6.หญิงงามเมือง

“ฮ่าๆ คุณเพลิงนี่ตลกจังเลยนะครับ คุณเพลิงจะมาให้เงินอีขอทานนั่นได้ยังไง”

“จริงด้วย คนระดับคุณเพลิงคงไม่มาสนใจอีขอทานคนนี้หรอก” เหล่าผู้ชายพวกนั้นต่างหัวเราะกลบเกลื่อนความกลัวของตัวเองแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาแข็งกร้าวของเพลิงไฟก็ถึงกับต้องถอยหลังหนี

“รบกวนคืนเงินให้เธอด้วยนะ ถ้าไม่อยากเดือดร้อน” รัญช์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นความเงีบของผู้เป็นนายซึ่งเป็นชนวญที่อันตรายอย่างหนึ่ง และเหมือนเด็กผู้ชายกลุ่มนั้นจะรู้สึกได้จึงยอมยื่นเงินให้รัญช์

“ให้กูเห็นหน้าพวกมึงเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ากูเห็นมึงรังแกใคร ไม่ใช่แค่มันแต่เป็นคนอื่นกูก็ไม่ปล่อยไว้แน่” เปลวเพลิงพูดจบผู้ชายกลุ่มนั้นก็พากันวิ่งออกไปด้วยความเร็ว เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปมองมายาวีที่ตอนนี้ถอยหลังกรูดเว้นระยะห่างจากเขาแล้ว

“เงินแค่นี้ยังไม่มีปัญญารักษาไว้ ฉันว่าชีวิตเธอตัวเธอก็คงไม่มีปัญญารักษามันไว้หรอก” เปลวเพลิงดึงเงินจากรัญช์มาโยนใส่หน้ามายาวีที่ได้แต่ยืนก้มหน้าเม้มปากตัวเองแน่น “รัญช์เก็บเงินมา” แต่จู่ๆ เขากลับสั่งรัญช์ให้เก็บเงินที่โยนไปเมื่อสักครู่

“แต่ว่าเงินนั่…”

“เก็บมา คนโง่ๆ อย่างมันไม่สมควรได้ใช้เงินหรอก!” ให้ไปแล้วยังไม่มีปัญญาที่จะรักษาไว้ เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นคนโง่ขนาดนี้นี่แหละ

“หนู หนูขอมันได้ไหม?” มายาวีที่ได้ยินแบบนั้นรีบก้มจะเก็บเงินไว้แต่รัญช์กลับไวกว่าคว้าเงินพวกนั้นมาได้ก่อน ร่างเล็กถึงกลับหน้าเสีย เงินจำนวนห้าพันที่อาจจะต่อชีวิตเธอได้เป็นเดือนถูกเขายึดคืนไปแล้ว

“ฉันไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้มีชีวิตแบบนี้”

“คุณคะ หนูขอเงินคืนได้ไหม?” มายาวีไม่ได้สนใจคำพูดของเปลวเพลิงเพียงแต่เอ่ยขอเงินคืนจากเขา

“เพราะซื่อบื้อแบบนี้ไง มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหน่อยก็คงถูกหลอกไปขาย” กล่าวจบเขาก็เดินกลับไปขึ้นรถ มายาวีตั้งท่าจะวิ่งตามไปแต่ถูกรัญช์คว้าแขนเอาไว้ก่อน เขาหยิบเงินในกระเป๋าตัวเองยื่นให้เธอห้าร้อยบาท

“คนอ่อนแอยากที่จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข เข้มแข็งไว้นะครับ” อวยพรเธอเสร็จเขาก็เดินกลับไปขึ้นรถ ยื่นเงินห้าพันบาทคืนผู้เป็นนายแล้วขับออกไปจากบริเวณนี้ ส่วนมายาวีก็วิ่งตามรถเขาออกไปก่อนจะหยุดยืนมองอยู่ข้างทาง

มายาวีเดินไปนั่งกอดเข่าตัวเองบนพื้นหน้าตึกร้าง สายตาเหม่อลอยไปตามถนนใหญ่ที่ยังคงมีรถวิ่งพลุ่งพล่านอยู่ตลอดเวลา เธอมองรถวิ่งแบบนี้แทบทุกวัน มองจนคิดว่าหากชีวิตตัวเองวิ่งได้เก่งและเร็วแบบนั้นคงดีกว่านี้

….

“แล้วฉันจะไปหาหญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องมาจากไหน เด็กสมัยนี้สิบหกสิบเจ็ดก็ร่อนเป็นหมดแล้ว”

“แม่ว่าเธอคนนั้นจะบริสุทธิ์ไหมคะ”

“ยัยขอทานตัวเหม็นนั่นเหรอ ไม่เอาหรอกนะสกปรก!”

