เข้าสู่ระบบพ่อบ้านยามนี้กำลังรายงานความคืบหน้าอยู่ เผยอวี้จวินนั่งฟังจากปากของเขา ชายสูงวัยปาดเหงื่อก่อนจะเอ่ย
"เรียนนายท่าน นางให้คนเรียกว่าแม่นางเสิ่น มิยอมให้เรียกว่าฮูหยิน"
"หืม....นางบอกเหตุผลหรือเปล่า"
"นางบอกว่าไม่มีพิธี ไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินยังไม่ถือเป็นภรรยานายท่านขอรับ"
"นางช่างน่าสนใจจริงๆ บิดามารดานางจากไปแล้วเจ้ากรมเสิ่นเอาบุตรสาวน้องชายมาลักขื่อเปลี่ยนเสานางจะไม่รู้ไม่เห็นจริงๆหรือ นางยังพูดอะไรอีก"
หูเหอปาดเหงื่อก่อนจะเอ่ยต่อ
"ตั้งแต่เช้าข้าวยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ดเกี้ยวก็มารับ เดินมากว่าจะถึง คิดว่ามาถึงจวนเสนาบดีก็นึกว่าจะได้อิ่มสักมื้อ ใครจะรู้ว่าจะยากจนข้นแค้นเสียยิ่งกว่าสกุลเสิ่นเสียอีก มิน่าสินสอดของข้าถึงไม่มีสักครึ่งอีแปะ จะแต่งภรรยาทั้งที แม้แต่ปิ่นเงินหรือกำไลสักอันก็ยังไม่มีปัญญามอบให้"
"ไม่รู้ท่านลุงรับหมั้นไปได้อย่างไร ยกข้าให้เผยอวี้จวินเหมือนเขาได้ข้ามาได้เปล่าๆ แถมข้าต้องมาอดอยากที่นี่อีก หรือว่าอีกหน่อยข้ากับสาวใช้ต้องไปทำงานใช้แรงหาเงินมาเลี้ยงดูคนจวนเสนาบดีกันนะ พวกเจ้าสองพี่น้องรีบไปหาฟืนเถอะ ข้าหิวจนจะแทะเสาเรือนได้อยู่แล้ว จวนใหญ่โตโอ่อ่าข้างในกลับกลวงโบ๋ คงเป็นขุนนางตงฉินที่ซื่อตรงอย่างที่ผู้คนร่ำลือจริงๆ หรือไม่ก็ทำงานไม่ได้เรื่องเงินเดือนเลยไม่ขึ้น ถึงได้ยากจนเพียงนี้"
"สินสอดไม่มีเช่นนั้นหรือ สินสอดพระราชทานจากฝ่าบาทไม่น้อยเชียวนะ จวนของข้ายากจนถึงขั้นให้นางต้องมาหาเลี้ยงเมื่อไหร่กัน ผู้หญิงคนนี้ช่างเอ่ยได้ไม่อายปาก"
สายตาของเผยอวี้จวินไปตกอยู่ที่หลินเฟิงข้างกายเขากลับไม่มีกระบี่ องครักษ์แบบไหนถึงไม่พกอาวุธประจำกายก่อนจะเอ่ยถามลูกน้องเสียงขรึม
"เสี่ยวเฟิงกระบี่เจ้าล่ะ"
หลินเฟิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก่อนจะเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย
"แม่นางเสิ่นขอยืมไปใช้เป็นมีดผ่าฟืนทำครัวแล้วขอรับใต้เท้า"
"อะไรนะ!!?....แล้วเจ้าก็ยอมหรือ"
"นางบอกว่าให้ไปหาอันใหม่ อันนี้ให้ห้าสิบตำลึงไว้หาเงินได้แล้วจะคืน ฮือๆๆใต้เท้าขอรับนางช่าง ช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว"
เผยอวี้จวินมองหน้าคนทั้งสอง เท่าที่เขาสืบรู้มาเสิ่นหยุนซีคนนี้เป็นสตรีในห้องหอ นางเรียบร้อยและหัวอ่อนมิใช่หรือ คนของเขาผิดพลาดหรืออย่างไร เผยอวี้จวินโบกมือให้พวกเขาออกไป ทั้งสองคนขอตัวก่อนที่เสียงเข้มจะดังขึ้น
