chapter 4

ใช่ว่าจะไม่เคยมีชายใดสนใจ เพราะแถวบ้านมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แวะเวียนมาแจกขนมจีบเป็นประจำ แต่เธอไม่สนใจเอง ผิดกับชายคนนี้ที่เพียงแค่กวาดสายตามองมา หัวใจดวงน้อยๆ ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างกายอ่อนยวบอ่อนระทวยเหมือนเรี่ยวแรงที่มีจะถูกดูดหายไป แต่ก็เหมือนกับมีอะไรดึงรั้งเอาไว้ไม่ให้ถอนสายตาจากบุรุษหนุ่มเจ้าเสน่ห์ชวนหลงใหล อยากถูกเติมไฟ...ปรารถนา

‘อา...ร้อนจังเลย’ ปลายลิ้นเล็กสีชมพูยื่นออกมาไล้เลียริมฝีปากด้วยความกระหายอยากที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันรู้ตัว ดวงตามองชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวกึ่งอยากรู้อยากลอง มือเล็กเรียวเย็นเฉียบด้วยความงุนงงและสงสัย เธอเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้ร้อนวูบวาบเหมือนถูกไฟเผา เกิดอารมณ์อยากกระโดดเข้าหา กดกอดและจุมพิตปากหนาๆ นั่นเร็วๆ

‘หยุด...หยุดได้แล้วยายว่าว หยุดคิดเรื่องบ้าๆ เสียที แกมาทำงาน นะ ไม่ใช่มาให้ปล้ำผู้ชาย’ กันติชาพยายามเตือนและดึงสติตัวเองให้กลับมาสู่ปัจจุบันตรงหน้า แต่ทำอย่างไรเธอก็ยังอดที่จะวาดภาพตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่มตรงหน้า คลอเคลียแนบชิดและ...จุมพิตอย่างหนักหน่วงถึงใจไม่ได้

“เธอเป็นใคร และมาที่นี่ทำไม”

น้ำเสียงห้วนดุที่ออกจากปากหนาใหญ่ทั้งห้วนดุและแข็งกร้าว ยิ่งทำให้กันติชากลัวจนอยากก้าวถอยหลังแล้ววิ่งหนีกลับบ้านไป แต่พอนึกถึงจำนวนเงินเรือนหมื่นที่จะได้รับ ก็ต้องหักใจข่มความกลัวตอบกลับเขาไปเสียงเบาหวิว จนคนที่ยืนอยู่ด้วยแทบจะไม่ได้ยิน

“มาหา...คุณราชันย์ค่ะ ป้า...จันทร์บอกว่าคุณราชันย์ให้มาพบค่ะ” กันติชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพราะต้องการปกปิดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจและเรือนกาย โดยไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือเจ้าของบ้านที่เธอต้องมารับคำสั่งเรื่องการจัดทำอาหารให้

ยามกลีบปากบางขยับ น้ำเสียงเล็กหวานใสและเซ็กซี่ ยิ่งยั่วไฟปรารถนาในกายราชันย์ให้ลุกโชน ลำคอแห้งผากขึ้นมาอย่างกะทันหัน อยากจะคว้าแขนเรียวลากเข้าบ้านแล้ว...

ชายหนุ่มต้องสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านที่ไหลตามกระแสเลือดเดือดระอุ ดวงตาเข้มดุราวกับตาเสือยามมีโทสะจับจ้องที่ร่างโปร่งบางอย่างราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ...แสนโอชะ

“มาหาฉันเหรอ...?” ราชันย์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะร้องอ๋อในลำคอเมื่อนึกขึ้นได้ วันนี้เขาเป็นคนสั่งการให้ป้าจันทร์นัดใครมาหา

ใบหน้าคร้ามแกร่งผุดรอยยิ้มตรงมุมปากด้านหนึ่ง ความโกรธและหงุดหงิดที่ถูกปลุกจากเตียงนอนกลับกลายเป็นสนุกสนานขึ้นมา

“เธอมาหาฉันเรื่องอะไรล่ะ?” เอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว พลางกวาดสายตามองสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ พวงแก้มอิ่มเต็มเหมือนจะเห็นเส้นเลือดแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายเศร้าปนหวาน เชิญชวนด้วยความพิศวาสแสนหวานระคนเร่าร้อน จนเขาแทบจะเป็นบ้าตาย เพราะกระหายใคร่อยากลิ้มลองความสาวสด

กันติชาอ้าปากค้าง เมื่อรับรู้ว่าชายหนุ่มนัยน์ตาดุคนนี้คือ...คุณราชันย์ แข้งขาสั่นเทา มือไม้เย็นเฉียบที่เกะกะจนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ในลำคอก็แห้งผาก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาในฉับพลัน

“มา...”

