ตราบาป

นางจึงค่อยคลายความกังวลใจหลักจากต้องกระวนกระวายวิตกอยู่เป็นชั่วโมงตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์จากกฤตินว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเกวลีบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวน แม้จะได้รับคำยืนยันว่าลูกปลอดภัยแต่หัวใจคนเป็นแม่ก็ยังกังวลเกินกว่าจะข่มตานอนหลับได้ลง

ร่องรอยความห่วงใยฉายชัดผ่านแววตาของมารดาทำให้เกวลีรู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจทุกครั้งที่สัมผัสละอองไอแห่งความรักของท่านที่แผ่คลุมออกมาห้อมล้อมรอบกายเธอไว้เสมอไม่ว่าเธอจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม เกวลีโอบแขนรอบเอวมารดาพร้อมกับซบใบหน้าแนบไหล่ผู้เป็นแม่ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนเบา

“กรีนไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยคะแม่ พี่กายไม่น่าโทรมารายงานแม่เลย ดูสิ แม่เลยเป็นห่วงกรีนจนนอนไม่หลับเลยเห็นไหม” หญิงสาวแบะริมฝีปากใส่พี่ชายน้อย ๆ แต่พอน่ารักขณะยังอ้อนประจบมารดา

“ขืนพี่ไม่โทรมารายงานแม่ก่อนมีหวังพอหนังสือพิมพ์ลงข่าว พี่ได้โดนแม่ด่าเปิงนะสิ” กฤตินเอ่ยอย่างอ่อนใจ

“แม่ว่าพักนี้แกดวงไม่ค่อยดีเลยนะกรีน เกิดเรื่องเกิดราวเป็นข่าวบ่อย ๆ พรุ่งนี้แม่ว่าพวกเราไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ล้างซวยกันหน่อยดีกว่าไหม” เจ๊หม่วยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แหม...แม่กับพี่กายนี่พูดเหมือนกันเชียวนะคะ กรีนแค่ดวงตกนิดหน่อยไม่ถึงขนาดต้องใช้คำอัปมงคลแบบนั้นเลย ล้างซงล้างซวยอะไรกัน” เกวลีทำหน้าเบ้บ่นพร่ำ

“ดวงตกมันยังน้อยไป ไอ้แกนี่เขาเรียกว่าคนดวงซวยของแท้ไอ้กรีน สงสัยว่าคงต้องใช้น้ำมนต์เจ็ดป่าช้าเนอะแม่เนอะ ถึงจะล้างความซวยของมันได้หมด ไม่รู้อะไรกันนักกันหนาเคราะห์ซ้ำกรรมซัดไม่จบไม่สิ้นสักที” กฤตินผสมโรงไปกับมารดา

“กรีนว่าจะชวนทุกคนไปบวชพราหมณ์ที่วัดมเหยงค์ด้วยกันสักสามวันอยู่แล้วค่ะแม่  มะรืนนี้เป็นวันครบรอบวันตายปีที่เจ็ดของคุณแพรไหม” เสียงเธอเศร้าลงเมื่อเอ่ยถึงแพรไหม หญิงสาวที่ต้องจบชีวิตลงเพราะความประมาทของตนในวันวาน

“ครบปีอีกแล้วหรือ...แม่ลืมไปสนิทเลย” เจ๊หม่วยถอนหายใจแรงเมื่อได้ยินชื่อของแพรไหม ชีวิตของบุตรสาวท่านติดอยู่กับตราบาปในใจมายาวนานถึงเจ็ดปีแล้วสินะ

“เอ้...พ่อมัวไปติดพันอีหนูอยู่ที่ไหนหรือเปล่าครับแม่ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ” กฤตินทำลายบรรยากาศหม่นทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าจากแววตาของมารดาและน้องสาวเมื่อเอ่ยถึงแพรไหม

“นั่นสิ...ใช้ไปเก็บเงินที่โรงแรมตั้งแต่บ่ายป่านนี้ยังไม่โผล่เลยพ่อแก เมื่อเย็นโทรกลับมาบอกแม่ว่าลุงซ้อนให้ไปหา ไม่รู้พากันไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนอีกสิน่า” เจ๊หม่วยเปลี่ยนอารมณ์หม่น ๆ เป็นความหงุดหงิดทันทีที่กล่าวถึงสามียศนายนายพลเกษียณอายุราชการ

“พี่กายอ่ะหาเรื่องให้พ่อโดนแม่บ่นอยู่เรื่อย” เกวลีหันไปตวัดค้อนใส่พี่ชายก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับมารดาเสียงอ่อน “เดี๋ยวพ่อก็กลับค่ะ คงคุยกับลุงซ้อนเพลินอยู่แหละแม่ เราเข้าบ้านกันก่อนดีกว่า กรีนชักจะหิวซะแล้วสิ แม่ทำกับข้าวหรือเปล่าจ๊ะวันนี้”

“วันนี้มีแกงเผ็ดเป็ดย่าง กุ้งอบวุ้นเส้น ปลาหมึกผัดไข่เค็มแล้วก็ต้มจืดเต้าหู้ของโปรดแกทั้งนั้นเลย ถ้าอย่างนั้นเราไปกินข้าวกันไม่ต้องรอพ่อแล้วหละ รู้ว่าลูกจะมานอนค้างบ้านยังจะกลับดึกอีก อย่างนี้ต้องปล่อยให้อดซะให้เข็ด” เจ๊หม่วยเอ่ยกับบุตรสาวเสียงสดใสแต่พอเอ่ยถึงสามีก็อดพูดถึงด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเสียไม่ได้

“พ่อนี่ตายยากชะมัดเลยครับแม่ พูดถึงก็มานู่นพอดี” กฤตินพยักพเยิดกับมารดาทันทีที่ได้ยินเสียงรถบิดาแล่นเข้ามาจอดหน้าประตูรั้วอัลลอย

“พูดถึงปีศาจปีศาจก็โผล่” เจ๊หม่วยตวัดตาค้อนสามีที่เดินยิ้มร่าลงจากรถทันทีที่เห็นบุตรชายหญิง

พลเอกกอบศักดิ์ดึงร่างบุตรสาวเข้ามาสวมกอดด้วยความคิดถึงพร้อมกับหอมแก้มใส ๆ อีกฟอดใหญ่ทั้งขวาและซ้ายราวเกวลีเป็นเด็กเล็ก ๆ สักสามขวบไม่ใช่หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองหน้าตาสวยสะในวัยยี่สิบสามปีอย่างที่เป็น

“คิดถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ”

“ฮึ...ลูกเกือบเจ็บตัวยังไม่รู้เรื่องมาทำเป็นพูดว่าคิดถึงลูกนะคุณน่ะ” เจ๊หม่วยแบะริมฝีปากใส่สามีพลางเอ่ยประชดด้วยความหมั่นไส้

“เจ็บ!...เป็นอะไรมากหรือเปล่าฮะลูก ไปโดนอะไรที่ไหนมาฮึเรา” ท่านดันตัวบุตรสาวออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองสำรวจร่างกายหาร่องรอยบาดเจ็บบนตัวลูกด้วยความเป็นห่วง

“หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพ่อ แต่ตอนนี้หนูหิวจังเราเข้าไปคุยกันต่อที่โต๊ะอาหารดีกว่าเนอะ หนูคิดถึงฝีมือแม่จะแย่อยู่แล้ว” เกวลียิ้มพลางกระชับเอวบิดาและชักชวนกันเดินกลับเข้าบ้านพร้อม ๆ กับตอบคำถามที่ทั้งสองท่านไล่เรียงสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น