“เพราะสกปกรกแบบนี้ไงคะใครจะมาเอา แต่ถ้าเราพาไปอาบน้ำถึงหน้าตาจะแย่ก็แค่แต่งเติมเพิ่งความสวยแบบนี้ก็เท่ากับว่าเราหาคนให้นายได้แล้วนะคะ”

“จริงด้วย แกลองไปถามดูสิสนใจทำงานหรือเปล่า”

“โอเค งั้นรอแปป” ว่าแล้วหญิงสาวหน้าคมเข้มผิวสีแทนอายุไม่เกินยี่สิบห้าปีก็เดินไปหาร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ ยิ่งเข้ามาใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นเหม็นสาบจากตัวเธอจนต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูกไว้

“เธออ่ะ ชื่ออะไรเหรอ?”

“คะ? คุยกับหนูเหรอคะ?” มายาวีมองหญิงสาวร่างเพรียวสูงตรงหน้าพร้อมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็ต้องถามเธอไหมล่ะ”

“อ่อ หนูชื่อมายาวีค่ะ”

“อืม ฉันชื่อชาช่านะเธออายุเท่าไหร่แล้ว”

“สิบเก้าค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” หยัดกายลุกขึ้นยืนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจกับการที่จู่ๆ หล่อนก็เดินเข้ามาถามทั้งที่ก่อนหน้านี้คนเดินผ่านตัวเธอแทบจะไม่มี

“เป็นขอทานเหรอ?”

“…” เมื่อก่อนอาจไม่ใช่ แต่ตอนนี้คงใช่..มายาวีไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้ารับ เธอดึงกระเป๋าเสื้อผ้าใบเก่าขึ้นมากอดไว้แล้วจ้องหน้าชาช่าเพื่อรอฟังสิ่งที่หล่อนจะพูด

“มาทำงานกับฉันไหม?”

“งะ งานอะไรเหรอคะ” ถามด้วยความตื่นเต้น แววตาที่สิ้นหวังก่อนหน้านี้เปล่งประกายขึ้นมาอย่างมีความหวังอีกครั้ง

“อืม งานบริการน่ะ ในกลุ่มที่ฉันทำเรียกว่าหญิงงามเมือง”

“มันคืออะไรเหรอคะ?”

“สนใจรึเปล่าล่ะ นั่นแม่ฉันเขาเห็นเธอน่าสงสารเลยอยากให้โอกาสน่ะ จะลองรับไว้ดูไหมล่ะ?” ชาช่าชี้นิ้วไปยังกีกี้พร้อมอธิบายให้เด็กสาวฟัง มายาวีใช้เวลาครุ่นคิดเพียงสองนาทีนิดๆ จึงพยักหน้ารับอย่างไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป

“หนูอยากทำงานค่ะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มหวานๆ

“งั้นก็ดี แม่กี้มานี่สิ” หล่อนหันไปกวักมือเรียกกีกี้ที่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับสวมแมสไว้เรียบร้อย

“ว่าไง”

“ตกลงค่ะ ชื่อมายาวีอายุสิบเก้าปี”

“อืม หน้าตาก็ไม่ได้ถึงกับแย่ถ้าได้อาบน้ำแต่งตัว…พาเธอไปจัดการให้เรียบร้อย ให้กินข้าวแล้วพักผ่อนก่อนไว้เริ่มงานคืนนี้ ไงก็ยกให้เป็นหน้าที่เธอละกัน” ยื่นเงินให้ชาช่าปึกหนึ่งแล้วกีกี้ก็เดินไปขึ้นรถพร้อมขับออกไป

“เธออ่ะตามมา”

“เราจะไปไหนกันเหรอคะ?” เอียงคอถามหญิงสาวตรงหน้าแต่ขาก็ก้าวตามหล่อนไปด้วย

“ไปทำตัวเธอให้สะอาดไง อย่าถามอะไรเยอะ”

“ค่ะ” ตอบรับแล้วเดินตามชาช่าไปจนมาถึงห้องพักของหล่อน

“เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวรอ ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้ามาให้” เอ่ยบอกคนตัวเล็กที่ก็พยักหน้ารับ หล่อนยื่นผ้าขนหนูผืนใหม่ให้มายาวีก่อนจะออกจากห้องพักไป

ส่วนมายาวีที่ได้เห็นห้องน้ำก็รีบเข้าไปจัดการล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดสะอ้าน น้ำเย็นๆ ที่นอกจากฝนแล้วก็ไม่ได้โดนน้ำเลยสักครั้ง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอก็นุ่งผ้าขนหนูไปนั่งรอชาช่าบนเก้าอี้

