EP.03 เพื่อนชายคลายเหงา

“อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะคะเจ้านาย”

            “ครับ พอดีเพื่อนผมจะมาจากอังกฤษอาทิตย์หน้า รบกวนคุณกิ่งช่วยเคลียคิวให้ด้วยนะครับ ผมอยากจะหยุดสักอาทิตย์นึง นะ.. นะครับ ขอร้องล่ะ”

            อรินทำเสียงออดอ้อนปนดวงตาเว้าวอน เพราะสายตาราวกับกำลังจ้องจับผิดของกิ่งแก้วที่ใช้มองเขาไม่ต่างจากยามที่คุณครูจับได้ว่านักเรียนสุดป่วนจะหนีโรงเรียนสักนิด

            “แต่อาทิตย์หน้าคุณอรินคิวเต็มนะคะ ลูกค้าจากเวียดนามจะมาถึงวันจันทร์ซึ่งเราก็นัดทางโรงงานผู้ผลิตไว้วันอังคารด้วยค่ะ วันพุธต้องได้ที่ซื้อเม็ดพลาสติก วันพฤหัสต้องหาที่ประกอบ วันศุกร์..”

            “OK. ครับคุณกิ่ง เอาเป็นว่าสัปดาห์หน้า 7 วัน ผมป่วย เรื่องเม็ดพลาสติก ที่ประกอบ รถขนส่ง รวมทั้งแพคเกจจิ้ง ผมจะทำให้เสร็จภายในวันนี้ คุณกิ่งรอใบเสนอราคาได้เลย ส่วนเรื่องลูกค้าเวียดนามกับโรงงานผู้ผลิต ผมมั่นใจว่าคุณกิ่งแก้ปัญหาได้อย่างแน่นอน นะครับ.. Please..”

            “ค่ะ! มีอะไรที่คุณอรินอยากได้แล้วไม่ได้ล่ะคะ พี่กิ่งก็ต้องคอยเก็บกวาดให้ตลอด”

            อรินมองผู้ช่วยสาวใหญ่ของเขาอย่างขำๆ ก่อนจะเอนศีรษะพิงเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ ดวงตาคมเข้มกวาดมองโดยรอบอาณาจักรของเขา บริษัทที่เขาก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ที่อังกฤษและเมื่อกลับมาเมืองไทยเขาก็ยังคิดว่าธุรกิจแบบนี้ช่างน่าทำและน่าลงทุนยิ่งนัก “อรินเมเนจเม้นท์”

            การทำธุรกิจเทรดดิ้งก็ไม่ต่างจากการจับเสือมือเปล่า ขอเพียงมีมันสมองและสองมือ..อะไรกันล่ะที่นายอรินจะทำไม่ได้ ไม่ว่าอะไรที่มีผู้ว่าจ้างเขาจะทำทั้งนั้นเพราะเขาคิดว่าการทุ่มเทแรงกาย แรงใจ หรือแรงสมอง ไม่ว่าจะเห็นเป็นรูปสินค้าหรือเป็นเพียงรูปบริการก็ตาม ทุกอย่างคือการลงทุนทั้งสิ้น และนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างเขาก็ไม่มีอะไรที่ลงทุนไปแล้วจะไม่ได้ผลกำไรตอบแทน ยกเว้นเพียง..ความพอใจ

            ระยะเวลาเพียง 3 ปีเขาสามารถทำให้ “อรินเมเนจเม้นท์” กลายเป็นบริษัทที่โรงงานผู้ผลิต ผู้ลงทุนและผู้จำหน่ายทั้งหลายต้องเรียกหา เพราะไม่ว่าใครต้องการอะไรจากที่ไหน ขอเพียงให้บอกมาเขาก็สามารถสรรหาให้ได้ทุกอย่าง

            การทำหน้าที่เป็นเพียงคนกลางให้บริษัทผู้ผลิตและผู้จำหน่ายมาพบเจอกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและเสนอราคาสินค้าต่อกัน โดยมีเขาเป็นเพียงผู้ประสานงานให้ เขาไม่จำเป็นต้องมีโรงงานใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องมีออฟฟิศที่จุพนักงานนับสิบนับร้อย มีเพียงออฟฟิศให้เช่าและเจ้าหน้าที่ธุรการ 5 คน ก็สามารถสร้างรายได้และสามารถจ่ายค่าตอบแทนให้กับพนักงานแต่ละคนได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะคนที่มาจากรากหญ้าอย่างเขาเข้าใจได้ดีว่าแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดในปัจจุบันนี้ เงินต้องมาก่อนและที่เหลือจากนั้นอะไรดีๆ ก็จะตามมาเอง

            ติ๊ด..ติ๊ด..