"พ่อบ้านหูเอาเครื่องครัวไปให้นาง รวมถึงมีดทำครัวด้วย หลินเฟิงไปเอากระบี่เจ้ากลับมา กระบี่เล่มนั้นข้าจ่ายไปสามร้อยตำลึงเพื่อให้ช่างตีขึ้นเป็นพิเศษ นางกลับใช้เงินห้าสิบตำลึงเพื่อซื้อมัน ช่างหัวการค้าเสียจริงๆ หรือไม่ก็นางก็ไม่รู้อะไรเลยเหอะ"
เมื่อสิ้นคำเจ้านายทั้งสองคนก็เดินออกมาจากห้อง เสิ่นอิงเถารออยู่ที่ลานกลางจวน เมื่อหูเกอเดินมานางก็ตรงมาหาชายสูงวัยทันทีก่อนจะยื่นห่อผ้าให้เขา
"ท่านพ่อบ้าน คุณหนูของเรารบกวนท่านนำสิ่งนี้ไปขายแล้วช่วยซื้อของให้หน่อยเจ้าค่ะ นางบอกว่าหากเงินเหลือท่านจะเก็บไว้กี่ส่วนก็ได้ ขอแค่ได้ของครบก็พอ"
หูเกอมองมายังห่อผ้าในมือหญิงสาว ด้านหลังของเขามีเสียงเข้มดังมาเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก
"จวนข้ายากจนถึงขั้นให้ภรรยาไปขายสมบัติกินเชียวหรือ"
เผยอวี้จวินเอ่ยเสียงเข้ม นางเป็นคนรขวัญอ่อนย่อมตกใจ อิงเถาคุกเข่าลงอย่างอ่อนแรง เอ่ยละล่ำละลัก
"ตะ..ใต้เท้า..บะ..บ่าว"
"พอแล้ว พ่อบ้านหูเอาเงินให้นางไปยี่สิบตำลึง นี่เป็นเงินเดือนล่วงหน้าต่อไปก็ให้นางเดือนละสามสิบตำลึง พอไม่พอแล้วแต่นิสัยมือเติบของนาง ส่วนรายการของที่นางซื้อท่านเอาไปสิบตำลึงเมื่อได้มาแล้วให้หักออกที่เหลือคืนนางไปหากเกินก็ไปเก็บเพิ่ม จะได้ไม่มีใครปากมากว่าจวนเสนาบียากจนต้องให้สตรีสามคนมาหาเลี้ยง"
หูเกอรับอย่างอ่อนน้อม
"ขอรับนายท่าน แม่นางอิงเถาเจ้าเอาปิ่นกลับไปเถอะ ข้าวของข้าจะหาซื้อมาให้ครบเงินข้าจะใช้ในส่วนเงินเดือนแม่นางเสิ่นเอง"
เผยอวี้จวินเสียงเข้ม
"ฮูหยิน..ต่อไปเรียกนางว่าฮูหยิน หากใครเรียกนางว่าแม่นางเสิ่นอีกข้าจะลงโทษ นางเข้ามาในฐานะฮูหยินพระราชทาน ต่อให้ข้าไม่อยากได้ก็ต้องรับความอัปยศนี้ไว้ หลินเฟิงไปเอากระบี่เจ้าคือมาแล้วตามข้าไปหออี้ชุนข้ามีงานราชการต้องคุย"
เมื่อเอ่ยจบก็ให้พ่อบ้านไปประกาศต่อกับบ่าวไพร่ในจวน จากนั้นก็สั่งหลินเฟิงไปเอากระบี่คืนแล้วตามไปที่หออี้ชุน เสิ่นอิงเถารีบหอบห่อผ้ากลับเรือนเพื่อรายงานคุณหนู วันนี้ได้เห็นใต้เท้าเผยครั้งแรกเขารูปงามนัก แต่กลับเย็นชาจนน่าขนลุก คุณหนูอ่อนแอเพียงนั้นหากเขาอยากหาเรื่องนางจะทนได้หรือ
พ่อบ้านยามนี้กำลังรายงานความคืบหน้าอยู่ เผยอวี้จวินนั่งฟังจากปากของเขา ชายสูงวัยปาดเหงื่อก่อนจะเอ่ย"เรียนนายท่าน นางให้คนเรียกว่าแม่นางเสิ่น มิยอมให้เรียกว่าฮูหยิน""หืม....