บทที่ 6 ไฮโซสาวเจ้าเสน่ห์ - 25%

“เธอนี่เสน่ห์แรงไม่มีตกเลยนะ”

กนกลดายิ้มบาง ๆ ยิ่งเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของธามก็ยิ่งรู้สึกว่าครั้งนี้ตนมาถูกทางแน่แล้ว ดูท่าทางชายหนุ่มคงไม่ได้คิดกับพลอยพัดชาแค่น้องสาวอย่างที่ปากพูดกระมัง เห็นทีครั้งนี้เธอคงต้องพยายามดึงความสนใจจากเขาให้มากกว่าเดิม มิเช่นนั้นนอกจากแผนทุกอย่างจะพังแล้ว เม็ดเงินมหาศาลจากการที่ได้อาศัยชื่อเสียงของโรงแรมลักซ์ แกรนด์ มิราจในการทำธุรกิจก็คงละลายหายไปด้วย

โชคดีที่ธามเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่อายุยังน้อย อีกทั้งรูปร่างหน้าตาก็จัดว่าควงได้ไม่อายใคร แม้เขาจะหล่อไม่เท่ารพีพัฒน์ แต่ความคมเข้ม สมาร์ต และความภูมิฐานนั้นกินขาดผู้ชายวัยเดียวกันอย่างไม่เห็นฝุ่น ดังนั้นการตีสนิทกับเขาโดยเอาตัวเข้าแลกนั้นเธอจึงเต็มใจทำอย่างยิ่ง แต่ปัญหากลับติดอยู่ที่คนเพียงคนเดียว...พลอยพัดชา

“แน่นอน ก็ฉันสวยนี่ จริงไหมคะพี่ธามขา” ประโยคหลัง พลอยพัดชาจงใจกระแซะไหล่เขาเพื่อให้ชายหนุ่มหมั่นไส้เล่นเพราะเธอรู้ว่าต่อให้อ่อยผู้ชายคนนี้ไปกี่เล่มเกวียน เขาก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับตน

แต่ที่เขามาทำตัวใกล้ชิด และทำเหมือนง้อราวกับเป็นคู่รักกันนั้นก็คงเพราะเห็นเธอหายหน้าหายตาไปหลายวัน จึงกลัวว่าเธอจะโกรธเขาจริงจังเสียมากกว่า เพราะสุดท้ายเธอเชื่อว่าหากตนไปตามตอแยเขาเหมือนเดิม ธามก็จะปฏิบัติกับเธออย่างเย็นชาเหมือนที่ผ่านมาแน่นอน

ธามหันมามองพลอยพัดชาด้วยสายตาแปลก ๆ จนคนถูกมองอดใจสั่นไม่ได้ กระนั้นก็ยังทำใจกล้าด้วยการยิ้มและส่งจูบให้เขาทางอากาศเพื่อหวังจะได้เห็นสีหน้าระอาใจของเขายามที่เธอทำแบบนี้เหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่ผิดคาด! สายตาที่ชายหนุ่มมองตอบกลับมานั้นช่าง...ร้อนแรง ร้อนจนเธอไม่กล้ามองสบตา และแรงจนเธอไม่กล้ายั่วเขาอีก

หลังจากรับประทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธามก็พาพลอยพัดชากับกนกลดาเดินกลับทางเดิม และครั้งนี้ก็เช่นเคยที่พลอยพัดชาเดินเกาะแขนของเขาแน่นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้ากนกลดา เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่กล้าทำอย่างตนแน่ อีกทั้งธามก็ไม่ได้สะบัดแขนของเธอออก พลอยพัดชาจึงยิ่งทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อเห็นกนกลดาเหลือบมองมาทางตนด้วยแววตาที่บอกเป็นนัยว่าหากสามารถตบเธอตรงนี้ได้ คงทำไปแล้ว!

