คนในเงา

เกวลีอาจจะลืมเหตุการณ์ในคืนนี้ได้ไม่ยากนักแต่คนที่ไม่สามารถปัดความสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดได้ง่าย ๆ ก็คงจะเป็นกฤติน ความรู้สึกบางอย่างบอกกับเขาว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องสุดวิสัยอย่างแน่นอน อุบัติเหตุในคืนนี้ดูเหมือนจะมีคนจงใจทำให้เกิดซะมากกว่าและนั่นหมายถึงกำลังมีใครบางคนคิดร้ายกับน้องสาวของเขาอยู่ แต่...ใครล่ะ? คือตัวการ บุคคลปริศนานั่นทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับน้องสาวของเขาเพื่ออะไร

กฤตินใคร่ครวญทบทวนคำถามที่ตัวเองตั้งขึ้นและตอบเองเสร็จสรรพอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่สามารถเดาได้ว่าใครคือบุคคลที่น่าสงสัยมากที่สุด เกวลีไม่เคยมีศัตรูที่ไหนจึงไม่น่าจะมีคนคิดทำร้ายน้องสาวของเขาทำให้เขาเดาไม่ถูกจริง ๆ ว่าใครคือบุคคลอันตรายคนนั้น

ผู้กองหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ระบายความรู้สึกกังวลใจโดยไม่ทราบเลยว่าอาการของตนอยู่ในสายตาของบิดาโดยตลอดกระทั่งจบมื้ออาหารเมื่อมารดาและเกวลีแยกตัวกลับขึ้นชั้นบนไปพร้อม ๆ กันจึงเหลือเพียงท่านกอบศักดิ์และบุตรชายที่ยังนั่งปล่อยสมองล่องลอยอยู่กับความคิดของแต่ละคนตามลำพัง

“มีอะไรอยากปรึกษาพ่อหรือเปล่าฮึ” ท่านกอบศักดิ์ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบพลางเอ่ยถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พักนี้เกิดเรื่องกับยายกรีนถี่เกินไปนะครับพ่อ ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากลยังไงไม่รู้สิครับ” กฤตินถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเปิดใจกับบิดาถึงความเป็นห่วงในตัวน้องสาว

“แกหมายความว่ายังไง” พลเอกเกษียณอายุราชการมุ่นคิ้วกับประโยคของบุตรชาย

“เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเจ้ากรีนหลายครั้งครับพ่อ ผมว่ามันถี่เกินไปและเท่าที่ฟังแต่ละครั้งดูเจาะจงจะเกิดกับคนของเราคนเดียวทั้งที่บนเวทีหรือเวลาที่เกิดเหตุส่วนใหญ่ สามสาวก็อยู่กับน้องตลอดนะครับพ่อ” กฤตินตั้งข้อสงสัย

“แกจะบอกพ่อว่ามีคนจงใจทำร้ายเจ้ากรีนอย่างนั้นเหรอกาย” ท่านกรอบศักดิ์ขยับตัวหันมาคุยกับบุตรชายจริงจังขึ้นในทันที

“ผมก็ไม่แน่ใจครับพ่อ แต่มันอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมทุกครั้งต้องเกิดกับยายกรีนคนเดียว”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นเราจะทำยังไงกันละทีนี้” คนเป็นพ่อเริ่มทำสีหน้าวิตก

“ใจจริงผมอยากให้น้องกลับมาอยู่ในสายตาพวกเราสักพัก แต่คงเป็นไปได้ยาก...” กฤตินถอนหายใจแรง

“แกแน่ใจเหรอกายว่ามีคนจ้องจะทำร้ายเจ้ากรีนมันในเมื่อน้องแกไม่เคยมีศัตรูที่ไหนไม่ใช่เหรอ...เอ๊ะ!หรือว่ามี?”