นางบอกเหตุผลหรือเปล่า""นางบอกว่าไม่มีพิธี ไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินยังไม่ถือเป็นภรรยานายท่านขอรับ""นางช่างน่าสนใจจริงๆ บิดามารดานางจากไปแล้วเจ้ากรมเสิ่นเอาบุตรสาวน้องชายมาลักขื่อเปลี่ยนเสานางจะไม่รู้ไม่เห็นจริงๆหรือ นางยังพูดอะไรอีก"หูเหอปาดเหงื่อก่อนจะเอ่ยต่อ"ตั้งแต่เช้าข้าวยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ดเกี้ยวก็มารับ เดินมากว่าจะถึง คิดว่ามาถึงจวนเสนาบดีก็นึกว่าจะได้อิ่มสักมื้อ ใครจะรู้ว่าจะยากจนข้นแค้นเสียยิ่งกว่าสกุลเสิ่นเสียอีก มิน่าสินสอดของข้าถึงไม่มีสักครึ่งอีแปะ จะแต่งภรรยาทั้งที แม้แต่ปิ่นเงินหรือกำไลสักอันก็ยังไม่มีปัญญามอบให้""ไม่รู้ท่านลุงรับหมั้นไปได้อย่างไร ยกข้าให้เผยอวี้จวินเหมือนเขาได้ข้ามาได้เปล่าๆ แถมข้าต้องมาอดอยากที่นี่อีก หรือว่าอีกหน่อยข้ากับสาวใช้ต้องไปทำงานใช้แรงหาเงินมาเลี้ยงดูคนจวนเสนาบดีกันนะ พวกเจ้าสองพี่น้องรีบไปหาฟืนเถอะ ข้าหิวจนจะแทะเสาเรือนได้อยู่แล้ว จวนใหญ่โตโอ่อ่าข้างในก
ไม่นานของที่นางต้องการก็มาถึง นอกจากแป้งสองชั่งกับไข่สามฟองข้าวสารครึ่งชั่งก็ไม่มีอะไรอีก เสิ่นหยุนซีหัวเราะในลำคอ"หึๆๆ น้ำเน่าจริงๆไอ้ประเภทเกลียดแล้วไล่มาอยู่เรือนร้าง ให้กินแต่ผักดองกับน้ำข้าวเนี่ย ละครแนวตั้งร้อยเวอร์ชั่นที่เคยดูมายังไม่เน่าเท่าเรื่องจริงที่เผชิญอยู่ตอนนี้เลย คนสามคนให้ของมาเท่านี้แล้วบอกเรื่องกินอยู่ให้ได้ ให้ได้กับผีบรรพบุรุษแกสิไอ้ผู้ชายเฮงซวย เฮ้อ...ช่างเถอะยังไงก็ค่อยหาทางเอา มีแค่นี้ก็กินแค่นี้ ก่อนจะเอ่ยให้บางคนที่เขาส่งมาจับตาได้ยินชัดเจนเพื่อคาบกลับไปบอก"อิงเถา อิงฮวา พวกเจ้าลองไปดูรอบๆหากิ่งไม้มาหน่อย พอจะได้ฟืนหุงข้าวหรือไม่ ตั้งแต่เช้าข้าวยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ดเกี้ยวก็มารับ เดินมากว่าจะถึง คิดว่ามาถึงจวนเสนาบดีก็นึกว่าจะได้อิ่มสักมื้อ ใครจะรู้ว่าจะยากจนข้นแค้นเสียยิ่งกว่าสกุลเสิ่นเสียอีก มิน่าสินสอดของข้าถึงไม่มีสักครึ่งอีแปะ จะแต่งภรรยาทั้งทีแม้แต่ปิ่นเงินหรือกำไลสักอันก็ยังไม่มีปัญญามอบให้""ไม่รู้ท่านลุงรับหมั้นไปได้อย่างไร ยกข้าให้เผยอวี้จวินเหมือนได้เปล่าๆแถมข้าต้องมาอดอยากที่นี่อีก หรือว่าอีกหน่อยข้าต้องไปทำงานใช้แร
เสิ่นหยุนซีพอเข้าใจเรื่องราว ก่อนจะแน่นหน้าอกเล็กน้อย เธอมาอยู่ในร่างเสิ่นหยุนซีคนนั้นและตอนนี้เธอถูกพี่สาววางยาพิษเพื่อให้มาตายในจวนเสนาบดี จะได้ย้ำชัดว่าเขาเป็นบุรุษที่ดวงกินภรรยา หากเรื่องถึงพระเนตรพระกรรณนางก็อาศัยเรื่องที่เขาดวงอัปมงคลหนีรอดการสลับตัวแต่งงานนี้ไปได้ สินสอดก้ไม่ต้องคืนช่างเป็นพวกโลภมากเสียจริงๆ เสิ่นหยุนซีเข้าใจเรื่องราวแล้ว นางคอแห้งกระหายน้ำเหลือเกินจึงพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง"น่ะ...