เพราะมันเป็น ... งาน ? 18

               เสียงเครื่องยนต์สมรรถนะสูงที่กำลังลัดเลาะเส้นทางลาดลงเขาด้วยความเร็วคงที่ไม่ได้ทำให้นักเดินทางรู้สึกสิ่งใด แม้ว่าบางช่วงบางตอนของการเดินทาง รถยนต์คันหรูจะแล่นตัดผ่านอุโมงค์ต้นไม้แสนงามน่าชมก็ตามที กะรัตถอนใจเบาๆก่อนจะมองผ่านภาพความสวยงามข้างทางอย่างไม่ใส่ใจนัก

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณ นี่อาจจะเป็น ‘อันซีนไทยแลนด์’ หรือ ‘แลนด์มาร์ค’ แห่งใหม่ก็ได้...ใครจะรู้” เสียงทุ้มของคนที่อยู่หลังพวงมาลัยรถบอกอย่างรื่นรมย์ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นดวงตากลมใสของ ‘ตุ๊กตาหน้ารถ’ ข้างกายมองค้อนมาอย่างขุ่นเคือง

“ค่ะ” อาจเพราะความเหน็ดเหนื่อยถาโถมเข้ามาในระยะเวลาสั้นๆจนตั้งรับไม่ทัน คนถูกอันเชิญให้กลายเป็นตุ๊กตาหน้ารถจึงตอบรับแกนๆ พลางถอดถอนใจออกมาอีกหน

เป็นเพราะเมื่อเช้านี้รถของเธอเสียตั้งแต่ขับออกไปได้ไม่ถึงห้ากิโลเมตร พร้อมกับ ‘มือถือไร้สัญญาณ’ และ ‘วิทยุสื่อสารที่ขาดแบตเตอรี่’ จึงทำให้เธอต้องติดอยู่กับรถท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรนานจนถอดใจ และในตอนที่คิดว่าโชคชะตาช่างไม่เป็นใจต่อเธอสักนิด รถยนต์คันแรกในรอบชั่วโมงก็ผ่านมาพอดิบพอดี...ยังจำได้ว่าเธอดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริเมื่อเห็นรถคันนั้น

ก่อนทุกอย่างจะพังทลายอย่างรวดเร็ว เมื่อคนขับลดกระจกลง.. 

               ‘หนีเที่ยวเหรอคุณ? หนีไปด้วยกันไหม’

               ตอนแรกก็ตั้งใจจะปฏิเสธไป แต่เมื่อนึกถึงงานมากมายที่จำต้องจัดการอย่างเร่งด่วน กะรัตเลยเก็บกระเป๋าแล้วเปิดประตูขึ้นรถแบบไม่เต็มใจนัก รู้ดีว่าหากอยู่รอรถคันถัดไปที่ไม่รู้จะผ่านมาตอนไหนและไม่รู้ว่าเป็นใคร?...นอกจากงานเร่งด่วนที่ค้างอยู่อาจไม่ได้กลับไปสะสางแล้ว ชีวิตของเธอก็อาจตกอยู่ในอันตรายที่ไม่คาดฝันได้ทุกเมื่ออีกด้วย 

“พูดอะไรหน่อยสิคุณ เราอุตส่าห์ ‘หนีตามกัน’ มาตั้งไกล” เพทายหยอกเสียงหวาน เมื่อรับรู้ได้ถึงความเครียดที่แผ่ปกคลุมคนข้างกายจางๆ

“หนีบ้านคุณสิ เลิกพูดจาสองแง่สามง่ามสักทีได้ไหมคะ” คนที่เหนื่อยจนไม่อยากพูดอะไรในตอนแรก ตำหนิเสียงขุ่น

“อือหื้อ...หนีไปบ้านผมก็ดีนะ จะได้พาไปฝากคุณปู่คุณย่าด้วย ไปเลยไหม?” คนเจตนาตีความผิดๆร้องบอกอย่างใสซื่อ

“บ้าเหรอคุณ! มันใช่เรื่องเล่นเหรอคะ?” เธอแหวเสียงสูงเมื่อคนข้างกายเอ่ยถึงญาติผู้ใหญ่ รู้ดีว่าคนข้างกายแค่อยากยั่วตามประสา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยตำหนิแกมถามในทันที

               เพทายหัวเราะเบาๆกับท่าทีร้อนรนราวเด็กถูกจับได้เมื่อทำความผิดของคนข้างกาย นึกชอบใจที่เห็นเธอหวั่นเกรงการนำญาติผู้ใหญ่ลงมาหยอกล้อกันเพียงเพราะความสนุกปากเช่นที่ใครหลายคนชอบทำ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีอะไรหลายอย่างที่ชวนให้เขารู้สึก ‘ชอบใจ’ ได้ไม่หยุดหย่อนจริงๆ

