บทที่ 5 เป็นข่าว - 100%

ธามมองอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อสแกนว่าไม่มีจานไหนที่มีถั่วเป็นส่วนประกอบ แม้จะรู้ว่าพลอยพัดชาย่อมระวังตัวเองอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังวางใจไม่ได้ และที่สำคัญที่สุดคือเขาจะให้กนกลดารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าพลอยพัดชาแพ้ถั่วทุกชนิด เพราะสองคนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ถูกชะตากันธรรมดา แต่เรียกว่าเกลียดกันมากเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะหยิบตะเกียบ เขาก็ถูกคนข้างตัวใช้มือดันให้เข้าไปด้านในของเก้าอี้อีกครั้ง

“กระเถิบไปเลย พลอยนั่งไม่สะดวก นิสัยเสีย มานั่งติดคนอื่นเขาอยู่ได้”

ธามยิ้มอ่อนพลางขยับเข้าไปเพียงเล็กน้อยพอให้เธอจับตะเกียบได้สะดวกขึ้น แต่ก็ยังไม่วายเย้าแหย่ให้เธอเหวี่ยงใส่ด้วยการพูดว่า

“พี่นั่งของพี่ตรงนี้อยู่ดี ๆ เรานั่นแหละมาเบียดพี่ หรือจะย้ายไปนั่งกับคุณดาเขาก็ได้นะ”

“แหวะ! ไม่เอาหรอก เดี๋ยวสนิมเกาะ” พูดจบก็ทำสีหน้ายี้ใส่กนกลดา จนอีกฝ่ายเริ่มทนไม่ไหวแล้ว

“นังพลอย!”

แม้จะถูกกนกลดาตวาดใส่แต่เสียงก็ไม่ดังนักเพราะอีกฝ่ายยังเกรงใจธามและโต๊ะข้างเคียงอยู่ เห็นดังนั้นพลอยพัดชาจึงอดหัวเราะคิกคักขึ้นมาไม่ได้ จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปพูดเบา ๆ ว่า

“อุ๊ยตายแล้ว หน้ากากปริหรือจ๊ะ รีบเอาอันใหม่มาใส่เร็ว เดี๋ยวคนอื่นเขารู้สันดานจริงเข้าละแย่เลย”

ธามรีบวางมือไว้บนหน้าขาของพลอยพัดชาแล้วบีบเบา ๆ เพื่อเป็นการเตือนทันที อย่างไรเสียเขาก็ยังไม่อยากเห็นสองคนนี้ตบกันกลางร้านอาหารญี่ปุ่นแน่ อีกทั้งหากขืนปล่อยให้ปะทะกันด้วยวาจาต่อไป ฝ่ายที่เสียเปรียบย่อมเป็นกนกลดาอยู่วันยังค่ำ แต่ที่เขาต้องเตือนคนข้างตัวก็เพราะไม่อยากให้เธอเป็นอันตรายมากกว่า ตราบใดที่เขายังไม่ได้ข่าวสำคัญจากนักสืบที่จ้างไปตรวจสอบคนตรงหน้า

แต่พลอยพัดชากลับปัดมือของเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี!

“ดาขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ” กนกลดาพูดกับธามด้วยท่าทางเรียบร้อยมีมารยาทเช่นเคย แต่กลับมองพลอยพัดชาด้วยหางตาแค่เพียงแว้บหนึ่งแล้วลุกออกจากโต๊ะไปทันที

คล้อยหลังกนกลดาแล้ว ธามจึงหันไปพูดกับหญิงสาวข้างกาย

“พี่ถามจริง ไปโกรธเกลียดกันมาจากไหนเนี่ย มาถึงก็ใส่กันใหญ่เลย”

“คงตั้งแต่ชาติที่แล้วมั้ง ทำไมคะ พี่ไม่พอใจพลอยอีกละสิที่เอาแต่หาเรื่องแขกคนสำคัญของพี่น่ะ” พลอยพัดชาเบ้หน้าใส่เขาก่อนจะหันไปจัดการกับอาหารในจานของตน

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่ว ก่อนพูดกับเธอเสียงอ่อน

“ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่พี่ก็แค่อยากให้พลอยยั้งมือเอาไว้บ้าง ดูสินั่น คุณดาถึงกับต้องหนีไปตั้งหลักในห้องน้ำกันเลย อีกอย่างคุณดาเขาก็เป็นคนทำธุรกิจร่วมกับบริษัทพี่ เพราะฉะนั้นพี่ก็ต้องดูแลเขาตามสมควร ไม่ใช่พาเขามาให้พลอยโขกสับเอาตามใจชอบ”

พลอยพัดชาทำเสียงฮึในลำคอ หญิงสาวรอจนกลืนอาหารหมดแล้วจึงพูดกับเขาว่า

“เป็นห่วงนักก็ตามไปดูสิคะ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าพลอยไม่มีทางขอโทษเด็ดขาด พลอยไม่ผิด”

“พี่ก็ไม่ได้ว่าเราผิด และพี่ก็ไม่ได้ให้พลอยไปขอโทษเขา พี่แค่อยากให้เราเพลา ๆ ลงบ้าง ถ้าเกิดเขาโกรธเรามาก ๆ แล้วไปจ้างมือปืนมายิงพลอยจะทำยังไง มันอันตรายนะ”

ธามเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะเรื่องนี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นไม่ได้ ตอนนี้เขากำลังจ้างคนไปขุดคุ้ยเกี่ยวกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์และรับเหมาก่อสร้างของกนกลดา ทำให้พอรู้ว่ามีความไม่โปร่งใสเกิดขึ้นแทบทุกโครงการ ทว่าแต่ละโครงการไม่สามารถหาจุดมาจับผิดจนทำให้เกิดการฟ้องร้องขึ้นมาได้ แต่ถึงจะมี บิดาของกนกลดาก็เป็นฝ่ายชนะคดีทุกครั้งไป และคนที่ฟ้องร้องก็ถูกคุกคามข่มขู่จนต้องหนีหัวซุกหัวซุน

