วยไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่ผับบาร์ซะหน่อย” เขาเอ่ยแผ่วเบาก่อนจะตักเค้กใส่ปากไปหนึ่งคำ

          ทว่าพอลิ้นแตะไปที่ขนมเท่านั้น เขากลับทำสีหน้าแปลก ๆ รู้สึกว่าเนื้อสัมผัสของขนมปังมันไม่เหมือนเดิม เมื่อไม่แน่ใจจึงตักขึ้นมาชิมอีกครั้ง คราวนี้พอจะมั่นใจแล้วว่าเค้กถาดนี้มีความผิดปกติ 

          ชายหนุ่มรีบสาวเท้าเดินออกจากงาน เดินเลี้ยวเข้าไปในครัวอย่างเร็ว

          “เดี๋ยวก่อน!” พอดีเห็นอัญญาที่ทางเดินไปห้องครัว จึงเรียกให้เธอหยุด แต่ว่าอัญญาไม่หยุด เขาจึงตะโกนชื่อเธอเสียงดัง

          “อัญญา!” เธอหันหลังกลับมามองตามเสียงเรียกชื่อตัวเอง

          “มีอะไรอีกคะคุณฌอน”

          “ทำไมเค้กชิ้นนี้เนื้อสัมผัสไม่เหมือนกับถาดก่อนหน้านี้ มีปัญหาอะไรรึเปล่า”

          ใจเธอกระตุกวูบ เมื่อโดนจับได้ว่าเค้กที่ทำออกมารอบนี้มีปัญหา ผู้ชายคนนี้จับผิดเก่งจริง ๆ ตกลงเป็นจีเอ็มหรือเป็นเชฟกันแน่

          ถึงจะโดนจับได้แต่เธอจะไม่แสดงสีหน้าให้เขาเห็นเด็ดขาด

          “ทุกอย่างก็ทำไปตามสูตรที่เชฟแดเนียลสอนนะคะ รสชาติแปลกไปเหรอคะ”

          “รสชาติไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่ส่วนของขนมปังมันดูไม่นุ่มลิ้นเท่าไหร่”

          “จีเอ็มน่าจะดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มารึเปล่าคะ เลยทำให้รู้สึกแปลกไป”

          “คงไม่เกี่ยว คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ทำอะไรพลาด”

          “แน่ใจค่ะ” อัญญายืดอกยืนยันหลังชนฝาว่าเธอไม่ได้ทำงานพลาด

          “โอเค ถ้ามั่นใจก็ไม่มีอะไรแล้วผมอาจจะคิดมากไป แต่ถ้ามีแขกท่านไหนทักท้วงขึ้นมาแม้แต่คนเดียวผมคงต้องเรียกคุณไปชี้แจงใหม่” เขายอมเชื่อเธอครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งยังคงเผื่อใจเอาไว้ก่อน

          “ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ” อัญญาหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปห้องทำงานตัวเอง แม้อยากจะพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เพราะรู้สึกโล่งอก เธอก็ไม่กล้าทำเดี๋ยวเขาได้ยิน

          ชยางกูรเดินกลับมาที่งานเลี้ยง เป็นจังหวะเดียวกับที่อคินทร์กำลังบรรเลงบทเพลงสากลสุดคลาสสิกจากเปียโน เหล่าผู้บริหารต่างยืนดูเขาอย่างชื่นชม โดยเฉพาะสุภาพสตรีที่หลงมนต์เสน่ห์หนุ่มน้อยนักเปียโนสุดหล่อคนนี้เข้าแล้ว

          “หมอนี่กับแม่สาวในครัวนั่นเคยคบกันมาก่อนงั้นเหรอ หึ ๆ เสน่ห์แรงไม่เบาเหมือนกันนะ ทั้งชายแก่หนุ่มน้อยวิ่งเข้าหาไม่เว้นว่างเลย” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง

          “ทำไมเค้กมะพร้าวไม่อร่อยเหมือนเดิมเลย ถาดเมื่อกี้มันนุ่มลิ้นกว่านี้นะ”

          “ไหนพี่ขอชิมดูหน่อย มันจะต่างกันได้ยังไง” ผู้หญิงอีกคนลองตักเค้กเข้าปาก คิ้วขมวดย่นเข้าหากันอย่างสงสัย “จริงด้วย เมื่อกี้ที่พี่กินมันนุ่มกว่าชิ้นนี้นะ สงสัยเอาของค้างคืนมาให้เรากินแน่เลย ใช้ไม่ได้นะที่นี่”

          ชยางกูรได้ยินผู้หญิงสองคนยืนคุยกันเรื่องเค้กถาดเดียวกันที่เขาสงสัย ผู้หญิงสองคนไม่ได้เป็นคนของโรงแรมนี้ พวกเธอมาจากโรงแรมอื่นแต่อยู่ในเครือเชนเดียวกัน

          “ขอโทษนะครับ เค้กชิ้นนี้มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ” เขาตัดสินใจเดินเข้าไปถาม

          “อุ้ย...คุณฌอน! ได้ยินที่เราพูดเหรอคะ” ทั้งสองคนตกใจเล็กน้อย

          “ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากรู้ถึงปัญหาที่คุณทั้งสองเจอ”

          “ดิฉันคิดว่าส่วนของขนมปังของเค้กมันแข็งกว่ารอบที่แล้วนิดหนึ่งนะคะ หรือว่าดิฉันคิดไปเองก็ไม่รู้”

          “งั้นเหรอครับ ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะแก้ไขให้ครับ”

          “ไม่ต้องก็ได้ค่ะคุณฌอน มันไม่ถึงกับไม่อร่อย แค่รู้สึกไม่เหมือนเดิมแค่นั้นเองค่ะ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย”

          “แต่มันส่งผลต่อภาพลักษณ์ของที่นี่ครับ ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ประทับใจในการบริการของเรานะครับ” ชยางกูรจริงจังเสมอในเวลางาน เขาเดินไปหยิบถาดเค้กมะพร้าวเจ้าปัญหาออกมาจากไลน์ขนม ก่อนจะเดินถือถาดออกจากงานมุ่งหน้าไปหาคนทำเค้ก

          เรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่น แต่มันคือเรื่องใหญ่สำหรับเขา