ปัญหาที่ไม่เคยหมดไป 22

เสียงเคาะปากกาเป็นจังหวะยังคงดังต่อเนื่อง ในขณะที่ใครอีกคนนอนเอกเขนกอ่านเอกสารการประชุมที่เพิ่งผ่านพ้นไปอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ยังคงทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดเช่นเดิม จนเมื่อเสียงปากกาเงียบไปคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองไม่วางตาก็จำต้องเอ่ยออกมา

“รถเสีย ก็เลยมาช้าหน่อย” เพทายบอกเรียบเรื่อย ราวกับไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญแต่อย่างใด

“เหรอ?” ดวงตาสีสนิมฉายแววขันจางๆ ทั้งยังรับคำแสนสั้น

“เออสิ คิดว่ากูเจตนาโดดงานหรือไง?” เพทายแก้ตัวเสียงสูง เมื่อเห็นท่าทีไม่เชื่อถือของอีกฝ่าย

“ชั่วโมงก่อนไอ้กันต์โทรมา” คนฟังคำแก้ตัวพูดขึ้นเรียบๆ เหลือบมองเพื่อนสนิทเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “..เห็นมึงขับรถไปส่งสาวที่ตึกของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ”

ไอ้กันต์! ปากพล่อยจริงๆ!!!

               เพทายสบถในใจพร้อมร่ายคำสรรเสริญเชิงลบให้หนึ่งในเพื่อนสนิทที่ดันอยู่ผิดที่ผิดเวลาในทันที ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รับรู้ได้ว่าสายตาของณัฐนัยยังมีแววคำถามปนล้อเลียนเคลือบอยู่ 

“เออ! ยอมรับก็ได้...ว่าเจตนาโดดงานไปส่งเขา” คนถูกจับได้ยอมรับอย่างไม่เต็มเสียงนัก ด้วยรู้ดีว่ากฎเหล็กของการทำงานร่วมกันในฐานะผู้บริหารที่มีอำนาจทัดเทียมนั้นมีเพียงข้อเดียวคือ...ต้องไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับภาระหน้าที่จนเสียงานเด็ดขาด! 

“ฮึ! ตัวเองเป็นคนตั้งกฎเองแท้ๆ” คนฟังเยาะเสียงราบเรียบ ไม่คาดคิดว่าคนบ้างานที่สุดในหมู่เพื่อนพ้องจะกลายเป็นคนแรกที่แหกกฎ

“อย่าเหยียบย่ำน่า! ก็แค่บังเอิญเก็บตกได้ข้างทาง ถนนเข้าไซต์งานก็มีอยู่เส้นเดียวแล้วทางก็เปลี่ยวอย่างกับป่าช้า จะให้ใจร้ายทิ้งเขาไว้ตรงนั้นได้ไงวะ? พอรับขึ้นรถมาแล้วจะปล่อยลงข้างถนนก็ดูแล้งน้ำใจเลยแวะไปส่ง...ก็แค่นั้นเอง”

“รู้จักกันมาเกือบตลอดชีวิต เพิ่งรู้ว่าเพื่อนเป็นคนมีจิตใจโอบอ้อมอารี ‘อย่างมาก’ ก็วันนี้เอง” ณัฐนัยเอ่ยเนิบนาบ มือหนาเปิดแฟ้มสีดำเล่มบางที่หยิบติดมือมาจากห้องประชุมแล้ววางลงตรงหน้าเพทาย

“อะไร? งานประมูลของเดือนหน้าไม่ใช่หรือไง?” คนมีจิตใจโอบอ้อมอารีอย่างมากถามด้วยความสงสัย

“ทางโน้นเลื่อนงานประมูลเข้ามา และคนที่ ‘แหกกฎ’ จะต้องรับผิดชอบ ‘งานเผา’ ตามที่เคยตกลงกัน”

เพทายเบ้หน้าในทันทีเมื่อได้ยินบทลงโทษที่ตัวเองเป็นคนคิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว มันคือนิยามที่พวกเขาคิดขึ้นเอง สำหรับงานประมูลที่เกิดขึ้นแบบกระชั้นชิดทั้งที่จำเป็นต้องใช้ความละเอียดรอบคอบสูงกว่างานปกติหลายเท่าตัว ส่วนเหตุที่เรียกว่า ‘งานเผา’ เพราะหลังเสร็จงาน...สภาพของคนทำงานไม่ต่างจากซากศพที่พร้อมเผา!

“มีเวลาเท่าไร?” เหมือนจะเห็นชะตากรรมตัวเองลางๆ

“หนึ่งอาทิตย์” ณัฐนัยตอบเรียบเรื่อย ดวงตาสีสนิมฉายแววสาแก่ใจแบบไม่ปกปิดสักนิด

“เชี้ย!”