บทที่11

‘ไม่มีเวลามากพอให้คิดถึงเรื่องอื่น เธอรู้ดีว่าวันนี้ต้องเริ่ม’

ความมั่นใจและความมุ่งมั่นของโอลิเวียร์ยังคงเต็มเปี่ยม

แผนงานที่เคยเป็นเพียงแนวคิดบนกระดาษเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

สมุดโน้ตเปิดคาไว้ในมือ ปลายปากกาจรดจุดเริ่มต้นลง

ไป ทีละบรรทัด

“เรือนรับรองด้านหลัง คือสิ่งแรกที่ต้องซ่อมแซมและปรับปรุง”

นั่นคือแผนงานของวันนี้

ทว่าในเวลานี้ ดวงอาทิตย์ตั้งตรง แดดร้อนระอุไม่ต่างจากอกของเธอที่กำลังรุ่มร้อน เมื่อชาวไร่แถบนี้ที่เธอว่าจ้างให้มารื้อถอนหญ้าเถาวัลย์และทำความสะอาดกลับหายเงียบ ทั้งที่เมื่อวานยังรับปากกันไว้อย่างมั่นเหมาะ

“เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมพวกเขายังไม่มากันสักที…”

เสียงพึมพำอย่างหงุดหงิดเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก ก่อนเธอจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

ความมั่นใจในยามเช้าค่อย ๆ ถูกความหงุดหงิดบางอย่างกดทับลงเงียบ ๆ แต่ไม่ว่ายังไง แผนงานของวันนี้ก็ต้องเริ่มต้น

เธอไม่ลังเล รีบเตรียมตัวในชุดที่พร้อมลุย อย่างน้อยเธอจะไม่เป็นคนที่ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

แม้จะเป็นแพทย์ฉุกเฉินจากนิวยอร์ก แต่งานใช้แรงแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคยนัก มือบางพยายามดึงเถาวัลย์ออกอย่างทุลักทุเล ไม่นานแขนก็เริ่มล้า เหงื่อไหลอาบกรอบหน้า เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อ หายใจหนักจนไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นใกล้ตัว

เพียงเสี้ยววินาที  งูตัวเขื่องเขียวจัดพลุงพรวดไปอย่างรวดเร็ว

ความตกใจฉับพลันพุ่งวาบขึ้นทั่วร่าง หัวใจเต้นแรงจนเหมือนเลือดสูบฉีดไปทุกอณู เธอกระชากตัวเองถอยหลัง ก่อนจะเสียหลักล้มลงบนพื้นหญ้า

หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก 

เธอปล่อยร่างนอนราบไปกับพื้น สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อปรับจังหวะให้กลับเป็นปกติ ก่อนจะค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้น เดินไปยังลำธาร กวักน้ำล้างหน้าเพื่อคลายอารมณ์ที่ยังปั่นป่วน

ท่ามกลางความเงียบของช่วงบ่าย

เสียงม้าสะบัดเท้าดังรัวมาจากอีกฝั่ง ดึงสายตาเธอให้เงยขึ้นไปมอง

ที่นั่น การฝึกขี่ม้าดำเนินไปอย่างจริงจัง ไคล์เป็นคนคุมการฝึก สายตาแน่วแน่คอยจับทุกจังหวะ

ภาพที่เขาลูบคอม้าอย่างแผ่วเบา ทำให้ความหงุดหงิดในใจเธอสั่นไหว แปรเปลี่ยนเป็นคำถามบางอย่าง…คำถามที่ไม่ควรเกิดขึ้น

แต่ทันทีที่สายตาของเขาฟาดมาทางเธอ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ความอ่อนโยนนั้นหายวับ เหลือเพียงความเย็นชาที่เหมือนตั้งใจให้เธอรับรู้

โอลิเวียร์เบือนหน้าหนี ฟันกรามขบแน่น ลุกกลับไปจับเครื่องมืออีกครั้ง ถอนหญ้าและเถาวัลย์ต่ออย่างดื้อดึง ราวกับไม่ยอมให้ใคร หรืออะไรบางอย่าง มาบอกว่าเธอควรถอย