น้ำ...คอแห้งจัง...ขอน้ำกินหน่อย"อิงเถาที่ได้ยินคุณหนูของตนขอน้ำก็รีบยื่นถุงน้ำให้นางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย"คุณหนู..ท่านเงียบไปนานเชียวหลับหรือเจ้าคะ บ่าวเป็นห่วงแทบแย่""อืม..อีกนานไหมกว่าจะถึง ไม่ไหวแล้วอยากอาเจียนข้าแน่นหน้าอก"เธอพูดจบก็รู้สึกว่าเกี้ยวหยุดลง มีเสียงหญิงสูงวัยดังมา"คุณหนูห้าถึงจวนเสนาบดีแล้วเจ้าค่ะ เชิญลงจากเกี้ยวได้แล้ว"เสิ่นหยุนซีเปิดม่านขึ้น แสงจากข้างนอกทะลุผ่านผ้าคลุมหน้า เธอตาพร่าเล็กน้อยก่อนจะเกาะประตูเกี้ยวแล้วลุกขึ้น เท้าบางก้าวออกมาไม่มีคนมาต้อนรับ ไม่มีผ้าแพรแดงนี่ตั้งใจให้อับอายมากกว่ากระมัง แต่ช่างเถอะตอนนี้อยากอาเจียนเอาพิษออก
สปอยเนื้อหาเผยอวี้จวินกำลังเขียนหนังสือราชการอยู่ ในห้องหนังสือ หลี่จิ้งเดินเข้ามาหาเขาในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งก่อนจะเอ่ย"นายท่านขอรับ..ข้าน้อยมีของมาให้นายท่านขอรับ"ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะวางพู่กันที่แท่นวาง เอ่ยถามองครักษ์คู่ใจเสียงทุ้ม"เจ้ามีอะไรจะให้ข้า ของที่อยู่ในมือนั่นหรือ"องครักษ์หนุ่มเดินมาหาพร้อมกับเอ่ยก่อนจะยื่นหนังสือให้"นายท่านอายุสามสิบแล้ว รังเกียจสตรีมิยอมแต่งงาน แต่บัดนี้ฝ่าบาทพระราชทานฮูหยินมาให้ท่านแล้ว ข้าน้อยเกรงว่าท่านจะทำเรื่องสำคัญไม่เป็นจึงไปซื้อตำรามาให้ท่านศึกษาขอรับ นี่เป็นตำราที่ข้าน้อยจ่ายไปถึงสามสิบตำลึงเพื่อใต้เท้าเชียวนะขอรับ"หลี่จิ้งยื่นหนังสือให้เขา เผยอวี้จวินรับมาก่อนจะเปิดดู เมื่อพลิกหน้าแรกเขาก็หน้าแดง พลิกหน้าต่อๆไปใบหน้าหล่อเหลาก็แดงจนถึงใบหู เขารีบปิดหนังสือจนเสียงดังพึ่บ แสร้งกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มกับลูกน้องคนสนิท"หลี่จิ้ง..ต่อไปเจ้าทำเรื่องไร้สาระน้อยลงหน่อย ข้าไม่ถึงกับไร้เดียงสาเพียงนั้น"หลี่จิ้งเกาหัวแกรกๆ สองวันก่อนยังได้ยินบ่นว่าจะทำอย่างไรให้ฮูหยินยอมเข้าหอกับเขา แล้วตนเองจะทำให้นางมีความส
แก้มนั่งกินไปคุยไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนมาริสาก็เริ่มผ่อนคลายลงนิดหน่อยเพราะมีเพื่อนนั่งด้วย“มิว เดี๋ยวไปห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย”“อือ ไปสิ”สองสาวลุกออกจากโต๊ะไปพร้อมกัน ทันทีที่แผ่นหลังเล็กๆ หายลับตรงมุมทางเดิน เสียงช้อนส้อมก็กระทบจานเบาลงอย่างพร้อมเพรียง เหลือแค่ผู้ชายสองคน แทนไทยยกแก้วน







