10 กินต้มเลือดกัน

“จำผมได้หรือเปล่าครับ”

อานิกกรากเข้าไปถึงตัวผู้ชราร่างใหญ่ พร้อมกับพนมมือแต้...ยิ้มแย้มแจ่มใส เขาตื่นแต่เช้า อาบน้ำหวีผมเสียเรียบแปล้ แม้จะต้องสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิม แต่เมื่อคืนนี้ เขาถอดผึ่งเอาไว้อย่างดี ก็ทำให้พอดูได้ในเช้านี้

“พ่อนิกใช่ไหม” เธอขยับแว่นสายตา “หายไปเลยนะ หายไปนานเป็นปีๆ”

“งานรัดตัวครับ คุณยาย...ไม่ค่อยจะได้เข้ากรุงเทพฯ เข้ามาก็เรื่องงาน ผมมุมาก...” เขาอวดตัวนิดๆ “ไม่อยากเสียงาน นี่ผมได้ย้ายเข้ามากรุงเทพฯ...เป็นผลของการโหมงานหนักจนเจ้านายเห็นใจ”

“มาเมื่อคืนกับหนูวีรึ ยายคงจะหลับ เลยไม่ได้ยิน”

“เจอกันตั้งแต่ตอนเย็นแล้วละครับ ไปทานข้าว แล้วก็คุยกันต่ออีกนิดหน่อย เอารถวีกลับมา ก็เลยต้องขับมาส่ง วีว่าดึกแล้วเลยให้นอนเสียที่นี่...” เขาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์ย่านชานเมืองเข้าไปในปอดจนอิ่ม “นี่วีตื่นหรือยังล่ะครับ”

“นินทาอะไร”

เสียงใสแจ๋วนั่นดังมาก่อนตัว พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมโชยตามมา เป็นกลิ่นเก่า เหมือนจะบอกกับอานิกว่าหล่อนมีความมั่นคงอยู่เพียงใด ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน หล่อนก็ยังยึดมั่นอยู่กับความชอบอย่างเดิมเสมอ

อุรวีแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว หล่อนทำให้เขาสว่างไสวในเช้าวันนี้กับสีเขียวทั้งชุดนั่น

“จะไปทำงานตั้งแต่ป่านนี้เชียวหรือ”

“ต้องออกตอนนี้ รถจะได้ไม่ติด แล้วถ้าไปถึงเช้าสักนิด ก็ยังมีเวลาจะทบทวนงาน ก่อนจะเริ่มงานใหม่วันนี้ได้”

“ขยันจัง”

“บอกแล้วไงล่ะว่าเป็นลูกจ้าง ทำเอ้อระเหยนักก็ไม่ดี...เดี๋ยววีจะช่วยใส่บาตรนะคะ...นิกใส่บาตรไหม” หล่อนหันมาถาม “จะได้บุญ...”

แล้วหล่อนก็ชะงักเมื่ออานิกปากไวกว่า

“ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน ชาติหน้าพบกันอีกนะ วี”

เป็นการเกี้ยวพาราสีตรงๆ ผ่านหน้าผู้ชราผู้เป็นยายของหล่อนอีกด้วย อุรวีเหลียวกลับไปยิ้มแห้งๆ วางหน้าไม่สู้สนิทกับเธอ แล้วก็เสไปยกถาดอาหารคาวหวานที่เตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว เดินนำไปจากห้อง มีอานิกเข้ามาอุ้มขันข้าวตามไปติดๆ และภาพที่สองหนุ่มสาวเดินตามกันไปต้อยๆ ก็ทำให้คุณละม่อมอยากรู้นักว่า ที่เคยๆ คิดมาหลายปีแล้ว มันทำท่าจะเข้ารูปเข้ารอยในปีนี้แล้วหรือไร

