9 วีอยากเปิดร้านก่าแฟ

หล่อนหอมฟุ้งกลับออกมา ร่างเล็กบางในชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตผ่าหน้า และกางเกงขายาวกรอมเท้า ทำให้หล่อนดูเหมือนเด็ก ดวงหน้าขาวผ่องด้วยแป้งกลิ่นหอม ไม่มีวี่แววว่าจะง่วง

“ถ้าหิว...ก็กินข้าว...คุณยายทำแกงพะแนงเอาไว้หม้อใหญ่เลย”

“คุณยายนอนแล้วเหรอ ไม่เห็น”

“ก็เหมือนเดิมแหละ สองทุ่มก็ขึ้นนอน แล้วตีห้าตื่น อยากคุยกับท่านก็รีบตื่นเช้าซิ” หล่อนเย้า “ว่าไง กินไหม”

“ไม่หิว...ขอกาแฟแทนได้ไหม แล้วเสื้อผ้าล่ะ วี...จะให้ใส่ชุดไหนนอน หรือจะให้นอนชุดนี้”

“แก้ผ้านอนก็ได้นี่ นอนคนเดียว”

พูดแล้วอุรวีก็หัวเราะคิกคัก กระบวนพูดเล่นแบบนี้ หล่อนถนัดนัก แต่เขาก็รู้ว่าเอาเข้าจริงๆ อุรวีก็เก่งแต่ปาก กับเรื่องทางเพศ...หล่อนอาจจะเสแสร้งทำท่าว่าเป็นสาวหัวใหม่ ใจกล้า พูดเรื่องเพศเหมือนเชี่ยวชาญ แต่เอาเข้าจริงๆ ต้องจัดหล่อนเอาไว้ในระดับไม่เอาไหน อุรวียังบริสุทธิ์ผุดผ่องเสมอ ใครได้หล่อนไปเป็นภรรยาก็ย่อมจะภาคภูมิใจได้เต็มที่

เพราะที่นี่ยังคือประเทศไทย ให้มีกลุ่มสาวล้ำสมัยไปแค่ไหน ผู้ชายอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ยังปรารถนาได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ผุดผ่องเหมือนน้ำค้างกลางหาว ไม่ใช่ผ่านมาจนนับไม่ถ้วน

เขาเองก็เป็นหนึ่งในเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ว่านั่น

“มีเสื้อผ้าของคุณลุง...คงจะพอใส่กันได้ หรือไม่ก็ผ้าขาวม้าผืนเดียวนุ่งนอน จะนอนโป๊ก็นอนคนเดียวไม่มีใครมาเห็น”

“อะไรก็ได้แต่อย่าให้เป็นชุดนี้ก็แล้วกัน”

กาแฟของเขาใส่น้ำตาลก้อนเพียงก้อนเดียว ไม่ใส่ครีม ไม่ใส่นม รสชาติของกาแฟออกเต็มที่หอมกรุ่น แต่อุรวีก็ดื่มกาแฟแบบเขาไม่เป็น ของหล่อนนั้นเป็นกาแฟที่เพียบด้วยน้ำตาลก้อนถึงสาม ครีมผง และนมข้นหวาน...รสออกหวานจัด มีน้ำแข็งก้อนเพิ่งแกะจากถาดน้ำแข็งในช่องฟรีชลอยฟ่องมาด้วย ก็ยังไม่ลดความหวานจัดของกาแฟให้ลดลงแม้แต่น้อย

หล่อนนั่งพับเพียบอยู่บนเก้าอี้ยาวอีกตัว ไกลกว่าเอื้อมมือจะไปถึงร่างของหล่อน แม้จะปรารถนาเต็มล้นในหัวใจเพียงใด เขาก็รู้ว่าเขาจะทำแบบนั้นไม่ได้ หากอุรวียังไม่เปิดไฟเขียว จะทำอะไรต้องใช้ความระมัดระวังหลายเท่า

“รสชาติยังเหมือนเดิม”