ราวยี่สิบนาทีนิดๆ หล่อนก็กลับมาพร้อมถุงเสื้อผ้า ชาช่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเด็กสาวที่เธอพามาด้วยกับตอนนี้นั้นดูต่างกันลิบลับ มายาวีสวยใสไร้ที่ติราวกลับว่าเป็นคนละคนกับที่เธอพามา

“สายตาฉันนี่มองคนไม่ผิดจริงๆ ชุดนี้ใส่ๆ ไปก่อนส่วนชุดทำงานเดี๋ยวฉันเอามาให้”

“ค่ะ ว่าแต่เริ่มทำงานตอนไหนเหรอคะ?”

“สองสามทุ่มแหละ เดี๋ยวมารับเธอก็นอนพักอยู่ที่นี่ก่อน ไดร์เป่าผมอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งนะ”

“เดี๋ยวสิคะ” มายาวีลุกขึ้นเดินไปคว้าแขนของชาช่าไว้

“มีอะไร”

“พี่จะไปหนคะ?”

“ฉันก็จะไปทำงานของฉันสิ เธอรีบนอนพักคืนนี้ต้องทำงานหนัก” เดินไปหยิบไดร์เป่าผมเสียบปลั๊กเปิดเครื่องแล้วยื่นมันให้มายาวีที่มีความตกใจนิดๆ หลังจากไดร์เป่าผมเปิดแต่ก็ยอมรับมาเป่าผมตัวเอง

“ว่าแต่ หญิงงามเมืองที่พี่บอกมันคือกลุ่มอะไรเหรอคะ?”

“กลุ่มที่มีแต่คนสวยๆ ทำงานกันน่ะ”

“อ่อ แต่ว่าหนูหน้าตาไม่ดีจะทำได้เหรอ” พูดถึงเรื่องความสวยมายาวีก็เริ่มกดดัน หน้าตาเธอไม่ได้ดีถึงขั้นจะไปพรีเซ็นต์ความสวยแข่งกับใครได้

“ได้สิ เธอสวยกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยรู้ไหม…ว่าแต่เคยมีแฟนรึยัง?”

“ยังค่ะ”

“เรื่องแบบนั้นก็ยังคงไม่เคยสินะ” หรี่ตามองสาวน้อยที่มองเธอหน้าเธออย่างไม่เข้าใจกับคำถาม ชาช่าจึงหัวเราะเบาๆ ออกมาก่อนจะชี้นิ้วไปยังตู้เย็น “ช่างเถอะ ในตู้เย็นมีของกินที่กินได้”

“…” ทำไมไม่รู้จู่ๆ เธอก็เริ่มกังวลกับความใจดีแปลกๆ ของหล่อน

“ทำไม กลัวเหรอฉันไม่ได้วางยาหรือจะฆ่าเธอหรอก แค่เห็นแล้วรู้สึกสงสารเลยอยากช่วย เธอควรจะขอบคุณฉันนะ ไปล่ะ” พูดอย่างไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจริงๆ แล้วชาช่าก็เดินออกไป เช่นเดียวกับมายาวีที่ก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“มีอะไรกินบ้างนะ” เธอเดินไปเปิดตู้เย็นที่ชาช่าชี้ให้ดูก็พบกับผลไม้หลากหลายชนิด มือเล็กเอื้อมไปหยิบส้มกับแอปเปิลอย่างละลูกมานั่งกินบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวเล็ก

ดวงตากลมโตมองสำรวจห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่ภายในมีเตียงนอน โต๊ะและเก้าอี้อย่างละตัวกับตู้เย็น มีห้องน้ำภายในตัวและมีลิ้นชักห้าชั้นไว้ใส่เสื้อผ้าเพียงเท่านั้น มองดูจากการที่ไม่มีของมากมายเธอคิดว่าเจ้าของห้องน่าจะไม่ค่อยได้อยู่ห้องสักเท่าไหร่

“งานอะไรกันนะ แต่จะงานอะไรก็ช่างเถอะขอให้มีงานทำมีเงินซื้อกินก็พอแล้ว” บ่นกับตัวเองก่อนจะเดินไปล้างไม้ล้างมือมาล้มตัวนอนบนที่นอนเพื่อพักผ่อนรอทำงานในค่ำคืนนี้ คิดว่ามีโอกาสแล้วก็ควรจะรับมันไว้แม้จะไม่รู้ว่าโอกาสที่ได้รับผลมันออกมาเป็นยังไงก็ตาม