“ผมแค่สงสัยเท่านั้นครับพ่อยังไม่แน่ใจ แต่ทุกอย่างมันดูเจาะจงเกินไปจนทำให้ผมนึกห่วงกลัวว่ามันจะไม่ใช่อุบัติเหตุ” กฤตินกล่าวตามความรู้สึกของตน

อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณนักรบที่ฝึกให้เขาเป็นคนช่างสังเกตคิดวิเคราะห์ด้วยก็เป็นได้ทำให้ผู้กองหนุ่มเกิดระแวงและนึกเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาวมากเป็นพิเศษ

10.05 น. ใต้ร่มไม้บริเวณสระมุจลินท์

ร่างเพรียวบางในชุดสีขาวสะอาดนั่งเจริญสติภายใต้ร่มเงาแมกไม้อย่างมีสมาธิทบทวนต้นเหตุแห่งทุกข์ที่รบกวนจิตใจของเธอตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยลืมภาพใบหน้าท่วมเลือดของแพรไหมในวันเกิดเหตุได้เลย ความรู้สึกผิดบาปยังคงตามหลอกหลอนคนผิดที่แม้จะไม่ต้องได้รับโทษตามกฎหมายแต่มโนธรรมและคำวิพากษ์วิจารณ์ของสังคมก็ไม่เคยละโทษให้เธอดุจเป็นเงาตามตัวเช่นเดียวกัน และนั่นเป็นสาเหตุทำให้เกวลีต้องมาอยู่ที่นี่ทุกปีในวันครบรอบวันตายของแพรไหมเพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่เธอทำเพื่อผู้หญิงคนนั้นได้ทดแทนคความรู้สึกเสียใจและสำนึกผิด

“สบายใจขึ้นหรือยังฮึ...” กฤตินทิ้งกายนั่งลงใกล้ ๆ น้องสาวพร้อมเอ่ยถามทันทีที่อีกฝ่ายเปลี่ยนอิริยาบถค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากสมาธิ

“ถ้าเราย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ก็คงจะดีเนอะพี่กาย”

“การทำสมาธิไม่ช่วยให้แกเลิกฟุ้งซ่านบ้างเลยหรือไงฮะเจ้ากรีน” กฤตินถอนหายใจก่อนเตือนสติน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้วแกจะเก็บมาคิดอีกทำไม แกควรคิดซะว่าคุณแพรไหมเขาทำบุญมาแค่นั้น แกไม่ใช่ฆาตกรนะกรีนมันเป็นอุบัติเหตุ เข้าใจไหม”

“คงมีแต่พวกเราเท่านั้นแหละค่ะพี่กายที่คิดว่ามันคืออุบัติเหตุ คนอื่น ๆ ในสังคมยังไม่มีใครเคยให้อภัยกรีนเลย พวกเขายังคงเห็นกรีนเป็นฆาตกร ยังคิดว่ากรีนคือเด็กสิ้นคิด คือคนที่ฆ่าชีวิตคนบริสุทธิ์อย่างคุณแพรไหม”

ความเจ็บปวดถูกระบายผ่านน้ำเสียงสั่นเครือและหยดน้ำที่ขังคลอดวงตาคู่งามเมื่อนึกถึงคำพูดที่เธอได้ยินหลังประสบอุบัติเหตุขับรถชนต้นไม้เมื่อเดือนก่อน เสียงซุบซิบนินทาด้วยคำพูดแสดงความสะใจยามยกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอไปเปรียบเทียบกับเหตุการณ์อุบัติเหตุในอดีตที่ส่งผลถึงชีวิตแพรไหม สายตาทุกคู่คอยแอบจับจ้องมองเธอราวจะสมน้ำหน้าเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกชกเข้าที่ท้อง

เกวลีรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกได้แต่แสร้งทำเป็นไร้ความรู้สึก หยิบยกเอาความเย็นชาขึ้นมาบดบังความเจ็บปวดในใจ ซุกซ่อนความขมขื่นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความไม่ใยดีใด ๆ ในโลกทั้งที่ใจเธอทุกข์ทรมานราวตกอยู่ในห้วงแห่งอเวจี