เธอเห็นชายหนุ่มผู้นี้มานาน แต่อุรวีก็ไม่เคยแสดงออกให้จับได้สักนิดว่าชอบพอกับเขา...อาจเพราะตอนนั้นต่างคนต่างยังเรียนไม่จบก็เป็นได้ แล้วตอนทำงานปีแรกๆ อานิกก็ยังแวะเวียนมาเป็นแขกที่บ้านนี้บ่อยครั้ง แล้วเขาก็หายไป สอบถามจากอุรวี ก็ได้ความว่าอานิกถูกย้ายไปทำงานในต่างจังหวัด ไม่มีเวลาที่จะเทียวไปเทียวมาบ่อยนัก ประกอบกับเป็นคนบ้างานด้วย เขาเลยมุงานอย่างหนัก ก็เหมือนแม่หลานสาวของเธอนั่นแหละ เห็นตัวเล็กๆ แบบนั้น ก็เป็นผู้หญิงห้าวหาญ ลุยงานเก่งนัก เหมือนอุรวีจะพิสูจน์ตัวเองให้ใครๆ ได้เห็นว่าหล่อนเป็นหญิงเก่ง และมีความสามารถ ไม่ใช่หวังแต่บารมีของพ่อมาช่วยเสริมส่งตัวเอง

ใครๆ ที่ว่านั่น ก็คือคุณอาร์มและคุณนพมาศ เป็นปมด้อยของอุรวี...ที่เธอเองก็พยายามจะขจัดมันออกไป แต่ดูเหมือนว่าจะยากเย็นเหลือกำลังของเธอ อุรวีเกลียดพ่อ เกลียดคุณนพมาศ แม้จะไม่แสดงออกเปิดเผย แต่ก็เป็นที่รับรู้ แต่ความเกลียดชังไม่ได้ทำให้อุรวีวิ่งหนีออกมาห่าง แต่กลับวิ่งเข้าใกล้ จนเธอเองก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า ทุกวันนี้เหมือนอุรวีกำลังเรียนรู้ และริจะก้าววัดรอยเท้าของคุณอาร์มอย่างกระชั้นชิด

พระห้ารูปที่เดินผ่านหน้าบ้านชักแถวกันเดินจากไปอย่างสงบสำรวม สีของจีวรเหลืองกระจ่าง แล้วทำให้จิตใจอิ่มเอิบผ่องใสขึ้นได้ คุณละม่อมแยกไปกรวดน้ำของเธอเงียบๆ ส่วนหนุ่มสาวสองคนก็เดินกลับเข้าไปในบ้านก่อน บ้านนี้เป็นบ้านเก่าย่านชานเมือง แม้ถนนจะขยายกว้างขึ้น มีบ้านเรือนเพิ่มมากขึ้น แต่ในซอยนี้ก็ยังเหมือนเดิม แทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้น บริเวณเนื้อที่ไร่ครึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านร่มครึ้ม จนดูบ้านหลังนั้นจะถูกกลืนหายไปในดงไม้เสียสิ้น

“เดี๋ยววีจะไปส่งนิกก่อน...แล้วค่อยเข้าออฟฟิศ...” หล่อนบอกกล่าว “ไปทานข้าวเช้ากันข้างหน้าเถอะนะ สายกว่านี้วีจะหงุดหงิดกับจราจร...”

“ก็ได้ ยังไงก็ได้” เขาถ้อยทีถ้อยอาศัย ประเภทว่าอะไรก็ว่าตามกัน “เช้าๆ ก็ไม่ค่อยจะหิว อยู่ที่โน่นก็ชิน เริ่มมื้อเช้าก็เข้าไปสิบโมง”

“สิบโมงเชียวเหรอ สายไปนะ กระเพาะจะแย่...” หล่อนทำตัวเหมือนหมอนอกระบบอีกตามเคย กับความห่วงใยที่มีมาก “เดี๋ยววีจะพาไปกินต้มเลือดหมูเจ้าอร่อยตรงหน้าออฟฟิศ”