            “สวัสดีครับ คุณปรางทิพย์”

            รอยยิ้มแสนเสน่ห์ปรากฏขึ้นในทันทีที่รู้ว่าคนต้นสายคือใคร และนี่ก็คืออีกอาชีพหนึ่งที่เขาทำและทำมาก่อนที่ “อรินเมเนจเม้นท์” จะเกิดขึ้นมาเสียอีก อาชีพที่สังคมเมืองนอกอาจจะไม่ได้รังเกียจหรือตั้งแง่ แต่สำหรับสังคมเมืองไทย แน่นอนว่าอาชีพ “เพื่อนชายคลายเหงา” อย่างเขา คงถูกมองไม่ต่างจาก “ผู้ชายขายบริการ”

            “สวัสดีค่ะคุณอริน เพื่อนของคุณว่ายังไงบ้างคะ.. รายละเอียดของงาน เขาเข้าใจดีไหม”

            เสียงหวานตอบกลับมาในน้ำเสียงสุภาพเป็นการเป็นงานเช่นกัน เพราะนี่คือหนึ่งในข้อตกลงระหว่างกันและกัน และข้อตกลงดังกล่าวก็เคร่งครัดแบบนี้ในตลอด 5 ปีที่ผ่านมา

            “เข้าใจดีครับ ขอบคุณมาก เออ..เที่ยงนี้คุณปรางทิพย์มีธุระที่ไหนหรือเปล่าครับ”

            “อืม.. สักครู่นะคะ” พูดพลางกดโทรศัพท์ภายในต่อออกไปหาเลขาหน้าห้อง

            “นุจจ๊ะ เที่ยงนี้จนถึงเย็นฉันมีธุระที่ไหนหรือเปล่า”

            “ตอนเที่ยงไม่มีค่ะคุณปราง แต่ช่วงบ่ายคุณปรางมีนัดสัมภาษณ์พนักงานบัญชีคนใหม่นะคะ”

            “อืม..งั้นเลื่อนน้องเขาเป็นพรุ่งนี้เช้าละกัน สัก 10 โมง ขอบใจจ้ะ”

            “คุณอริน ขอโทษนะคะที่ต้องทำให้รอ แล้วตอนเที่ยงเจอกันที่ไหนล่ะคะ”

            “ขอบคุณนะครับที่สละเวลามาพบผม เจอกันที่... ผมจะปรึกษาเรื่องรถขนส่งกับบรรจุภัณฑ์น่ะครับ”

            “ได้ งั้นพี่.. เอ่อ..ดิฉันจะเตรียมข้อมูลไปให้พร้อม แล้วเจอกันค่ะ สวัสดีค่ะ”

            ดวงตาสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาดีเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสุข ปรางทิพย์ยิ้มกับความรู้สึกแช่มชื่นหัวใจของตัวเอง เพราะแค่ได้ยินเสียงทุ้มๆ นั้นหัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว เขาคนที่คลายเหงาให้เธอได้อย่างดี

            จากเพื่อนเที่ยวกลายเป็นเพื่อนนอนที่แสนสุดวิเศษ ครั้งสุดท้ายที่เธอจ่าย ก็ 3 ปีผ่านมาแล้ว นับตั้งแต่อรินก่อตั้งบริษัทด้วยตัวเอง แม้เธอจะเรียกเขามาเพื่อเป็นเพื่อนเที่ยวเหมือนเคย แต่อรินกลับไม่ยอมรับค่าใช้จ่ายใดๆ ที่เธอจะหยิบยื่นให้อีก

            ผู้ชายหล่อจัดที่หยิ่งในตัวเอง ยอมเป็นเพื่อนเที่ยวแต่ไม่ยอมเป็นเพื่อนนอน สัมพันธ์ทางกายที่แสนจะวิเศษในทุกครั้งนั้นมาจากความพอใจล้วนๆ ซึ่งยิ่งนานวันเธอยิ่งรู้ใจตัวเองดีว่าไม่ต้องการเป็นเพียงแค่นั้น เธออยากเก็บเขาไว้กับเธอตลอดไป เธอไม่อยากเป็นแค่เพื่อนเที่ยว เพื่อนนอน แต่เธออยากเป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะตื่นมาและเห็นกันทุกๆ เช้า แต่ผู้ชายอย่างอรินจะยอมรับในสิ่งที่เธอขอ..คงไม่มีทาง..หากเขาไม่รัก