บทที่12

เสียงคึกคักยามเช้าดังก้องไปทั่วตลาดนัดท้ายตำบล ทั้งเสียงพูดคุย ต่อรองราคา ไปจนถึงการจับกลุ่มซุบซิบนินทาของชาวบ้าน ซึ่งนับเป็นแหล่งข่าวชั้นดีของผู้คนในละแวกนั้น

ทันทีที่โอลิเวียร์ก้าวลงจากรถเบนซ์สีเขียวเข้ม เสียงจอแจในตลาดก็แผ่วลง ราวกับการปรากฏตัวของเธอดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมาเพ่งมอง การแต่งกายและท่าทางอันมาดมั่นนั้น แตกต่างจากหญิงสาวชาวบ้านในชนบทแถบนี้อย่างสิ้นเชิง

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว พับแขนขึ้นถึงศอก สอดชายเสื้อเรียบร้อยในกางเกงเอวสูง คาดเข็มขัดหนังเรียบ ผิวพรรณสะอาดตาของเธอโดดเด่นท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน

เธอเดินตรงเข้าไปที่แผงขายผัก

“สวัสดีค่ะ คุณป้าคะ”

เธอพยายามเรียกความสนใจจากแม่ค้าที่กำลังก้มหน้าคัดผักอยู่หน้าแผง ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียกนั้น

“คุณป้าคะ…”

เธอเรียกซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดตรงประเด็น

“วันก่อนที่ฉันจ้างสามีคุณไปทำงานที่ไร่กรีนเวลล์ ทำไมเขาไม่ไปคะ”

มือของแม่ค้าที่กำลังคัดผักชะงักค้าง ก่อนจะขยับทำต่ออย่างเชื่องช้า คล้ายตั้งใจเมินเฉย

โอลิเวียร์กำลังจะอ้าปากถามซ้ำ ทว่าจังหวะนั้นเอง ลูกค้าหลายคนกลับเบียดเสียดเข้ามาที่หน้าแผง เธอจึงจำต้องถอยหลบออกมา ความรู้สึกอึดอัดบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล จนเธอเลือกหันกายไปอีกทาง

เธอหยุดยืนที่แผงขายเนื้อ ดวงตากลมกวาดสายตามองหาใครบางคน แม้จะยังรับรู้ได้ถึงสายตาจากผู้คนรอบข้าง เธอก็ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง

“คุณลุงคะ… วันก่อนที่ฉันจ้างลูกชายคุณลุงไปทำงานที่ไร่กรีนเวลล์ แต่เขาไม่ได้ไปน่ะค่ะ”

โอลิเวียร์ชะโงกมองลึกเข้าไปหลังแผง

“วันนี้เขาไม่มาเหรอคะ”

มีดในมือคนขายเนื้อหยุดค้างอยู่กลางอากาศ และในวินาทีนั้นเอง เสียงจอแจของตลาดรอบตัวก็เหมือน แผ่วลงกว่าเดิม

ยกเว้นเด็กชายคนหนึ่ง หลังแผงขายปลา ตัวผอม ผมยุ่ง ดวงตาจ้องมองโอลิเวียร์อย่างใสซื่อ เธอสบตาเขาเพียงชั่วครู่เดียว หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล

ทำไมไม่มีใครตอบ ไม่มีใครสนใจอะไรเลย ความคิดนั้นดังซ้ำอยู่ในหัวของเธออย่างไม่ยุติธรรม

ดวงตากลมกวาดมองไปรอบตลาด มือกำแน่น เมื่อหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะไม้ ความแน่วแน่ในใจไม่เคยถอย

ร่างเพรียวก้าวขึ้นไปยืนบนโต๊ะไม้ที่ว่างเปล่า เสียงฝ่าเท้ากระแทกดังชัด เจาะทะลุความเงียบงันรอบตัว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา

“ฉันมาจ้างงานค่ะ”

“มีใครสนใจไปทำงานที่ไร่ไหมคะ”

สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบตลาด รอคอยเสียงตอบรับจากใครสักคน ก่อนจะย้ำอีกครั้ง

“ฉันจ่ายให้สองเท่าเลยค่ะ”

คำว่า สองเท่า ลอยเด่นชัดอยู่กลางอากาศ

แต่ก็ไม่มีใครกล้าขานรับ

สายตาของผู้คนว่างเปล่า ราวกับเธอเป็นเพียงคนนอก เป็นคนแปลกหน้าที่ยืนผิดที่ ผิดทาง

ความเงียบแผ่ซ่านออกมาอย่างผิดปกติ ราวกับทุกคนกำลังหลีกเลี่ยงบางสิ่งเดียวกัน หนักเสียจนโอลิเวียร์รู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอกในที่แห่งนี้

“เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่เนี่ย…”

เธอพึมพำกับตัวเอง

“อย่าเสียงดังสิ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

เธอหันไปตามเสียงนั้น หญิงวัยกลางคนยืนกอดตะกร้าแน่น สายตามองไปรอบตลาดอย่างระแวดระวัง ก่อนจะลดเสียงลงเป็นกระซิบ

“คนแถวนี้… เขาไม่รับงานที่ไร่นั่น”

แนวคิ้วของโอลิเวียร์ขมวดเข้าหากัน

“ทำไมคะ”

หญิงคนนั้นเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาเพียงครึ่งเดียว

“ที่ดิน… ที่แผงขาย

ชีวิตการงานที่เขามีอยู่…”

เธอเว้นจังหวะ

“ล้วนเป็นของไวท์มอร์”

เพียงชื่อที่หลุดออกมา คนใกล้ ๆ ก็ขยับตัวทันที

“เป็นคำสั่ง ห้ามรับงาน” 

เธอพูดเสียงแผ่ว

“ใครฝ่าฝืน… ก็อยู่ที่นี่ไม่ได้”

หญิงคนนั้นถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับไม่อยากให้ใครเห็นว่าเคยพูดกับโอลิเวียร์

โอลิเวียร์ขยับตาม แต่หญิงคนนั้นกลับถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหายลับไปกับฝูงชนในตลาด ทว่าคำพูดสุดท้ายยังดังก้องอยู่ในหัวของเธอ  นี่ไม่ใช่การปฏิเสธงาน หากเป็นคำสั่งของเจ้าพื้นที่

เธอขบกรามแน่น พึมพำออกมา

“นี่เขากำลังกดดันฉันอยู่เหรอ…”

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดทำให้โอลิเวียร์ล้มเลิกแผนที่ตั้งใจไว้ได้

เธอจัดพิมพ์เอกสารประกาศหลายฉบับ ถ่ายสำเนา แล้วนำไปติดตามจุดสำคัญทั่วทั้งตำบลและอำเภอ ตั้งแต่หน้าศาลากลาง ร้านค้า ไปจนถึงป้ายประกาศเก่าแก่ริมถนน

ในเอกสารระบุความประสงค์อย่างชัดเจน ว่าต้องการว่าจ้างช่างและผู้รับเหมา เพื่อซ่อมแซมและปรับปรุงพื้นที่ พร้อมเปิดให้เสนอราคาโดยตรง

ท้ายประกาศ ลงชื่อสถานที่ติดต่อไว้เพียงแห่งเดียว

ไร่กรีนเวลล์

และเมื่อกระดาษใบนั้นอยู่ในของไคล์   เขาเพียงขยำมันแน่น แววตากร้าววาวด้วยบางสิ่งที่ลึกกว่าความไม่พอใจ

“เธอไม่มีทางสมหวังหรอก… กรีนเวลล์”