ดูจากเรื่องเหล่านี้ก็พอรู้แล้วว่ากนกลดากับบิดาของเธอไม่ใช่คนมือสะอาดเท่าไรนัก ตรงกันข้าม ค่อนข้างโหดเหี้ยมเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่สามารถเล่าเรื่องพวกนี้ให้พลอยพัดชาฟังได้

เขาคาดการณ์ผิดถนัด เพราะนึกว่าหญิงสาวสองคนนี้จะแค่ไม่ถูกกันหรือเขม่นกันเท่านั้น ไม่คิดว่าจะจงเกลียดจงชังกันได้ขนาดนี้ เพราะฉะนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้กนกลดาแค้นเคืองพลอยพัดชาจนเกิดความคิดที่จะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ เขาจึงต้องพยายามปิดการรับประทานมื้อเย็นนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด

“มันน่ะหรือจะจ้างมือปืนมายิงพลอย เฮอะ! กลัวตายละ”

“แล้วนี่คุณดาเขารู้รึเปล่าว่าเราแพ้ถั่ว ไม่รู้ใช่ไหม ถ้าไม่รู้ก็ดีละ”

นี่คือสิ่งที่เขาห่วงที่สุด เพราะอาการของเธอตอนแพ้ถั่วเมื่อหลายปีก่อน เขายังจำได้ติดตาจนทุกวันนี้ ซึ่งหลังจากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าเธอมีอาการแพ้ที่ไหนอีกหรือเปล่าเพราะพลอยพัดชาไม่ได้เล่าให้ฟัง

“ยายดามันไม่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พี่ธามเนี่ยสิ ยังอุตส่าห์จำได้ด้วยหรือว่าพลอยแพ้ถั่ว” จู่ ๆ เธอก็มองเขาด้วยหางตาราวกับจะตัดพ้อว่าเขาไม่เคยจดจำเรื่องของเธอเข้าสมอง

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้” เขาพูดถึงตรงนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะมองเห็นกนกลดากำลังเดินมาที่โต๊ะพอดี

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ” กนกลดายิ้มหวานให้ธาม แต่พลอยพัดชาพูดสวนขึ้นทันควัน

“ฉันไม่ได้รอเธอสักหน่อย พี่ธามก็ด้วย” พูดจบ พลอยพัดชาก็หันไปหาชายหนุ่มแล้ววางมือไว้บนต้นขาของเขา จากนั้นก็คีบซูชิป้อนให้ธามถึงปาก

“พี่ธามขา ซูชิจานนี้อร่อยมากเลยค่ะ ลองกินสิ”

หญิงสาวจงใจทำน้ำเสียงออดอ้อนราวกับโลกนี้มีแค่เธอกับชายหนุ่มเพียงสองคนเท่านั้นเพราะต้องการปั่นหัวคู่อริเต็มที่

ธามมองคนป้อนด้วยสายตาร้อนแรงอย่างลืมตัว พลอยพัดชาช่างมีความสามารถในการยั่วคนจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการยั่วโมโห หรือว่ายั่ว...

ขณะเดียวกัน กนกลดาก็พยายามนับหนึ่งถึงร้อยอยู่ในใจ จากนั้นก็พูดว่า

“พี่ธามรู้อะไรไหมคะ ยายพลอยน่ะดังใหญ่แล้วนะ เพราะดาเห็นพวกข่าวบันเทิงสื่อต่าง ๆ พากันลงเรื่องที่ยายพลอยไปออกเดตกับพระเอกหนุ่มสุดฮอตมา ได้ข่าวว่าเริ่มสนิทกันตั้งแต่งานวันเกิดของน้าเธอใช่ไหมพลอย”

พลอยพัดชาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ทำไงได้ สวยรวยโสดอย่างฉันมันก็เป็นธรรมดาแหละที่จะมีหนุ่ม ๆ มาติดพัน ฉันมันก็คนอัธยาศัยดีเสียด้วยสิ”

“ข่าวไหนหรือ ส่งลิงก์ให้ผมดูหน่อยสิ” จู่ ๆ ธามก็โพล่งถามขึ้น ทำเอาพลอยพัดชาได้แต่งุนงงสงสัย เพราะปกติแล้วธามไม่ใช่คนที่จะสนใจข่าวบันเทิง

กนกลดายิ้มอ่อน รีบเปิดข่าวที่ว่าจากโทรศัพท์มือถือของตนแล้วส่งลิงก์ให้เขาทันที เสร็จเรียบร้อยก็เติมเชื้อไฟต่อ

“จริงสิ พี่พัฒน์กลับมาจากเมืองนอกแล้ว เธอรู้แล้วใช่ไหมพลอย”

พลอยพัดชาแค่นยิ้ม ก่อนพูดว่า “เธออยากถามว่าเขามาหาฉันรึยังก็ถามเถอะ ไม่ต้องอ้อมค้อมไปมาหรอก ใช่! พี่พัฒน์แวะมาหาฉันแล้ว เราก็แค่ไปกินข้าว และไปดื่มกันนิด ๆ หน่อย ๆ” แต่ดื่มที่ว่าคือดื่มกาแฟนะ

พลอยพัดชาจงใจพูดไม่หมดเพราะต้องการปั่นหัวคนตรงหน้า แต่คนที่ถูกผลกระทบเต็ม ๆ จนหัวคิ้วขมวดมุ่นแทบชนกันคือชายหนุ่มที่นั่งติดกับเธอ!