“เธอไม่เข้าร้านหรือไง นี่ผ่านร้านของเธอมาแล้วนะ” กนกลดาบุ้ยหน้าไปทางด้านหลังซึ่งเป็นร้านพัดชา เจมส์

“ฉันจะเข้าหรือไม่เข้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ ก็ฉันจะเข้าโรงแรมกับพี่ธาม เธอมายุ่งอะไรด้วย” พลอยพัดชาพูดโดยไม่ได้คิดอะไร หากแต่คนฟังอย่างธามกลับอมยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะประโยคหลังนั้นช่างหมิ่นเหม่เสียเหลือเกิน

เมื่อเดินเข้ามาในโรงแรมแล้ว แต่กนกลดากลับไม่มีทีท่าว่าจะขอตัวลาสักที พลอยพัดชาจึงพูดขึ้นอีกว่า

“ข้าวก็กินเสร็จแล้ว ไม่ทราบว่าเธอยังมีธุระอะไรกับพี่ธามของฉันอีก แม่สนิมสร้อย”

กนกลดาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ธามชิงพูดขึ้นเสียก่อน

“สรุปว่ารายงานที่คุณเสนอผมมาวันนี้ ผมจะลองเอาไปพิจารณาดูนะครับ ขอเวลาผมสักสองสามวันละกัน เพราะเรื่องนี้ต้องตัดสินใจกันหลายคน”

“ได้ค่ะ แต่อย่างที่ดาบอกพี่ไปตั้งแต่ตอนแรกว่าหากเราทำตามแผนงานนั้น เราจะประหยัดต้นทุนในการก่อสร้างไปได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์โดยที่ไม่กระทบกับการก่อสร้างเลย” กนกลดาพูดไปยิ้มไปอย่างใจเย็น เมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับรู้จึงพูดเสริมไปอีกว่า

“เชื่อใจดานะคะพี่ธาม บริษัทของดาคร่ำหวอดกับการก่อสร้างโครงการใหญ่ ๆ มาหลายโครงการแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องความผิดพลาดจะมีน้อยมากค่ะ ส่วนพวกข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ที่เคยได้ยินกันมาก็อย่าไปเชื่อมากนักเพราะเรื่องพวกนั้นมันก็แค่เป็นการดิสเครดิตของคู่แข่งเราเท่านั้นเองค่ะ”

“โอเคครับ ได้เรื่องยังไงแล้วผมจะโทร. ไปแจ้งอีกที ถ้าอย่างนั้นผมจะเดินไปส่งที่อาคารจอดรถนะครับ”

ธามผายมือข้างที่ว่างจากการเกาะกุมของพลอยพัดชา เพื่อให้กนกลดาเดินไปยังอาคารจอดรถที่ว่า เมื่อเดินมาถึงแล้ว กนกลดาจึงหันมาไหว้ลาชายหนุ่ม แต่กับพลอยพัดชานั้นเจ้าตัวแค่ปรายตามองโดยไม่พูดอะไร

ครั้นพอเห็นรถของกนกลดาเคลื่อนตัวไปจนพ้นสายตาแล้ว พลอยพัดชาก็ปล่อยแขนข้างนั้นของธามทันที จากนั้นก็หมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปทางเดิม แต่ข้อมือของเธอกลับถูกชายหนุ่มคว้าเอาไว้เสียก่อน

“จะไปไหน” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนเธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูก

“ก็กลับร้านสิ หมดธุระแล้วนี่” พลอยพัดชาดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ อีกครึ่งชั่วโมงจะปิดร้านแล้ว แต่กระเป๋าสะพายของเธอยังอยู่ในนั้น

“อะไรคือหมดธุระ หมายความว่าไง หรือว่าการที่เธอมาคอยป่วนคุณดาเขาก็เพราะแค่อยากมากันท่าพี่กับคุณดาเท่านั้น” ไม่พูดเปล่า แต่เขายังดึงตัวเธอให้เข้าไปใกล้เขามากกว่าเดิมอีกด้วย

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” พลอยพัดชาเชิดหน้าตอบอย่างถือดี ทำเอาคนมองได้แต่รู้สึกมันเขี้ยว อยากปราบพยศคนช่างยั่วเสียตรงนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเขาเป็นผู้บริหารของที่นี่ จะทำเรื่องอย่างนั้นต่อหน้าพนักงานและแขกได้อย่างไร

“พี่ว่าเราควรต้องคุยกันหน่อยดีไหมพลอย”

พลอยพัดชาขมวดคิ้ว มองหน้าเขาอย่างสงสัย “คุย? มีอะไรต้องคุยคะ”

เขามองหน้าเธอนิ่ง ชั่งใจอยู่ว่าจะพาเธอไป ‘คุย’ ในห้องทำงานหรือจะขึ้นไปเพนต์เฮาส์ดี สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเลือกอย่างแรก จากนั้นจึงกึ่งลากกึ่งจูงเธอไปหน้าลิฟต์