จนกระทั่งความมืดกลืนกินพื้นที่ทั้งหมด

ที่ฝั่งตรงข้าม ไฟสีส้มทองจุดติดขึ้นทีละดวงตามแนวรั้วบ้าน

ราวกับสัญญาณสิ้นสุดวันของโอลิเวียร์

เงียบงันพอ ๆ กับระยะห่างระหว่างสองฝั่ง

แต่ฟากนี้ ไร่ ไวท์มอร์ คืนนี้ยังไม่จบ 

“เสร็จแล้วใช่ไหม

เอารถออก เดี๋ยวเข้าไปในเมือง”

โอเว่นกับแจ๊ค ทำตาโตใส่กันอย่างปละหลาดใจราวกับไม่ทันตั้งตัวกับคำสั่งนั้นแต่ไม่มีใครถามอะไรต่อ

ทั้งสองรีบทำตามคำสั่ง ขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย 

ไม่นาน รถก็หยุดลง หน้าโคมสีแดงหน้าที่กระพริบถี่เหมือนกำลังเรียกชายหนุ่มเข้าไปค้นหาบางอย่าง

 ไคล์เดินเข้ามาพร้อมลูกน้อง นั่งลงเหมือนคนอื่น สายตาของเขามองผ่านผู้หญิงที่เดินไปมา ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงฉากหลัง เสียงเพลงจากแผ่นเสียงหมุนคลอเบา ปะปนกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูซ้ำซาก

เสียงแก้วน้ำสีทองหม่นกระทบเต้าน์เตอร์ซ้ำๆ เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆโอเว่น กับแจ๊คเริ่มผ่อนคลาย หญิงสาวในชุดวาบหวาวแต่งหน้าเข้มจัดปรนเปรออย่ามืออาชีพจนทั้งสองตามแรงดึงหายลับเข้าไปหลังม่าน 

แต่ในขณะที่ไคล์ยกแก้วขึ้นด้วยสายตาไร้อารมณ์ แต่แล้ว

หญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาใกล้สบตาเข้มเหมือนคุ้นชินกระซิบบางอย่างข้างหู  เขาปรายตามองเธอราวกับสิ่งท้าทายเพียงชั่วคราว

ก่อนว่าง  เงินปึกหนึ่ง ลงบนโต๊ะมากเกินกว่าที่จำเป็น

ไม่กี่นาทีถัดมา

แผ่นหลังของชายหนุ่มเผยรอยแผลเป็นอยู่เหนือร่างบางที่เคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง

สำหรับไคล์ ไม่มีความรู้สึกใด  หลงเหลืออยู่ มีเพียงแรงที่อัดแน่นในร่างกาย และหัวใจที่เต้นแรง ดุดัน ราวกับม้าที่ถูกเร่งจนไม่รู้จักหยุด

ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ใครสำหรับเขา เป็นเพียงทางระบายอารมณ์ที่อัดอั้นเท่านั้น แต่เสียงร้องโหยหวนของเธอกลับแทรกเข้ามา ฉุดเขาดิ่งกลับสู่อดีตอย่างฉับพลัน ราวกับฉากหนึ่งในละครที่ไม่เคยจบ

 ภาพแม่ที่เปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ภาพเด็กชายที่ถูกทิ้งไว้กลางคอกม้าอย่างโดดเดี่ยว และเสียงร้องไห้กลางดึกที่ไม่มีใครได้ยิน ทุกอย่างกระแทกเข้ามาที่อกจนความรู้สึกบางอย่างสะดุดลง เหมือนถูกกดปุ่มปิด

“หยุด..”

“พอได้แล้ว”

ความเด็ดขาดนั้นทำให้อีกฝ่ายรีบผละออกอย่างลนลาน ไคล์ดันตัวเองลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผลักประตูออกไป

ร่างสูงก้าวฉับ ๆ ไปตามทางเดินกำปั้นทุบลงบนบานประตูทีละห้อง เสียงดังกร้าว

“โอเว่น”

“แจ๊ค”

ประตูหนึ่งเปิด

ตามมาด้วยอีกบาน

คำสั่งมีเพียงคำเดียว

“กลับ!”