“ปิดประเด็นสิแบบนี้! ผมกำลังจะพูดว่า จะพา ‘หลานสะใภ้’ ไปฝากสักหน่อย...เซ็งเลย” เพียงครู่เดียวคนชอบใจก็บ่นกระปอดกระแปดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ ก่อนมองค้อนคนข้างกายคล้ายขุ่นเคืองไม่น้อย

“คุณนี่มัน!” คนถูกค้อนสบถอย่างอ่อนใจ นึกอยากจะตอบโต้แต่ก็รู้ดีว่าคงเป็นการต่อความยาวตามคำยุแหย่ของคนข้างกายอย่างไร้ประโยชน์  จึงเอ่ยตัดบท “ช่างเถอะค่ะ ฉันขออยู่เงียบๆแล้วกันนะ”

               บทสนทนาของคน ‘หนีตามกัน’ จบลงอย่างง่ายดาย เหลือไว้เพียงเสียงเพลงท่วงทำนองหวานที่ถูกเปิดคลอเคล้าไปกับการเดินทางเท่านั้น จวบจนถึงจุดพักรถสุดท้ายก่อนเข้าเขตเมืองหลวงแสนแออัด บทสนทนาที่เงียบไปนานค่อยเกิดขึ้นอีกหน

“กาแฟสักแก้วไหมคุณ?” ดวงหน้าหวานที่ซีดเซียวและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนลอบมองตลอดทางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“ขอเป็นชามะนาวนะคะ” เธอตอบตามจริง

“แปลก! นึกว่าจะตอบว่า ‘ไม่!’ แล้วสะบัดบ๊อบเหมือนทุกที” คนถูกปฏิเสธเสมอตั้งข้อสังเกต พร้อมทำเสียงล้อเลียนแบบกวนๆ

คนอิดโรยหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางล้อเลียนของเพทาย ก่อนจะโบกมือไปมาเป็นเชิงร้องขอให้คนตรงหน้าหยุดพฤติกรรมที่ดูไม่เข้ากัน พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะแกมค้าน  “ตลก! ท่าสะบัดบ๊อบของคุณ สาวกว่าฉันอีกนะ”

“สวยปะล่ะ?” คนถูกมองว่าสาวกว่าหมุนตัวอย่างมีจริตเล็กน้อยค่อยถามเสียงหวาน แล้วก็ต้องมองค้อนในทันทีเมื่อเห็นกะรัตหัวเราะชอบใจไม่หยุด ก่อนจะเอ่ยปัดขำๆ “ไม่เล่นแล้วๆ เดี๋ยวผีผลักจะยุ่ง...ชามะนาวนะคุณ”

               หญิงสาวมองตามร่างสูงที่เดินลับสายตาไปพลางส่ายหน้าอย่างนึกระอาแกมชอบใจ เพทายดูต่างจากที่เธอเคยจินตนาการไว้จนสุดกู่ ไม่น่าเชื่อว่าประธานบริหาร ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ผู้ชายที่สามารถพลิกฟื้นธุรกิจเกือบล่มสลายให้หวนคืนมาได้ในเวลาไม่กี่ปีจะมีมุมเช่นนี้ปะปนอยู่ด้วย..

เพทายดูเป็นคนเรียบง่าย และทำให้เธอสบายใจขึ้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน

“ชามะนาวแทนใจใส่เสน่ห์ได้แล้วครับคนสวย” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมๆกับแก้วน้ำเย็นเฉียบแตะข้างแก้ม ทำให้คนปล่อยความคิดให้ล่องลอยสะดุ้งโหยง

“จะไม่ขอบคุณก็เพราะคำว่า ‘ใส่เสน่ห์’ นี่ละ” คนรับแก้วมามองค้อนเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยตอบ “ขอบคุณนะคะ ที่เลี้ยง”

ทั้งที่ใจยังนึกคาดเดาว่าคนตรงหน้าจะรีบยื่นค่าเครื่องดื่มให้ เพราะเธอคงไม่อยากมีอะไรติดค้างกับเขา? หญิงสาวกลับสรุปเสร็จสรรพตามแบบฉบับที่ต่างออกไป ทำให้เพทายอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

นึกแล้วว่าเธอจะต้องตอบอะไรที่เขาไม่ได้คิดไว้..

“ไม่มีปัญหา เสี่ยรวยอยู่แล้วจ้ะหนู”