“ขึ้นไปบนห้องทำงานของพี่ก่อน”

“ไม่ได้!” พลอยพัดชาขืนตัวไว้พร้อมกับพยายามดึงข้อมือของตนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา

“ตอนนี้ใกล้ปิดร้านแล้ว พลอยต้องรีบกลับร้านก่อน กระเป๋าก็อยู่ที่นั่น”

ครั้นพอได้ฟังเหตุผลของหญิงสาว ธามจึงยอมปล่อยมือเธอแต่โดยดี จากนั้นก็สำทับว่า

“โอเค ปิดร้านเสร็จก็ขึ้นไปหาพี่ที่ห้องทำงานละกัน พี่จะรอ”

ระหว่างนั้นลิฟต์โดยสารมาถึงและเปิดประตูออกพอดี ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปในลิฟต์แล้วพูดว่า

“เร็ว ๆ ละ”

หลังจากลิฟต์ปิดแล้ว พลอยพัดชาก็ยกมือขึ้นทาบตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเองพลางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและหลับตานิ่ง...

เขาทำแบบนี้หมายความว่าอะไร เธออุตส่าห์ปล่อยมือจากเขาแล้ว แต่เขากลับมาแสดงท่าทีราวกับจะวิ่งตามเธอเสียเองอย่างนี้ แล้วจะให้เธอตัดใจจากเขาได้อย่างไรเล่า

ไม่ใช่ว่าพอเธอขึ้นไปหาเขาบนห้องทำงานจริง ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ให้เธอยืนอยู่หน้าห้อง ไม่ยอมให้เข้าไปข้างในเหมือนเดิมละ สรุปแล้วเธอควรไปหรือไม่ไปดี

พลันนั้น ภาพเหตุการณ์เก่า ๆ ที่ธามทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจก็ผุดขึ้นมาในหัวภาพแล้วภาพเล่า ใบหน้าเย็นชากับสายตาที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังว่ารำคาญเธอนั้น เธอจำได้ติดตาเสียยิ่งกว่ารอยยิ้มของเขาวันนี้เสียอีก

คิดได้ดังนั้น พลอยพัดชาก็ตัดสินใจได้ทันที หญิงสาวยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร. ออก รอสายไม่นานนักปลายสายก็กดรับ เธอจึงพูดลงไปเสียงแผ่ว

“จูน พี่วานเอากระเป๋าของพี่มาให้ที่โรงแรมหน่อยสิ พี่จะรอตรงประตูทางออกไปอาคารจอดรถของชั้นหนึ่งนะ”

หลังจากวางสายแล้วพลอยพัดชาก็เดินไปรอตรงจุดนั้น เพราะหากเธอเดินออกไปที่ร้านพัดชา เจมส์เพื่อเอากระเป๋าด้วยตัวเองแล้วธามกำลังยืนมองอยู่จากห้องทำงานบนชั้นสาม เขาอาจเห็นเธอได้

พลอยพัดชารอไม่ถึงสิบนาที ลูกน้องก็นำกระเป๋าสะพายมาให้ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณก่อนจะหยิบกุญแจรถออกมาแล้วเดินไปยังรถของตัวเอง จากนั้นก็ขับออกจากโรงแรมไปทันที

ธามดูนาฬิกาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วแต่พลอยพัดชายังไม่ขึ้นมาหาเขาบนห้องทำงานตามที่คุยกันเมื่อครู่ จึงลองโทรศัพท์ไปหาเธอแต่ปรากฏว่าโทร. ไม่ติดราวกับปิดเครื่องเอาไว้

หญิงสาวคงไม่คิดจะขึ้นมาหาเขาตั้งแต่ทีแรกแล้ว ถึงได้อ้างว่าจะไปเอากระเป๋าที่ร้านแต่สุดท้ายก็หนีกลับบ้านไป เขาไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไร ทั้งที่วันนี้ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติแล้วไม่ใช่หรือ เธอยังพูดคุยกับเขาเหมือนเดิม มีท่าทีหึงหวงและหยอกเย้าเขาเหมือนเมื่อก่อน เขายังคิดว่าพลอยพัดชาหายงอนเขาแล้วเสียอีก

หรือเธอจะทำตามที่พูดไว้จริง ๆ ว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาอีกแล้ว