“มา...อะไร” สองมือใหญ่ยกขึ้นสอดไขว้ระหว่างอก แสงแดดจากพระอาทิตย์ที่สาดส่องมา ทำให้เขาร้อนจนเหงื่อแตกซิกไปตามขมับและร่องรูขุมขน แล้วยังจะร้อนด้วยไฟปรารถนาที่มาจากแม่สาวอวบสวย ที่ชวนให้หงุดหงิดงุ่นง่านและรำคาญใจ คงต้องให้ไอเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศช่วยลดอุณหภูมิความร้อนในร่างกายไปเสียบ้าง มือใหญ่ยื่นไปคว้าแขนเล็กเรียวและลากเข้าไปคุยต่อในบ้าน

“โอ๊ย!! คุณทำอะไรนี่ ปล่อยหนูนะคุณ หนูเจ็บ” กันติชาเผลอเรียกตัวเองว่าหนูไปตามถนัดปาก ใบหน้าขาวเหยเก มือเล็กพยายามดึงเอาคีมเหล็กที่คีบแขนไว้ออกไป ไหนจะแรงอันมหาศาลที่ลากจนหัวตุงคว้างไปข้างหน้า อย่างกับเธอเป็นเพียงแค่ปุยนุ่นไร้น้ำหนัก

“เงียบ!” ราชันย์หันไปตะคอกเสียงดังเหมือนสิงโตคำราม ในดวงตาเป็นประกายเกรี้ยวกราดและดุร้ายเหมือนพญาเสือหนุ่มกำลังพิโรธ ลมหายใจหอบแรง เพียงแค่แตะต้องผิวกายเนียนนุ่มไฟปรารถนาที่เขาคิดว่ามันจะมอดดับกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนกายปวดร้าวแสนสุดจะทน อย่างที่ไม่คิดสิ่งใดเขาแกร่งกระชากร่างเล็กเข้ามาหาตัว สอดแขนรัดระหว่างเอวเล็กคอดบดเบียดกายใหญ่กับกายโปร่งบางจนแทบชิดไปทั่วสรรพางค์

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เรียวปากบางแต่อวบอิ่มอ้าค้าง กลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น มือที่ยกขึ้นจะผลักดันอกกว้างกลับหมดแรงเสียดื้อๆ เมื่อเจอกับความร้อนราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าขาวสวยเนียนเป็นสีแดงสลับซีด ศีรษะทุยได้รูปส่ายหนี แต่กลับถูกมือใหญ่จับรั้งปลายคางเอาไว้

“อย่า...” เสียงห้ามเบาหวิวขาดหาย เมื่อปากอุ่นร้อนฉกวูบลงบนเรียวปากนุ่มอย่างแม่นยำ กดคลึงสลับดูดกลืนกลีบปากนุ่มหวาน ปลายลิ้นสากระคายลากไล้ไปทั่วเรียวปากนุ่ม สอดแทรกเข้าไปแตะไล้ฟันขาวสะอาดที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม

มือใหญ่กระชับท้ายทอยให้หญิงสาวรับจุมพิตแผดร้อนอย่างถนัดถนี่ ก่อนขยับเคลื่อนไปตามลำคอระหง เรื่อยลงไปถึงไหล่กว้าง ลูบไล้แผ่นหลังนุ่มบางอยู่เป็นชั่วครู่ ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปลูบไล้ผิวกายแท้ๆ ที่เนียนและนุ่มดุจใยไหม

“อืม...หวาน” เอ่ยเสียงแหบพร่า พลางกดย้ำจุมพิตลงไปดื่มด่ำกับปากอิ่มนุ่มแสนหวานละมุนอย่างหนักหน่วงหลงใหล

กันติชาทำอะไรไม่ถูกได้ แต่ยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ เรียวปากนุ่มถูกบุกรุกอย่างอาจหาญ ลิ้นสากร้อนแต่งแต้มไปทั่ววงปากนุ่ม เกี่ยวกระหวัดกับปลายลิ้นเล็กๆ อย่างเอาแต่ใจ บัวตูมเต่งตึงถูกฟอนเฟ้นอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนเจ็บ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเสียวซ่านและรัญจวนใจ ปั่นป่วนในช่องท้อง สองขาเรียวยาวสั่นเทาจนยืนไม่อยู่ ต้องรีบเอนกายอิงแอบร่างหนาใหญ่

“อืม...อย่า” กายสาวสั่นระริกด้วยเปลวไฟร้อนผ่าวที่แล่นพล่านไปทั่ว จุมพิตที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับวิญญาณถูกดูดกลืนออกจากร่างไปอย่างเชื่องช้า ความช่ำชองที่อีกฝ่ายมีทำให้ใจสาวไม่ประสายอมสยบ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ปล่อยตัวรับสัมผัสอบอุ่นแฝงไว้ด้วยความกระหาย

ปลายลิ้นเล็กๆ ตวัดไล้ตอบรับลิ้นสากระคาย มือที่ไม่รู้ว่าถูกปล่อยตั้งแต่เมื่อไหร่จับแขนใหญ่และจิกลงไปแรงๆ สลับเคลื่อนไปตามความแข็งแกร่ง ใบหน้าแดงปลั่งแหงนหงายไปด้านหลัง ให้จุมพิตร้อนผ่าวที่ดูดกลืนวิญญาณเธอให้ออกจากร่างเคลื่อนไปขบเม้มลำคอระหงอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและหลงใหล