ปลอดภัย

เสียงอุทานประสานกับเสียงกรีดร้องแสดงความตระหนกของบรรดาแฟนเพลงที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าเวทีมินิคอนเสิร์ตของทั้งสีสาวดังขึ้นเมื่ออยู่ ๆ ลวดสลิงที่ขึงติดอยู่บนเพดานรองรับน้ำหนักป้ายโฆษณาขนาดใหญ่สภาพค่อนข้างเก่าเกิดขาดเป็นเหตุให้ป้ายดังกล่าวหล่นลงมา

โชคดีที่มันแค่เฉียดร่างระหงของเกวลีไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะกีย่าซึ่งยืนอยู่หลังเกวลีมีสติพอที่จะกระชากตัวเพื่อนร่วมวงหลบได้ทันท่วงทีทำให้หญิงสาวปลอดภัยจากอุบัติเหตุในครั้งนี้ได้อย่างหวุดหวิด

“กรีน!...เป็นอะไรไปหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม” 

แต่ถึงมันจะไม่ได้หล่นลงมาทับร่างนักร้องสาวโดยตรงก็ยังทำให้เธอได้รับบาดเจ็บจากเส้นลวดที่สะบัดเฉี่ยวแก้มนุ่มทำให้เกิดบาดแผลขนาดไม่ใหญ่นักบนใบหน้าของนักร้องสาว

“กรีนไม่เป็นอะไรใช่ไหม” นริศรารีบเอ่ยถามเสียงรัวเพราะยังรู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หัวใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เลย

“เอ๊ะ!...แก้มเธอมีแผลนิ” กีย่าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดสำเนียงเหน่อ ๆ ที่เจ้าตัวมักหลุดยามเผลอหรือเวลาตกใจเมื่อเห็นบาดแผลเล็ก ๆ บนแก้มเกวลี

“กรีน!!เป็นอะไรหรือเปล่า”

กฤตินผวาเข้าหาเกวลีด้วยความเป็นห่วงทันทีที่ฝ่าฝูงชนขึ้นมาถึงตัวน้องสาวได้สำเร็จในเวลาใกล้เคียงกับเบ็ตตี้และสุภาพร คนเป็นพี่จับร่างโปร่งหมุนซ้ายหมุนขวามองหาร่องรอยอาการบาดเจ็บอย่างสำรวจแล้วจึงเงยหน้าไล่สายตามองรอยบาดเล็ก ๆ ข้างแก้มน้องก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเลือดที่ซึมออกมาจากแผลเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยนในขณะที่พิธีกรบนเวทีเริ่มทำหน้าที่คลี่คลายสถานการณ์และกล่าวคำขอโทษบรรดาลูกค้าที่มาร่วมงาน

กฤตินจึงประคองเกวลีเดินลงจากเวทีพร้อมกับสามสาวและตรงไปยังห้องพักรับรองที่ทางโชว์รูมจัดเตรียมไว้สำหรับศิลปินทั้งสี่ทันทีที่พี่ชายคลายอ้อมแขนหลังจากบรรจงประคองเธอมานั่งบนโซฟาในห้องรับรองเรียบร้อย เกวลีจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยกับพี่ชาย

“กรีนไม่เป็นอะไรมากหรอกพี่กาย แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง แผลเล็กแค่นี้เดี๋ยวเดียวก็หายแล้วหละ”

เมื่อหญิงสาวเอ่ยจบจึงหันไปเอ่ยขอบคุณสามสาวโดยเฉพาะกีย่าสาวรุ่นน้องที่ไม่ค่อยกินเส้นกับเธอเท่าไหร่แต่ในเวลาคับขันเช่นนี้กลับมีน้ำใจขนาดเอาความปลอดภัยของตัวเองเข้ามาเสี่ยงช่วยเธอไว้โดยไม่คำนึงถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวเอง

“ขอบใจนะ...ที่ช่วยฉันไว้น่ะ” ถึงจะเป็นคำขอบคุณที่ห้วนไปสักนิดแต่ก็อ่อนโยนที่สุดแล้วเท่าที่เธอจะทำได้