เขาเอ่ยชม ยามห่างไกลไปทำงานอยู่ต่างเมือง มีผู้หญิงอีกหลายคนเข้ามาใกล้เขา แล้วหลายหนที่เขา ‘แกว่ง’ ไปบ้าง แต่เพียงวูบเดียวเขาก็กลับเข้าสู่ที่เดิมมาได้ เพราะคิดเสมอว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งรอคอยเขาอยู่ เป็นความเหมาะสมที่เขายังไม่เห็นว่าหากไม่ใช่อุรวีแล้ว ใครควรจะมาเป็นภรรยาของเขา

“ไม่เปลี่ยนแปลงเลย รสมือของวี”

“ว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ สักร้านนะ...อนาคตเผื่อตกงานน่ะ”

“จะตกอาไร้” เขาท้วง “บริษัทของพ่อตัวเองแท้ๆ”

สีหน้าแจ่มใสของอุรวีคลายลง เป็นปมอย่างหนึ่งที่หล่อนพยายามจะสลัดออกไปให้สำเร็จ...เพราะเหมือนหล่อนยังเติบโตอยู่ใต้ร่มเงาของคุณอาร์ม ยังไม่อาจจะดึงตัวเองออกมายืนหยัดได้ หล่อนเงียบไปนานเหมือนกัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วบอกกับเขาเรียบๆ แต่ด้วยเสียงจริงจัง

“วีกำลังเรียนรู้งานอยู่ ทำทุกอย่าง...ไม่เคยเกี่ยง...สักวัน...วีจะยืนบนลำแข้งตัวเอง...”

“ไหนขอดูแข้งหน่อยซิ”

มันกำลังจะเป็นเรื่องเครียด ซึ่งเขาไม่ชอบ จึงพยายามขัดคอ เมื่ออุรวีแกล้งเหยียดขาข้างหนึ่งมาข้างหน้า เขาก็เบ้ปาก สั่นหัวดิก

“ถ้าดูตามโหงวเฮ้งจีนนะ...ขาเท่านี้เขาว่าฐานไม่แน่น ยืนไม่ได้ร้อก ไม่มั่นคง”

“ต้องได้”

เสียงหล่อนหนักแน่น ฟังออกว่าหล่อนฝังใจกับเรื่องนี้ แม้จะคบหากันสนิทสนม เขาก็รู้รายละเอียดไม่หมดจด อุรวีไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาปัญหาของตัวเองไปถมใส่ผู้ชาย...แม้ว่าจะเป็นคนพิเศษกว่าผู้ชายคนอื่นๆ สักหน่อยก็ตามที หล่อนเอามันอัดแน่นเอาไว้...เขารู้ว่าคุณอาร์มเป็นพ่อของหล่อน พ่อที่แต่งงานใหม่กับหญิงอื่น แล้วมีลูกสาวอีกคน...รู้ชื่ออันธิกามานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยรู้จักมักคุ้นมาก่อน จนกระทั่งได้เห็นกัน รู้จักกันในคืนนี้

“ได้แน่ๆ”

เขาลุกมาจากเก้าอี้ที่นั่ง ถือถ้วยกาแฟมาด้วย พอหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกันกับหล่อนแล้ว ก็เอ่ยอย่างจริงจัง

“พ่อแม่เราก็เป็นของเราแหละ วี ไม่ใช่คนอื่น มีพวกเขาให้พึ่งพาอาศัยก็ดีกว่าไม่มี...บางทีนะ มันก็อาจจะเป็นเรื่องจำเป็นของพวกเขา เราเป็นลูก ไม่มีหน้าที่ที่จะต้องสืบสานความแค้น หรือคอยจับผิด”

มีเสียงเหมือนดังฮึออกมาจากลำคอของหล่อน บอกให้รู้ว่าไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก แล้วโดยที่เขาก็คาดไม่ถึง อุรวีผุดลุกขึ้น หล่อนบอกราตรีสวัสดิ์กับเขาหน้าตาเฉย

“พบกันพรุ่งนี้เช้า...”

ปล่อยให้เขาเดินหัวซุนเข้าไปในห้องนอนที่หล่อนจัดเตรียมเอาไว้ให้ เป็นห้องเก่าที่เขาเคยมานอนบ่อยครั้ง รู้ว่าหล่อนผละไปเพราะโกรธ แต่พอถึงเช้า...เขาก็ได้แต่หวังว่าหล่อนคงจะต้องหายโกรธแน่นอน