“ไม่เป็นอะไรแน่นะกรีน...หัวใจพี่เกือบวายไปแล้วรู้ไหม ทำไมอยู่ ๆ ป้ายบ้า ๆ นี่มันถึงร่วงหล่นลงมาได้ฮะเนี่ย นี่ถ้าเป็นโชว์รูมอื่นที่ไม่ใช่ของพี่สุภาละก็ พี่ได้เอาเรื่องให้ถึงที่สุดแน่ ๆ” เบ็ตตี้เอ่ยถามศิลปินในความดูแลด้วยความรู้สึกเป็นห่วงพร้อมกับบ่นตำหนิในความสะเพร่าของทีมตรวจสอบสถานที่

“แผลที่แก้มน้องลึกหรือเปล่ากาย จะเป็นแผลเป็นไหมจ๊ะเนี่ย” เจ้าของโชว์รูมซึ่งเป็นน้าสาวของเกวลีและกฤตินเอ่ยถามหลานชายด้วยความเป็นห่วงใบหน้าของหลานสาว

“แค่เฉี่ยวนิดเดียวครับน้าภา...แผลเล็กแค่นี้ไม่ทำให้ถึงกับเสียโฉมหรอกครับ” กฤตินมองบาดแผลอย่างสำรวจก่อนจะตอบน้าสาวให้คลายความกังวล

“ไม่น่าเลยจริง ๆ นึกแล้วก็โมโหพวกช่างควบคุมเวที น้าอุตส่าห์ย้ำแล้วย้ำอีกว่าตรวจงานให้เรียบร้อย แล้วไอ้ป้ายเก่านี่ก็สั่งหลายรอบแล้วว่าให้ปลดลงมายังจะลืมกันจนเกิดเรื่องเข้าจนได้” เจ้าของโชว์รูมเอ่ยอย่างนึกตำหนิคนงานของตน

“ลืมเหรอครับ?” กฤตินขมวดคิ้วพร้อมกับทวนประโยคบอกเล่าของน้าสาวอย่างนึกสงสัย

“ใช่นะสิจ๊ะ น้าก็นึกห่วงเรื่องป้ายอันนี้อยู่เหมือนกันเลยสั่งให้ช่างที่มารับเหมาทำออฟฟิศเขาเข้ามารื้อให้ก่อนแล้ว แต่น้าก็ลืมสั่งพนักงานไว้อีกทีพอยุ่ง ๆ เลยลืมเรื่องนี้ไปเลย”

“โชคดีนะที่กีย่ามีสติพอจะเข้าไปกระชากตัวยายกรีนหลบออกมาได้ทัน ไม่อย่างนั้นเป็นต้องหามส่งโรงพยาบาลกันแน่ ๆ เชียว” เบ็ตตี้เอ่ยพลางถอนหายใจเบา ๆ

สาวใหญ่วัยห้าสิบเศษเดินไปเดินมาอยู่หน้าอาคารสามชั้นสไตล์โมเดิร์นทันสมัยซึ่งปลูกบนเนื้อที่กว่าห้าไร่ริมแม่น้ำป่าสัก บรรยากาศแสนอบอุ่นแวดล้อมไปด้วยกลิ่นไอธรรมชาติของหมู่แมกไม้นานาพันธุ์ที่มีทั้งไม้ดอก ไม้ยืนต้นจนถึงไม้ประดับกลับไม่สามารถช่วยบรรเทาความร้อนใจของนางเดือนเพ็ญได้เลย

กระทั่งคาดิลแลคคันโก้ของบุตรชายเคลื่อนเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้าน

“เป็นยังบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่าฮึ”

นางเดือนเพ็ญหรือเจ๊หม่วยเจ้าของกิจการโรงเชือดและค้าส่งเนื้อหมูรายใหญ่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเอ่ยถามพลางมองสำรวจร่างกายบุตรสาวพร้อมกับจับตัวเกวลีหมุนซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไร้ร่องรอยบุบสลายใด ๆ